เล่ห์รัก รอยมลทิน

“พ่อเองก็ขอต้อนรับหนูอิ๋วเข้าสู่ครอบครัวของเรานะลูกนะ ส่วนแกเจ้าเกื้อ ดูแลน้องให้ดี อย่าทำให้พ่อกับแม่น้องที่อยู่บนสวรรค์ต้องผิดหวัง” เกื้อคุณพยักหน้ารับคำสั่งของบิดาก่อนจะหันไปหามารดาบ้าง

“ส่วนแม่ก็ขอให้เราสองคนมีความสุขกับชีวิตคู่นะลูกนะ แม่เชื่อว่าสักวันลูกชายแม่จะต้องได้เห็นสิ่งที่แม่เห็นมาตลอด แม่ดีใจที่ได้หนูอิ๋วเป็นลูกสะใภ้ ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของเรานะลูกนะ” ริ้วแพรโผเข้ากอดแม่สามีทั้งน้ำตา เธอรักท่านเหมือนกับแม่คนหนึ่งเพราะท่านมีเมตตากับเธอมาโดยตลอด สิ่งนั้นเทียบไม่ได้เลยกับแม่เลี้ยงของเธอเพราะเธอไม่เคยสัมผัสถึงความรักความห่วงใยของคนๆ นั้นสักครั้ง

“เอาล่ะ ผมว่าเราออกไปกันดีกว่า เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเขาจะได้มีเวลาผลิตหลานตัวน้อยๆ ให้พวกเราได้อุ้มเล่นกันเสียที พ่อเชื่อในมือแกนะเจ้าเอื้อ” คุณประทีปพูดขึ้นอย่างติดตลกก่อนจะเดินนำคนอื่นๆ ออกจากห้อง ปล่อยให้คู่ข้าวใหม่ปลามันอยู่กันตามลำพังสองต่อสอง

“พี่เกื้อจะอาบน้ำเลยไหมคะ เดี๋ยวอิ๋วไปเตรียมน้ำให้” ริ้วแพรเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้น เธอไม่ค่อยมีโอกาสได้อยู่กับเกื้อคุณตามลำพังแบบนี้สักเท่าไหร่ พอได้มีโอกาสแทนที่จะมีความสุขเหมือนที่เคยคิดไว้ กับรู้สึกอึดอัดแบบแปลกๆ อาจเป็นเพราะสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ มันค่อนข้างแตกต่างไปจากทุกที

“อืม” ซึ่งเมื่ออีกคนขานรับเธอจึงลุกขึ้นเดินหอบเอาชุดเจ้าสาวที่ยาวลากพื้นหายเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อทำหน้าที่ภรรยาเป็นครั้งแรก

เกื้อคุณได้แต่มองตามภรรยาป้ายแดงที่หายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความสับสน ไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้เขาจะได้ผู้หญิงที่แทบไม่เคยอยู่ในสายตามาเป็นเมีย คิดไม่ออกเลยว่าเขากับเธอจะใช้ชีวิตคู่ร่วมกันยังไงเพราะไม่ว่าจะเป็นนิสัย การใช้ชีวิต ความชอบล้วนก็ต่างกันไปหมด ไม่มีอะไรที่เขากับริ้วแพรจะเข้ากันได้เลยสักอย่าง!

“พี่เกื้อคะ…” ชายหนุ่มพาตัวเองหลุดออกมาจากความคิดเมื่อเสียงเรียกเบาๆ ของคนที่หายไปนานหลายนาทีดังขึ้น ก่อนเขาจะเดินผ่านร่างบอบบางเข้ามาในห้องน้ำ ไม่มีแม้แต่จะคำขอบคุณให้ได้ยิน

ริ้วแพรนั่งรอสามีที่หายเข้าไปในห้องน้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมงก่อนเขาจะเดินออกมาในสภาพที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่กำลังจะเข้านอนสักนิด ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ได้ถึงความสงสัยจึงได้เฉลยออกมา

“นี่เธอคงไม่คิดว่าฉันจะเข้าหอกับเธอคืนนี้จริงๆ หรอกใช่ไหม”

“ปะ…เปล่าค่ะ อิ๋วไม่ได้คิดแบบนั้น”

“งั้นก็ดี เพราะถึงเธอจะคิดมันก็คงไม่มีทางเกิดขึ้น! เราสองคนแต่งงานกับแค่หลอกๆ ถึงแม่ฉันจะชอบเธอและอยากได้เธอเป็นลูกสะใภ้มากแค่ไหน…แต่ฉันก็ไม่ได้คิดพิศวาสอะไรเธออยู่ดี เพราะฉะนั้นเธอควรจะอยู่ในที่ที่ควรอยู่ และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเราสองคนจะหย่าขาดจากกันทันที! สงสัยอะไรอีกไหม..” ริ้วแพรทำได้เพียงส่ายหน้าแทนคำตอบกลับไป ทุกคำพูดของเขามันชัดเจนจนเธอไม่ต้องถามหาความจริงอะไรอีกเลย เธอรู้ได้ทันทีเลยว่าเขาไม่ชอบกัน

และคงไม่มีวันที่เขาจะมารักผู้หญิงจืดชืดไร้รสชาตอย่างเธอได้

แต่ถึงจะรู้เช่นนั้นใจเจ้ากรรมก็ยังรู้สึกเจ็บ เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบแต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่ได้ยินมันจากปากเขา ไม่แปลกที่จะรู้สึกเจ็บ

“คืนนี้เธอนอนที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน เอาไว้พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับไปเก็บของกลับไร่ ถ้ามีใครถามก็บอกว่าเราสองคนเข้าหอกันทั้งคืน เข้าใจที่พูดไหม” เป็นอีกครั้งที่หญิงสาวพยักหน้ารับแทนคำตอบ เธอจ้องมองร่างสูงโปร่งของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีหมาดๆ ของตัวเองที่ตอนนี้กำลังเดินออกไปจากห้อง คิดอยู่นานจึงตัดสินใจเอ่ยถามเขา

“แล้วพี่เกื้อจะไปไหนคะ”

“กฎข้อแรกที่เธอควรจำมันให้ขึ้นใจเมื่ออยู่ด้วยกันริ้วแพร…อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!” นั่นคือคำตอบที่เธอได้รับก่อนเกื้อคุณจะพาตัวเองออกไปจากห้อง ทิ้งให้เธอผู้เป็นเจ้าสาวเข้าหอเพียงลำพังทั้งคืน

ตกเช้าคนที่หายหน้าไปตลอดทั้งคืนก็กลับเข้ามาในสภาพที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยเท่าไหร่ ริ้วแพรไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถามว่าเขาหายไปไหนมาทั้งคืน สิ่งเดียวที่ทำได้คือนั่งสงบปากสงบคำบนรถที่กำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอเท่านั้นส่วนอีกคน ก็ไม่คิดที่จะเอ่ยอะไรออกมา

“ของมีเยอะไหม ต้องให้ฉันเข้าไปช่วยขนรึเปล่า” คนที่เงียบมาตลอดการเดินทางเอ่ยขึ้น เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าบ้านที่ดูเงียบผิดปกติ

“ไม่เป็นไรค่ะ ของอิ๋วมีไม่มากเท่าไหร่ เดี๋ยวอิ๋วถือมาเองได้ค่ะ” อีกคนทำเพียงพยักหน้ารับก่อนริ้วแพรจะขอตัวลงมาจากรถเพื่อเก็บเสื้อผ้าที่ห้องนอนของตัวเอง แต่กระนั้นก็ยังไม่ลืมถามหาบิดากับสาวใช้คนสนิทไป

“คุณพ่อไปไหนเหรอคะพี่แตงกวา ทำไมบ้านดูเงียบแบบนี้คะ”

“คุณท่านออกไปธุระกับคุณผู้หญิงแต่เช้าแล้วค่ะ คุณอิ๋วไม่ได้บอกท่านเหรอคะว่าจะย้ายไปอยู่กับคุณเกื้อวันนี้” ริ้วแพวทำได้เพียงแต่ยิ้มรับโดยไม่ตอบอะไร เพราะว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนในบ้านไม่ให้ความสำคัญกับเธอ หญิงสาวคิดอย่างน้อยใจแต่จะให้ทำอย่างไรได้เมื่อเธอไม่อาจไปบังคับให้ใครมาสนใจได้ หากเขาคนนั้นไม่คิดสนใจ

หญิงสาวเพียงแต่เก็บของอย่างเงียบๆ โดยมีแตงกวาคอยช่วยอีกแรง กระทั่งเมื่อเรียบร้อยทั้งสองคนถึงได้ช่วยกันขนมาใส่ที่รถของเกื้อคุณที่จอดอยู่ด้านล่าง ส่วนตัวเขาก็นั่งทำหน้าเย็นชารอกันอยู่ในรถ

“อิ๋วไปก่อนนะคะพี่แตงกวา ฝากบอกคุณพ่อด้วยนะคะว่าถึงแล้วอิ๋วจะโทรหา” ริ้วแพรเอ่ยลาแตงกวา พี่เลี้ยงคนสนิทที่เป็นเพียงคนเดียวที่ออกมาส่งเธอ ในขณะที่คนอื่นนั้นแทบไม่ได้ให้ความสำคัญเลย

“รักษาเนื้อรักษาตัวนะคะคุณอิ๋ว พี่คงคิดถึงคุณอิ๋วแย่เลย” ริ้วแพรยิ้มรับก่อนจะโผเข้ากอดอีกฝ่ายที่เธอไม่เคยมองว่าเป็นสาวใช้เลยสักครั้งเพราะอีกฝ่ายเป็นคนดูแลเธอมานับตั้งแต่แม่เธอจากไป แตงกวาจึงเปรียบเหมือนพี่สาวที่เธอรัก และให้ความเคารพคนหนึ่ง

“เฮ้อ…คุณอิ๋วนะคุณอิ๋ว ทำไมถึงได้อาภัพแบบนี้ก็ไม่รู้ มีพ่อพ่อก็ไม่สนใจ พอแต่งงานมีสามีก็ไม่ได้แต่งกันด้วยความรักอีก” แตงกวาเอ่ยไล่ตามหลังรถที่ค่อยๆ แล่นจนหายลับสายตาไปอย่างอดสงสารชะตากรรมของคุณหนูที่ไม่รู้ว่าทำไมทุกคนถึงได้ใจร้ายกับริ้วแพรนัก ทั้งๆที่คุณหนูของเธอไม่เคยไปคิดร้าย หรือทำร้ายใครที่ไหนเลยสักครั้ง

ทำไมถึงได้เจอแต่คนแย่ๆ ไม่จบไม่สิ้นแบบนี้ก็ไม่รู้…