ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมา และหัวใจของฉันก็ว่างเปล่า

ถ้วยกาแฟในมือร้อนระอุจนแทบจะทนไม่ได้ แต่เซี่ยหยู่ถังกลับรู้สึกเหมือนความรู้สึกทั้งหมดถูกดึงออกไป สายตาของเธอจ้องมองไปยังสองคนที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า

เจียงอวี่ไป๋สวมเสื้อโค้ทสีเทาเข้ม ท่าทางสง่าผ่าเผย เนกไทที่ปกติแล้วจะเรียบร้อยกลับหลุดลุ่ยเหมือนเพิ่งผ่านอะไรบางอย่างมา ข้างๆ เขาคือหญิงสาวชื่อหลินอินอิน

เธอเอียงหัวเล็กน้อยฟังสิ่งที่เขาพูด หลินอินอินเป็นนักเชลโลมือหนึ่งของวงออร์เคสตร้าประจำจังหวัด

เซี่ยหยู่ถังเคยเจอเธอในงานแข่งขันดนตรีระดับชาติเมื่อสามปีที่แล้ว

ตอนนั้นหลินอินอินแข่งกับเธอบนเวที

เซี่ยหยู่ถังได้รับรางวัลเหรียญทองในฐานะนักดนตรีที่อายุน้อยที่สุดในงานตอนนั้น

ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอิจฉาที่มองเธอ ตอนนี้กลับมาอีกครั้ง

หลินอินอินมองเธอเหมือนกำลังประเมินสินค้า “อวี่ไป๋ นี่ใครเหรอ?” น้ำเสียงของหลินอินอินอ่อนโยนและกระชับแขนเจียงอวี่ไป๋อย่างสนิทสนม

หัวใจของเซี่ยหยู่ถังบีบรัดด้วยความเจ็บปวด

เธอเห็นสายตาของเจียงอวี่ไป๋ที่เคยมองเธอด้วยความรักใคร่

ตอนนี้กลับเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เป็นลูกสาวของเพื่อนรักที่ล่วงลับไปแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบไม่แสดงอารมณ์ “พักอยู่ที่นี่ชั่วคราว”

เป็นลูกสาวของเพื่อนรักที่ล่วงลับไปแล้ว

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่แทงเข้าไปในหัวใจของเซี่ยหยู่ถัง

เธอนึกถึงเมื่อคืนที่เขากลับมาบ้านในสภาพเมามาย กลิ่นวิสกี้โชยมาจากตัวเขาขณะที่เขาพิงกรอบประตูมองเธอด้วยสายตาพร่ามัว

วิญญาณของเธอถูกเขาดึงไป เธอเดินเข้าไปใกล้ทีละนิด ยืนเขย่งปลายเท้าจูบมุมปากเขา รสชาติวิสกี้ที่เผ็ดร้อน เขาไม่ได้ผลักเธอออก

แค่ถอนหายใจเบาๆ แล้วซบหน้าลงที่ซอกคอเธอ ลมหายใจอุ่นร้อน ที่แท้

เธอก็เป็นแค่ลูกสาวของเพื่อนที่เสียชีวิต

เซี่ยหยู่ถังรู้สึกเจ็บในลำคอจนพูดไม่ออก

แต่เธอก็ยังไม่อยากแสดงความอับอายในหน้าแฟน

“คุณอา” เธอพูดด้วยความยากลำบาก “ฉันชงกาแฟไว้แล้วค่ะ”

หลินอินอิน : “อา ขอโทษจริงๆ ที่รบกวนเธอ อวี่ไป๋ เพื่อนของเธอนี่ช่างรู้จักทำตัวดีจริงๆ” เธอพูดพลางเดินผ่านเซี่ยหยู่ถัง สายตามองที่ดวงตาที่แดงระเรื่อของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปที่เจียงอวี่ไป๋ “ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ เมื่อกี้ฉันยังไม่เต็มอิ่มเลย”

เซี่ยหยู่ถังหายใจไม่ออก

เธอไม่กล้าดูตรงปกเสื้อของเจียงอวี่ไป๋ที่มีรอยแดงอยู่

พยายามหลอกตัวเองให้เชื่อว่าไม่ใช่เรื่องจริง

ตอนนี้หลินอินอินได้เปิดเผยมัน เธอไม่รู้จะหายใจอย่างไรแล้ว

เจียงอวี่ไป๋พยักหน้า ไม่ได้มองเซี่ยหยู่ถังและตามหลินอินอินขึ้นบันไดไป

เซี่ยหยู่ถังยืนค้างอยู่ที่เดิมจนเสียงฝีเท้าบนบันไดหายไป เธอจึงค่อยๆ ย่อตัวลง น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย

เสียงจากชั้นบนดังขึ้นอีกครั้ง

เซี่ยหยู่ถังนึกถึงวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของเธอ เจียงอวี่ไป๋ได้มอบเชลโลที่ทำมือให้เธอเป็นของขวัญ

“หยู่ถัง” เขาบอก “เธอจะกลายเป็นนักเชลโลที่เก่งที่สุดในโลก”

แต่ตอนนี้ เขากลับมีผู้หญิงอีกคนที่เล่นเชลโลได้

เซี่ยหยู่ถังเงียบ เธอมีเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนจะจากไป ตอนนั้น ทุกสิ่งที่นี่ รวมถึงเจียงอวี่ไป๋และผู้หญิงข้างเขาจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไป

แต่ทำไม หัวใจถึงเจ็บปวดขนาดนี้

ตีสอง เสียงจากชั้นบนยังคงกรีดแทงประสาทที่เปราะบางของเซี่ยหยู่ถัง

เซี่ยหยู่ถังขดตัวอยู่ในมุมของโซฟา ห่มผ้าห่มหนาแต่ยังรู้สึกหนาว

ทุกลมหายใจเหมือนถูกไฟเผา ทุกสิ่งในสายตาหมุนวน

เธอไม่รู้ว่าผ่านช่วงเวลาหลายชั่วโมงนั้นมาได้อย่างไร

เสียงจากชั้นบนแทงเข้าหูเธอเหมือนเข็ม เจ็บลึกไปถึงอวัยวะภายใน

เซี่ยหยู่ถังพยายามลุกขึ้นยืน เธอพิงผนังแล้วเดินขึ้นบันไดอย่างยากลำบาก

แต่ละขั้นที่เดินขึ้น เสียงจากชั้นบนชัดเจนขึ้น หัวใจของเธอก็เจ็บแปลบมากขึ้น

ในที่สุด เธอก็มาหยุดที่หน้าประตูห้องนอนของเจียงอวี่ไป๋

ประตูไม่ได้ปิดสนิท มีช่องว่างเล็กๆ ที่ทำให้บรรยากาศที่อบอุ่นล้นทะลักออกมาแทบจะจมเธอ

หลินอินอินนอนทับบนเจียงอวี่ไป๋และจูบเขา มือของเขาจับที่ท้ายทอยของเธอและตอบสนองอย่างร้อนแรง

เซี่ยหยู่ถังสูดลมหายใจลึก เคาะประตูด้วยแรงทั้งหมดที่เธอมี

เสียงบ่นไม่พอใจดังออกมาจากในห้อง ประตูเปิดออก