แพ้รักนางบำเรอชั่วคราว

“พ่อ นุชไม่ไปนะ นุชไม่อยากไปเป็นเมียน้อยไอ้พ่อเลี้ยงนั่นนุชกำลังจะเป็นดารา อนาคตกำลังจะสดใสถ้าพ่อส่งนุชไปชีวิตนุชต้องพังแน่ๆ ปีนึงมันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะพ่อ”

วีรยุทธหนักใจเพราะพ่อเลี้ยงหนุ่มสั่งมาว่าต้องเป็นอรนุชเท่านั้นเขาติดหนี้พ่อเลี้ยงเกือบหกล้านแต่หาเงินมาใช้คืนไม่ทันผีพนันที่เข้าสิงทำให้เขากู้เงินเรื่อยๆ จนหนี้ท่วมหัวและเขาก็เป็นคนงานเก่าแก่ของไร่ฉัตรชนก อยู่เคียงข้างพ่อเลี้ยงหนุ่มมาตั้งแต่ไร่ศุภกรยังไม่ถือกำเนิด ทุกคนจึงให้ความเครพแต่นานวันเข้าตั้งแต่เขาแต่งงานกับภรรยาใหม่ วีรยุทธก็กลายเป็นคนติดการพนันเข้าบ่อนทุกวันจากที่เป็นคนขยันทำมาหากินก็เริ่มขาดงานและลาหยุดอยู่บ่อยครั้ง สุดท้ายเขาก็ถูกพักงาน

วีรยา ลูกสาวคนโตที่กำลังดีใจกับผลสอบของตนหล่อนสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังความฝันที่จะเรียนต่อเพื่อจะได้มีวิชาชีพติดตัวมาทำงานเลี้ยงบิดาตนเองในอนาคตก็พังทลายลงเพราะวีรยุทธได้สั่งให้เธอเลิกความคิดที่จะเรียนต่อ เนื่องจากเขาหาเงินส่งเรียนไม่ได้และถึงแม้วีรยาจะออกปากว่าเธอจะหาเงินส่งเสียตัวเองเรียนแต่วีรยุทธก็ไม่ฟัง เพราะถูกกดดันมาจากพ่อเลี้ยงอีกทีว่าถ้าเขาอยากให้หนี้ลดลงต้องส่งลูกสาวคนใดคนหนึ่งมาบำเรอเขา

แต่คนที่ศุภกรหมายตาเอาไว้คืออรนุชเพราะมักจะเห็นเธอโผล่ไปไหนมาไหนกับวีรยุทธบ่อย ส่วนลูกสาวคนโตนั้นไม่ค่อยได้อยู่บ้านเธอจะออกไปหารับงานเสริมทำทุกวัน เขาจึงไม่เคยได้เห็นหน้าตาของเธอ พ่อเลี้ยงหนุ่มให้โอกาสวีรยุทธหาเงินอีก 2 ปีถ้าเขานำเงินมาชดใช้คืนได้เรื่อยๆ ไม่มีขาดส่งลูกสาวของเขาก็อาจไม่ต้องมาบำเรอพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ได้ แต่จนแล้วจนรอดผ่านไป 2 ปีวีรยุทธก็หาเงินมาใช้คืนไม่ได้อยู่ดี และสุดท้ายเขาก็ต้องยอมส่งลูกสาวคนใดคนหนึ่งไปให้พ่อเลี้ยง

“พ่อ นุชไม่อยากไปพ่อก็รู้นี่นุชกำลังเรียนอนาคตนุชจะพังไม่ได้ ยังไงนุชก็ไม่ไป”

“พี่ยุทธพี่จะส่งลูกไปเป็นนางบำเรอไอ้พ่อเลี้ยงเฒ่าหัวงูนั่นไม่ได้นะ! ฉันไม่ยอม ทำไมไม่ส่งยายวีไปละ ยายวีหน้าตาก็สะสวยพอไปวัดไปวาได้ถึงจะไม่เทียบเท่ายายนุชก็เถอะ แต่น่าจะแก้ขัดได้อยู่แหละ”

อรอุมาเกลี้ยกล่อมสามีและยุยงให้เอาวีรยาไปเป็นนางบำเรอแทนแค่สวมรอยชื่ออรนุชแทนก็ถือว่าใช้ได้แล้ว อีกอย่างไปทำหน้าที่รับใช้เรื่องบนเตียงแค่ปีเดียวคงไม่บุบสลายเท่าไหร่ เนื่องจากอรอุมาคิดว่าวีรยานั้นไม่บริสุทธิ์แล้วนั่นเอง

วีรยุทธหนักใจแต่เมื่อชั่งน้ำหนักดูแล้ววีรยาคงเหมาะกว่าอรนุชจริงๆ อีกทั้งการศึกษาของลูกสาวคนโตก็จบแค่มัธยมปลายหางานทำในยุคสมัยข้าวยากหมากแพงแบบนี้ก็ยาก เย็นวันนั้นเขาจึงตัดสินใจพูดคุยกับลูกสาวคนโต

“พ่อว่ายังไงนะคะ? จะให้วีไปเป็นนางบำเรอเจ้าหนี้ของพ่อเหรอ มันไม่มีทางอื่นแล้วเหรอคะพ่อ”

“พ่อขอโทษนะวี แต่น้องต้องเรียนต่อวีเป็นพี่ก็ต้องเสียสละให้น้อง อดทนก่อนนะลูกแค่ปีเดียวเอง” น้ำตาคลอที่ตาและหล่อนกลืนก้อนสะอื้นลงไป เธอเป็นพี่ต้องเสียสละ อีกทั้งคำว่าบุญคุณต้องทดแทนมันค้ำคอเธอเสียใจเหลือเกินแต่ก็พูดมันออกมาไม่ได้

“ถ้างั้นวีจะหาเงินมาชดใช้ให้เองค่ะพ่อ พ่อไม่ส่งวีไปได้ไหม” บุตรสาวร้องอ้อนวอน

“เงินตั้งหกล้านเชียวนะวี ลูกจะไปหามาจากไหนให้ทันภายในเวลาหนึ่งเดือน” หญิงสาวพูดไม่ออกเงินมากมายขนาดนี้แน่นอนว่าเธอหาไม่ทันหรอก ทำงานอีกกี่ปีถึงจะเก็บสะสมได้ครบนี่ให้เวลาแค่หนึ่งเดือนขายตัวกินยังไม่ได้เลย แบบนี้มันตั้งใจมัดมือชกชัดๆ วีรยุทธยังให้เหตุผลอีกว่าความจริงแล้วพ่อเลี้ยงอยากได้อรนุช แต่เพราะเธอกำลังมีอนาคตที่สดใสบาปกรรมมันจึงตกมาอยู่ที่วีรยา

“วีเป็นพี่ิ รู้ใช่ไหม ว่านุชอยากเป็นดารามากมันเป็นความฝันของน้อง ถ้าวีรักน้องวีก็ต้องเสียสละเพื่อน้อง ได้ไหมลูก? พ่อรับรองว่าถ้าลูกอยู่ที่โน่นลูกเองก็จะไม่ลำบาก” ไหนเลยที่วีรยาจะปฏิเสธได้ตั้งแต่เล็กจนโตไม่มีครั้งไหนเลยที่เธอจะได้ทำตามใจตนเอง คำว่าเสียสละมันฝังอยู่ในแกนสมองของเธอมานานแล้ว

“แล้ววีต้องไปเมื่อไหร่คะ”

“อาทิตย์หน้า” ร่างบางหลับตาข่มกลั้นความรู้สึกเอาไว้ข้างใน หนึ่งอาทิตย์ก็คงจะมากพอให้เธอได้ทำใจหลังจากนี้คงถึงคราวตกนรกทั้งเป็นจริงๆ

หญิงสาวยังคงไปทำงานที่ร้านอาหารเช่นเดิมแม้จะรู้ว่าอีกไม่กี่วันก็ต้องลาออกจากที่นี่เพื่อไปทำหน้าที่นางบำเรอแล้ว

“วี เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมดูเศร้าๆ มีอะไรไม่สบายใจเหรอพูดกับพี่ได้นะ”

โรม เจ้าของร้านอาหารสุดหล่อที่เธอทำงานอยู่ด้วยเอ่ยปากถามวีรยาด้วยความเป็นห่วง ทั้งสองรู้จักกันโดยบังเอิญแต่เพราะความสวยและแสนดีของวีรยาจึงทำให้โรมตกหลุมรักเธอ แต่วีรยาก็จีบยากเสียเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าโรมคิดยังไงกับเธอแต่วีรยารู้ตัวเองดีว่าต่ำต้อยเกินกว่าจะดึงคนอย่างโรมมาเปื้อนดินด้วยได้

“พี่โรมคะ วีว่าจะขอลาออกน่ะค่ะ” ชายหนุ่มที่กำลังเช็ดแก้วและภาชนะอื่นๆ อยู่ถึงกับหยุดชะงักแต่ก็ฝืนยิ้มพูดคุยกับหญิงสาวให้ดูเป็นธรรมชาติ

“ได้ที่ทำงานใหม่ดีกว่าที่นี่ละสิ เงินเดือนเยอะป่าว”

“เปล่าค่ะ วีแค่ต้องไปทำงานช่วยพ่อน่ะค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่มาบอกกะทันหันไป พ่อวีก็เพิ่งบอกเมื่อเช้าเองค่ะ”

“ไม่เป็นไรเลยพี่เข้าใจ ว่าแต่ทำที่ไหนล่ะ อยู่ไกลจากที่นี่เหรอ?”

“ค่ะ อยู่คนละจังหวัดเลย”

“งั้นพี่ไปเยี่ยมได้หรือเปล่า เจ้านายคงไม่ว่าอะไรหรอกใช่ไหม?”

วีรยาเจือรอยยิ้มบางๆ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านายที่พูดถึงนี้จะอนุญาตให้เธอได้ออกมาพบกับครอบครัวหรือเปล่าแต่เพื่อตัดความยุ่งยากออกไป หล่อนจึงบอกแค่ว่าไม่ทราบ สีหน้าของหญิงสาวดูจะพยายามฝืนยิ้มแต่โรมดูออก เธอต้องทุกข์ใจกับการไปทำงานในครั้งนี้แน่ๆ

“ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย วีบอกพี่ได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจพี่อยู่ตรงนี้เสมอ”

“ขอบคุณนะคะ งั้นวันนี้วีขอเซ็นใบลาออกเลยแล้วกันนะคะ”

“วันนี้เลยเหรอ ไม่นึกเลยว่ามันจะไวขนาดนี้ รอแป๊บนะ”

เจ้านายหนุ่มนำใบลาออกมาให้หญิงสาว วีรยาจรดปากกาเขียนใบลาออกอย่างเศร้าสร้อยเธอชอบทำอาหารและอยากเรียนด้านนี้แต่ความฝันของเธอก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้พบกับโรมเจ้านายที่แสนดี คอยสอนเธอทำทั้งอาหารและเบเกอรี่ให้วิชาความรู้เธอมากมาย ทำให้หล่อนมีความฝันอีกครั้งว่าอยากจะเปิดร้านเบเกอรี่เป็นของตัวเอง แต่แล้วมันก็พังอีก