เผลอรัก(ฅนเถื่อน)

“ก็พี่ปอทั้งสวยทั้งน่ารัก ไม่ได้กะโปโลเหมือนปลาย”

“เราก็ไม่กะโปโลแล้ว ปีนี้เป็นสาวเต็มตัวเลยล่ะ อืม ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า พี่ว่าปลายดูมีน้ำมีนวลขึ้น นี่ถ้าพี่ไม่รู้จักปลายดีนะ ต้องคิดว่าปลายไปแอบเสียตัวมาแน่ๆ หรือว่าปลายแอบมีใครแล้วพี่ไม่รู้ สารภาพมาเดี๋ยวนี้”

คำถามของพี่สาวทำเอาปลายฝนหน้าร้อนผ่าว สิ่งที่เกิดขึ้นที่ชายป่าวันนั้นมันคือการเสียสาว แม้จะไม่ถึงขั้นสำเร็จลุล่วงแต่เธอก็ถูกล่วงล้ำ ถูกความเป็นชายสอดประสาน

“ไม่มีซะหน่อย อย่ามาปรักปรำน้องนะ น้องงอนจริงๆ ด้วย” ผู้ร้ายปากแข็งปฏิเสธทันควัน แถมยังแกล้งทำเสียงงอนๆ ใส่ เธอจะกล้ายอมรับได้ยังไงในเมื่อ... 

“พี่ล้อเล่นน่า ว่าแต่สอบเสร็จแล้วจะทำอะไรต่อ”

“ก็คงพักแล้วก็หางานทำแหละ”

“แต่อาเก้าอยากให้ปลายกลับไปทำงานที่บ้านนะ” ปอไหมบอกคล้ายเตือนความจำ แต่ไม่ได้จะขู่เข็ญบังคับน้อง เพราะเธอเองก็เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน จึงเข้าใจดีว่านกน้อยอย่างปลายฝนก็คงยังไม่อยากกลับกรงทอง เหมือนกับที่เธอเคยเป็น

“ปลายก็อยากกลับไปช่วยอาเก้านะ แต่ปลายยังไม่พร้อม”

“พี่เข้าใจ แต่ยังไงเราก็ควรจะกลับไปคุยกับอาเก้าก่อน วันมะรืนพี่จะกลับบ้าน ปลายกลับพร้อมพี่นะ พี่ไม่มีเพื่อนกลับ”

“แล้วคุณชาร์ลล่ะคะ” คราวนี้ปลายฝนถามกลับอย่างสงสัย ปกติพี่เขยไม่เคยให้พี่สาวของเธอห่างตา และยิ่งตอนนี้ปอไหมท้องโต เขายิ่งไม่น่าจะปล่อยเมียไปไหนมาไหนคนเดียว

“คุณชาร์ลต้องบินด่วนไปต่างประเทศน่ะ”

“แหม คุณสามีไม่อยู่นี่เอง ก็เลยคิดถึงน้อง” ปลายฝนสัพยอกกลับไป แต่อดที่จะยิ้มกับตัวเองไม่ได้ เธอรู้ดีว่าพี่สาวมีความสุขมากจริงๆ แม้ปอไหมจะแต่งงานกับผู้ชายที่เป็นพ่อหม้ายและอายุห่างกันหลายปี ทว่าชาร์ลก็ยังหล่อเหลา แถมทั้งรักทั้งหวงปอไหมมาก จนใครต่อใครต่างก็พูดว่าปอไหมเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดคนหนึ่ง ซึ่งจะว่าไปพี่สาวของเธอทั้งสองคนต่างก็ได้สามีแก่คราวอากันทั้งนั้น แล้วเธอเล่า เธอจะได้ลงเอยกับผู้ชายวัยไหน คำถามนั้นเกิดขึ้นพร้อมกับที่ใบหน้าหล่อเหลาดุดันของเจ้าของดอกกล้วยไม้แวบเข้ามาในสมองอีกครั้ง

“อย่ามาทำเป็นงอนพี่ สรุปว่ากลับกับพี่นะ พี่จะได้จองตั๋วเผื่อ”

“โอเคพี่ปอ กลับก็กลับ”

“งั้นวันมะรืนเจอกันที่สนามบิน”

“ค่ะ”

วางสายจากพี่สาวแค่นั้น ก็เบนสายตาไปยังช่อดอกกล้วยไม้ทับแห้งอีกครั้ง ปลายฝนไม่รู้เจตนาของคนส่ง ว่าต้องการจะเตือนความจำเธอหรือเพื่อตอกย้ำให้เธอได้อาย แต่เขาจะทำเพื่ออะไร ในเมื่อเขาก็ไม่ได้สนใจเธอแล้ว เธอได้เจอเขาครั้งสุดท้ายในงานแต่งงานของปอไหมกับชาร์ล และหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ตอแยเธออีก

ก็แน่ล่ะ เขาจะมาสนใจทำไม ในเมื่อวันนั้นเขาควงสาวสวยมาด้วย

สาววัยยี่สิบสองครุ่นคิด พลางระบายลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหยิบช่อดอกไม้เจ้าปัญหาขึ้นมาเพื่อจะเอาไปทิ้งให้มันจบๆ ทว่าพอเดินไปถึงถังขยะที่วางอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า ความลังเลก็แล่นเข้ามาท่วมท้นหัวใจ ตาคู่สวยมองช่อดอกไม้ช่อนั้นที่ยังคงสภาพความงดงาม แม้จะไม่ได้สดเหมือนตอนที่ถูกเด็ดจากต้นใหม่ๆ แต่ทว่าเธอก็เป็นคนเด็ดมันมาจากต้นไม่ใช่หรือ แล้วทำไมจะทิ้งมันเสียเล่า

เธอโกรธเกลียดเจ้าของดอกไม้ก็จริง แต่ไม่ได้เกลียดดอกไม้ช่อนี้เสียหน่อย มันไม่ได้มีความผิดเลยสักนิด เพราะฉะนั้นมันจึงไม่สมควรจะโดนทิ้ง

บรรยากาศยามเย็นของคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่บนเกาะภูเก็ตเป็นไปอย่างอบอุ่น สมาชิกของบ้านอยู่กันพร้อมหน้า เมื่อชาร์ลที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ บินตามภรรยาสาวอย่างปอไหมมาทันทีที่รู้ว่าเธอกลับบ้าน

ก่อนรับประทานอาหารเย็น ชาร์ลและเก้าแยกตัวไปอาบน้ำ ส่วนปานระพีตัดดอกกุหลาบที่ปลูกอยู่ในแปลงมาจัดแจกัน โดยมีน้องน้อยอย่างปลายฝนคอยช่วย ส่วนปอไหมนั่งเป็นกำลังใจ เพราะไม่มีฝีมือและไม่ถนัดงานด้านนี้

“กุหลาบดอกโตมากเลยพี่ป่าน นี่พี่ป่านปลูกเองทั้งหมดเลยเหรอคะ” ปลายฝนถามพลางใช้กรรไกรตัดกิ่งในมือ เล็มหนามกุหลาบออกจากก้านก่อนจะส่งให้พี่สาว

“จ้ะ ปลูกเองหมดเลย แต่หลังจากคลอดแล้ว คงไม่มีใครช่วยดูแลดอกไม้พวกนี้ ปลายกลับมาช่วยพี่นะ” ปานระพีพูดยิ้มๆ มือบางวางบนท้องที่โตขึ้นตามอายุครรภ์

“ขอเวลาปลายอีกนิดไม่ได้เหรอคะพี่ป่าน”

“ทำไมล่ะ เห็นปลายบ่นอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอว่าเบื่อกรุงเทพฯ”

“ปลายไม่อยากห่างแฟนน่ะพี่ป่าน” คนตอบไม่ใช่ปลายฝนแต่เป็นปอไหมที่แทรกขึ้น แล้วอมยิ้มเมื่อน้องสาวคนเล็กทำสีหน้าเดือดเนื้อร้อนใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ปลายมีแฟนซะที่ไหนล่ะ พี่ปออ่ะปรักปรำปลายอีกแล้ว”

“ใครจะรู้ เราอาจแอบมีโดยไม่บอกพี่ก็ได้” ปอไหมย้ำคำถามเช่นเดียวกับตอนที่โทรศัพท์คุยกัน

“ยังไม่มีจริงๆ” ปลายฝนยืนยันหนักแน่น แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทำให้พี่สาวคนรองคลายข้อสงสัยในตัวเธอได้

“แล้วไอ้ที่หนีไปค้างกับพี่บ่อยๆ ไม่ใช่งอนแฟนเหรอ”

“ไม่ใช่ซะหน่อย อีกอย่างถ้าปลายไม่ทำแบบนั้น ปลายจะรู้เหรอว่าพี่ปอแอบมีคุณชาร์ล แอบกินเงียบๆ แบบไม่คิดจะบอกปลายหรือบอกพี่ป่านด้วยสิ” คราวนี้ปลายฝนได้ทีล้อเลียนพี่สาวคืนบ้าง ทำให้ปอไหมหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขิน