เขาเลือกน้องสาว ส่วนฉันก็มีชีวิตที่ดีขึ้น

การผ่าตัดกินเวลานานถึงสิบชั่วโมง

เมื่อลงมาจากห้องผ่าตัด ก็เป็นช่วงเย็นของวันถัดมา

ฝนเริ่มตกลงมานอกหน้าต่าง

อาเธอร์อยู่ข้างฉันตลอด จนกระทั่งมั่นใจว่าฉันปลอดภัยแล้วก็ยังไม่ยอมไปไหน

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักฟื้นสีขาวสะอาด

เมื่อพยายามจะลุกขึ้นนั่ง ก็รู้สึกเวียนหัว

อาเธอร์รีบเข้ามาช่วยพยุงฉันไว้ พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า

“พักผ่อนให้เต็มที่นะ”

ฉันพยักหน้าแล้วนอนลง มองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า

ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์บนเตียงผ่าตัดที่วนเวียนซ้ำไปมา

คาร์ลรีบจากไปด้วยความกังวล อาเธอร์รับช่วงต่ออย่างสงบ

หัวใจของฉันเหมือนถูกฉีกออกเป็นสองส่วน

ส่วนหนึ่งคือความสิ้นหวังและโกรธเคืองคาร์ล

อีกส่วนคือความรู้สึกขอบคุณต่ออาเธอร์

ฉันหันหน้าหนี ไม่อยากให้อาเธอร์เห็นอารมณ์ของฉัน

เสียงฝนข้างนอกเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับฝนตกเหมือนน้ำตาฟ้า

คาร์ลเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าต้องติดต่อฉัน

ในใจฉันรู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย

อาเธอร์เห็นชื่อคาร์ลบนหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน จึงออกจากห้องไปอย่างรู้ใจ

เมื่อสายวิดีโอคอลจากคาร์ลเข้ามา ยาชาเพิ่งหมดฤทธิ์ ความเจ็บปวดจากบาดแผลเริ่มเข้ามาแทนที่

เมื่อเปิดวิดีโอ เสียงผู้หญิงสดใสและน่ารักดังขึ้น “อ๊า. .

. สบายจัง. . .

คุณทำให้ฉันรู้สึกดี. . .”เสียงอะไรนี่?

ตอนที่ฉันกำลังเจ็บปวดจากการผ่าตัด คาร์ลกลับไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น?

เสียงฝนกระทบกระจกดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ปลายนิ้วของฉันกลับเย็นยิ่งกว่าฝนเสียอีก

ร่างกายของฉันเหมือนถูกปกคลุมด้วยหนาม ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ

แต่ทาเลียของฉันยังคงสงบนิ่ง

“ที่รัก อย่ากังวลไปเลย นี่อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

คำพูดของทาเลียทำให้ใจฉันสงบลงบ้าง

ฉันขมวดคิ้ว ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์

ฉากหลังวิดีโอเป็นห้องคาราโอเกะที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและแสงไฟสลัว

กล้องจับภาพไปที่กลางโซฟา หายใจของฉันหยุดไปชั่วขณะ

คนที่นั่งบนตักของคาร์ลคือเบียงก้า น้องสาวต่างสายเลือดที่เขารีบไปช่วย

เบียงก้าสวมชุดสายเดี่ยวที่รัดรูป ผมของเธอพาดอยู่บนไหล่ของคาร์ล

เธอโอบแขนรอบคอของเขา ร่างกายโยกไปมา ขาของเธอถูไถอยู่แถวๆ ขาของคาร์ล

แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ แต่ภาพนั้นก็ยังทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้

มือของคาร์ลวางอยู่ที่เอวของเธอ ดูเหมือนจะผลักออก แต่ก็ไม่ได้ใช้แรงจริง

คนอื่นๆ รอบข้างยังคงลุ้นกันอย่างสนุกสนาน

“เลือกกล้าท้าทายอีกสิบครั้ง!”

เบียงก้ายิ้มอย่างน่ารัก แล้วเอนตัวเข้าหาคาร์ลมากขึ้น

เสียงของเธอผ่านมาทางวิดีโอ

“พี่ชาย อย่าเขินนักเลย”

นิ้วมือฉันบีบแน่นจนซีด ความเจ็บปวดที่เคยเป็นแค่ความรู้สึกชาเล็กน้อย กลับกลายเป็นความเจ็บปวดแหลมคม

ความเจ็บปวดไหลผ่านเส้นเลือดเข้าสู่หัวใจ

ฉันลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

เสียงขลุกขลักดังมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์ ดูเหมือนคาร์ลจะดึงโทรศัพท์ออกไป

ฉันเห็นเขามีสายตาเหม่อลอย และยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์จากบาร์ติดตัว

ดูเหมือนจะยังมีกลิ่นของเบียงก้าอยู่ด้วย

เขาส่ายหัวเพื่อเรียกสติกลับมา

“เอลิซาเบธ เธอดีขึ้นหรือยัง?”

เขารับรู้ถึงความผิดปกติในอารมณ์ของฉัน

“มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เราเล่นเกมความจริงหรือกล้าท้าทายกัน เธอเลือกกล้าท้าทาย …”

“เธอไม่ได้ไปช่วยเธอเหรอ? ทำไมถึงอยู่ในบาร์?”

เบียงก้าดันตัวเข้ามาข้างๆ เขาแล้วตะโกนเสียงดัง ด้วยน้ำเสียงที่เสแสร้ง

“ขอโทษนะ เอลิซาเบธ ฉันแค่เมาแล้วพูดจาไม่ดี

” “ผลก็คือคาร์ลรีบมาหาฉัน”

“ฉันด่าเขาไปแล้ว ”

“การผ่าตัดของเธอเสร็จแล้วหรือยัง? คาร์ลเพิ่งนึกได้ถึงเรื่องนี้”

“แต่เขาจะลืมเธอ ก็เพราะเขาห่วงฉัน เธอคงไม่โกรธเขาหรอกใช่ไหม?”

ฉันฟังต่อไม่ไหว

จากนั้นคาร์ลดึงเธอออกไป

“อย่าฟังที่เธอพูด เอลิซาเบธ ฉันก็ห่วงเธอเหมือนกัน ”

“ตอนนี้เธอรู้สึกยังไงบ้าง?”

ฉันมองดูรอยลิปสติกบนหน้าของเขา แล้วพูดเบาๆ ว่า

“เธอเพิ่งจะทำอะไรใกล้ชิดคุณเกินไปหรือเปล่า?”

สีหน้าของคาร์ลแข็งกร้าว จากนั้นก็แสดงความรำคาญ

“เอลิซาเบธ เธอก็รู้ว่าเบียงก้าเป็นแค่น้องสาวของฉัน”

“เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ คนในครอบครัวใกล้ชิดกันหน่อยไม่ได้หรือ?”

“แค่เล่นเกมเท่านั้น ”

“เธออย่าได้มองเบียงก้าในแง่ลบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันรักเธอเพียงคนเดียว”

รักฉันเพียงคนเดียว?

รักฉัน?

จะทิ้งฉันไว้ในขณะที่ฉันอยู่บนเตียงผ่าตัด?

จะนึกถึงฉันได้หลังจากที่ผ่าตัดเสร็จแล้ว ?

ยังไปดื่มกับน้องสาวที่แกล้งทำเป็นฆ่าตัวตาย และสนิทสนมกันขนาดนี้

“ครอบครัวไหนจะทำอะไรแบบนี้?”

“คาร์ล การที่คุณเรียกว่า ‘ใกล้ชิด' นี่ฉันไม่เข้าใจ หรือคุณกำลังหลอกตัวเอง ?”

สายตาของฉันเย็นชาเหมือนกับหัวใจของฉัน

ฉันอดไม่ได้ที่จะถาม

คาร์ลยังไม่ได้พูดอะไร แต่เพื่อนๆ ของเขาก็พูดขึ้นมาก่อน

“เพื่อน ทำไมผู้หญิงของคุณถึงยังคอยควบคุมคุณอยู่ได้ ?”

“พวกเรารู้ว่าเบียงก้าเป็นแค่น้องสาวของคุณ เธอจะทำแบบนั้นกับเบียงก้าได้ยังไง ?”

“แต่เบียงก้าน่ารักมาก เธอเหมือนเป็นคนพิเศษของคุณ”

คาร์ลดูเหมือนจะมีความมั่นใจมากขึ้น เขามองมาที่ฉันด้วยความเย่อหยิ่ง

“เอลิซาเบธ เธอไม่ควรจะถามฉันแบบนี้ ”

“พักผ่อนดีๆ นะ เดี๋ยวพอเธอหายดีแล้ว ฉันจะไปหาเธอ”

คำพูดของเขาทำให้แผลที่เจ็บอยู่แล้วของฉันเหมือนถูกฉีกขาดอีกครั้ง

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดมากกว่านั้นคือท่าทีของคาร์ลที่มีต่อฉัน

“แต่เขาไม่ได้มีชู้ เอลิซาเบธ”

ทาเลียของฉันก็รู้สึกเศร้า แต่เธอก็ยังคงปลอบใจฉัน

“คาร์ลและน้องสาวต่างสายเลือดของเขาอยู่ด้วยกันมานาน การที่เขาใส่ใจเธอก็เป็นเรื่องธรรมดา”