หย่ากันแล้วแต่ยังอ้อนอยู่ในอ้อมอกอดีตสามี

ซู่ โจวหยวนไม่พูดอะไร บรรยากาศในสำนักงานกดดันจนทำให้หายใจลำบาก

หลังจากนิ่งเงียบไปสักพัก หยุนซูยักไหล่ “โอเค ฉันไม่รบกวน นายซู วันจันทร์เก้าโมงเช้า ที่สำนักงานทะเบียนสมรส พบกันแน่นอน”

เธอพูดจบแล้วก็ยกมือปัดผมที่ตกลงมาไปไว้หลังหู ก่อนจะจากไปด้วยความรู้สึกเสียดาย “ซู่ โจวหยวน ยินดีด้วยนะ คุณเป็นอิสระแล้ว สุดท้ายก็หลุดพ้นจากผู้หญิงที่ไม่รู้จักอายอย่างฉัน ”

หยุนซูมองเขาและยิ้มเยาะให้กับตัวเอง

“คุณกำลังเล่นอะไรอีกล่ะ?”

ครั้งนี้ซู่ โจวหยวนเปิดปากพูดแล้ว แต่ก็ยังคงทำให้เจ็บใจเหมือนเดิม

หยุนซูเหลือบมองเขา “ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้จริงจัง แต่ฉันบอกคุณแล้ว นี่คือโอกาสเดียวและครั้งสุดท้ายที่คุณจะหลุดพ้นจากฉัน คุณต้องรักษามันไว้ให้ดี”

ดวงตาของหยุนซูเริ่มร้อน เธอไม่ต้องการเสียความสง่างาม ร้องไห้ให้เขาเห็นเป็นโอกาสให้หัวเราะเยาะ เธอจึงหมุนตัวเดินออกไปทันที

ซู่ โจวหยวนมองเธอเดินจากไป จนเธอหายลับไปที่มุมตึก เขาถึงเอื้อมมือหยิบสัญญาหย่าที่อยู่เบื้องหน้า

สัญญาหย่านี้เป็นฝีมือของคนของหยุนซู ในสัญญานี้เธอไม่ต้องการทรัพย์สินใดๆ ของเขา เรียกได้ว่าออกไปแบบไม่มีอะไรติดตัวเลย

หยุนซูต้องการหย่า เขาไม่แปลกใจเลย เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นภรรยาเลย

แต่เธอจะหย่าโดยไม่เอาอะไรเลย ซู่ โจวหยวนไม่เชื่อ

หยุนซูเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการสูง ตอนที่ช่วยหลินชิง ครอบครัวซูถามเธอว่าจะเอาคำตอบแทนอะไร เธอเปิดปากขอแต่งงานกับเขา

น่าเสียดายที่เธอคิดผิด เพราะก่อนแต่งงานเขาได้ทำการรับรองทรัพย์สินไว้แล้ว เพื่อวันที่เขาไม่สามารถทนได้ จะได้ไล่เธอออกไป

ดูเหมือนครั้งนี้ก็เป็นแค่เกมที่เธอเล่น

ซู่ โจวหยวนยิ้มเยาะและโยนสัญญาหย่าไว้ข้างๆ ไม่ใส่ใจ

หยุนซูออกจากตึก รถสปอร์ตของเฉียวหยูโดดเด่นมาก

หยุนซูเพิ่งเดินไปถึง เฉียวหยูก็เปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ “เป็นไง เซ็นแล้วเหรอ?”

เธอนั่งลง “ยังไม่ได้เซ็น”

“ไม่น่าเลย เวิน จือหยูกลับมาแล้ว ซู่ โจวหยวนยังไม่รีบเหรอ ?”

หยุนซูคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วเหลือบมองเธอ “ตาหัวใหญ่ คุณตั้งใจใช่ไหม?”

พูดจาทำร้ายจิตใจ ถ้าไม่เห็นแก่ที่คบกันมาสิบกว่าปีแล้ว เธอคงทำให้เกิดเรื่องใหญ่โตไปแล้ว

เฉียวหยูถูกจับได้แล้วก็เขินอายลูบจมูก “ฉันไม่เคยเห็นใครหย่าด้วยความฮึกเหิมแบบนี้มาก่อน ฉันแค่อยากทดสอบว่าคุณตัดใจจริงหรือถูกทำให้โกรธ”

“คุณทำตัวเป็นคนหน่อย เฉียวหยู!”

หยุนซูไม่อยากสนใจเพื่อนที่อยู่ข้างๆ เธอจึงหลับตาและปิดกั้นทุกสิ่ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมารถสปอร์ตหยุดลง หยุนซูเปิดตาและปลดเข็มขัดนิรภัย “ขอบคุณนะ”

เธอพูดและลงจากรถไป หยิบกระเป๋าเดินทางออกจากท้ายรถ

เฉียวหยูนั่งอยู่ในรถและส่งจูบให้เธอสองครั้ง “อย่าลืมว่าอย่าร้องไห้ล่ะ หยุนซู รักคุณนะ จุ๊บๆ!”

พูดจบ รถสปอร์ตสีแดงสดก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

หยุนซูหัวเราะด้วยความโกรธ ทำไมเพื่อนที่เธอคบมีแต่คนแบบนี้นะ!

บ้านพักถูกเตรียมไว้แล้ว ระบบล็อคประตูอัจฉริยะรวมเสียงลายนิ้วมือและการจดจำใบหน้า เธอแค่พูดว่า “มา มา เปิดประตู” ประตูไม้มะฮอกกานีก็เปิดออก “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน เจ้าของ”

“มา มา ต้มน้ำ”

หยุนซูลากกระเป๋าขึ้นไปที่ห้องนอนใหญ่ชั้นสอง ข้างในเป็นของที่เธออยู่กับครอบครัวซูสามปี ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เธอเอามาเองตอนนั้น

หลังจากวางกระเป๋า น้ำก็เดือดแล้ว เธอผสมน้ำเย็นเข้าไปและดื่มไปครึ่งแก้วข้างบาร์

เมื่อน้ำตาไหลลงมา หยุนซูรู้สึกงงงัน

คิดถึงคำพูดของเฉียวหยูตอนจากไป เธออดไม่ได้ที่จะดูถูกตัวเอง

จริงๆ แล้วก็ฮึกเหิมได้แค่ชั่วคราว

แต่ก็ดี อย่างน้อยก็มีแค่ตอนที่อยู่คนเดียวเท่านั้นที่เธอไม่สามารถทนได้

หลังจากอดทนมาทั้งเช้า หยุนซูไม่สามารถทนได้อีกแล้ว เธอวางแก้วลงและร้องไห้ที่บาร์

สิบปีที่เธอชอบซู่ โจวหยวน สุดท้ายแล้วนอกจากสามปีที่เต็มไปด้วยการถูกดูหมิ่นในชีวิตแต่งงาน เธอไม่ได้อะไรเลย

ไม่พอใจเหรอ?

แน่นอนว่าไม่พอใจ แต่ไม่พอใจแล้วจะทำอะไรได้ เขาไม่ได้รักเธอ หยุนซู

หลังจากออกจากครอบครัวซู หยุนซูใช้ชีวิตในสองวันนี้อย่างมึนงง

นอกจากนอน เธอก็ยังคงนอน

แต่เธอก็นอนไม่ดี ฝันถึงเรื่องแปลกๆ หลายเรื่อง

หยุนซูยังฝันถึงเหตุการณ์ตอนอายุสิบห้า เธอไร้เดียงสาและคิดว่าหญิงชราคนนั้นต้องการความช่วยเหลือจริงๆ แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นเหยื่อในสายตาของเธอ

เมื่อคนพวกนั้นลากเธอขึ้นรถ เธอสิ้นหวังและหวาดกลัว แต่ในตรอกแคบและมืดนั้น เหตุการณ์เศร้าแบบนี้เกิดขึ้นบ่อย

ไม่มีใครกลับมาช่วยเธอ และไม่มีใครกล้าช่วยเธอ

แต่เมื่อเธอยอมรับชะตากรรม เป็นเด็กหนุ่มที่เตะคนที่จับเธอล้มลง ดึงมือเธอวิ่งออกจากตรอกที่สิ้นหวังนั้น

เธอไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งนานแค่ไหน จนเด็กหนุ่มหยุด เธอถึงกล้าหยุด

ในระหว่างการหลบหนีที่น่าสมเพชนั้น เธอไม่มีโอกาสมองเห็นใบหน้าของเขา จนเมื่อหยุด เธอถึงเห็นว่าเด็กหนุ่มมีใบหน้าเหมือนสายลมและแสงจันทร์

เขามีดวงตาที่ดำสนิท ราวกับมีแรงดึงดูด เธอแค่เหลือบมองและจมลงไปในนั้น

“คุณชื่ออะไร?”

หลังจากรอดชีวิต เธอตื่นเต้นและคาดหวังที่จะถามชื่อของเขา

“ซู่ โจวหยวน”

เสียงของเด็กหนุ่มและดวงตาของเขาทำให้หลงใหล หยุนซูไม่เคยรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วขนาดนี้ “ขอบคุณที่ช่วยฉัน”

“คุณปลอดภัยแล้ว ผมไปละ”

เขาปล่อยมือและหันหลังเดินจากไป

เธอรีบตามไป “ซู่ โจวหยวน ฉันขอ—”

แต่ในวินาทีถัดมา เด็กหนุ่มซู่ โจวหยวนกลายเป็นซู่ โจวหยวนผู้ใหญ่ เขามองเธอด้วยความเย็นชาและรังเกียจ “หยุนซู คุณเล่นอะไรอีกล่ะ?”

หยุนซูสะดุ้งตื่น นาฬิกาปลุกข้างๆ ส่งเสียงดัง เธอขมวดคิ้ว ยกมือเช็ดที่หางตาที่เปียก “มา มา ปิดนาฬิกาปลุก”

เสียงนาฬิกาปลุกหยุดลง ห้องกลับเข้าสู่ความเงียบ

หยุนซูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ครึ่งชั่วโมงก่อนเฉียวหยูส่งข้อความให้เธอว่าให้สู้ๆ

ใช่แล้ว วันนี้วันจันทร์ เธอนัดซู่ โจวหยวนไปหย่า