ความจำเสื่อม ชีวิตใหม่
ตอน 2
อาจารย์ของฉินเวยเป็นนักวิทยาศาสตร์ด้านเภสัชศาสตร์ชื่อดัง ส่วนฉินเวยเองก็เป็นลูกศิษย์คนโปรดของเขา
ไม่กี่เดือนก่อน ทีมวิจัยของเขาได้พัฒนายาตัวใหม่ขึ้นมา
จุดประสงค์ของยาตัวนี้คือ เพื่อช่วยผู้ป่วยที่ต้องทนทุกข์และซึมเศร้าเพราะความทรงจำบางอย่างที่ยังคงอยู่
เพียงแค่รับประทานยา ความทรงจำจะค่อย ๆ เลือนหายไปทั้งหมดภายในสิบวัน
มีคนสมัครเข้าร่วมการทดลองยาเป็นจำนวนมาก แต่สุดท้าย คนที่มีความกล้าพอจะกินยาจริง ๆ กลับมีเพียงไม่กี่คน
“ตอนที่เธอเรียนจบปริญญาโท ฉันก็ชวนให้มาเข้าทีมวิจัยของฉันแล้ว แต่เธอดันไปหลงเจ้าเซิ่งหลินชวนไอ้หมอไม่ได้เรื่องนั่น แล้วยังจะตามเขาไปอีก！”
อาจารย์มองดูฉินเวยในสภาพหมดอาลัยตายอยาก ก็ทั้งโกรธทั้งสงสารในเวลาเดียวกัน
ฉินเวยยิ้มเยาะตัวเองแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ในเมื่ออาจารย์มียาแก้เสียใจอยู่ไม่ใช่เหรอคะ”
ตอนเรียนปริญญาโท เธอเคยทำงานวิจัยหลายโครงการร่วมกับอาจารย์ แต่สุดท้ายกลับยอมละทิ้งอนาคตที่สดใสของตัวเองเพื่อเซิ่งหลินชวน
ตอนนั้นเธอคิดว่าทุกสิ่งที่ยอมละทิ้งเพื่อความรักนั้นคุ้มค่าแล้ว
แต่ตอนนี้ หากเธอมีโอกาสเลือกได้อีกครั้ง เธอคงเลือกเส้นทางที่ต่างออกไปแน่นอน
ฉินเวยก้มหน้าลง เตรียมจะกินยา
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเสียง “ติ๊ดติ๊ด” จากแอปบันทึกเตือนความจำ
ฉินเวยก้มมองลงไป เห็นในบันทึกเตือนความจำเขียนไว้ว่า “ไปเดตกับเซิ่งหลินชวน”
ฉินเวยถึงนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้เซิ่งหลินชวนเคยบอกว่า เขามีเซอร์ไพรส์จะมอบให้เธอ
และพรุ่งนี้ ก็คือวันที่เขาบอกว่าจะมีเซอร์ไพรส์นั่นเอง
ฉินเวยมองที่อยู่ร้านอาหารที่เขาส่งมาให้ แล้วจ้องมองมันอย่างเหม่อลอย
ยาที่เธอยังไม่ได้กินนอนอยู่เดียวดายในฝ่ามือของเธอ ราวกับกำลังเยาะเย้ยที่เธอลังเลใจในวินาทีสุดท้าย
วันรุ่งขึ้น ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด ฉินเวยก็เผลอเดินทางมาถึงร้านอาหารแห่งนั้นเข้าแล้ว
“สวัสดีค่ะ คุณคือคุณฉินเวยใช่ไหมคะ？”
“คุณเซิ่งได้จองร้านนี้ไว้ล่วงหน้าครึ่งเดือนค่ะ เขาบอกว่าจะมอบความทรงจำที่คุณจะไม่มีวันลืมให้คุณ”
ฉินเวยถูกพาเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัว
ตอนที่ประตูถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ เธอก็ชะงักไปทันที
สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือกองดอกกุหลาบมากมาย สีแดงสดราวกับเปลวไฟ
บนเพดานมีลูกโป่งสีชมพูจำนวนมาก และใต้ลูกโป่งแต่ละลูกก็มีแผ่นกระดาษโน้ตเล็ก ๆ ห้อยอยู่
จากนั้น ผู้จัดการร้านก็เข็นเค้กก้อนใหญ่เข้ามา ข้าง ๆ เค้กมีกล่องเครื่องประดับใบเล็กที่ดูประณีตวางอยู่
“คุณฉิน เดิมทีคุณเซิ่งตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์คุณ แต่วันนี้เราติดต่อเขาไม่ได้ โชคดีที่คุณมาถึงก่อน ขอให้คุณทั้งสองมีความสุขตลอดไปนะ”
ฉินเวยหยิบกล่องเครื่องประดับจากถาดขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ
แหวนเพชรที่เปล่งประกายระยิบระยับปรากฏขึ้นต่อสายตา
ฉินเวยนึกขึ้นได้กะทันหันว่าวันนี้คือวันครบรอบสองปีที่พวกเขาคบกัน
เธอยังนึกขึ้นได้ว่า หลายวันก่อนเซิ่งหลินชวนดูยุ่งอยู่ตลอด เธอยังหัวเราะถามเขาเล่น ๆ ว่ามีความลับอะไรแอบซ่อนจากเธอหรือเปล่า
เซิ่งหลินชวนยิ้มกว้างแล้วเอาหัวมาถูแก้มของเธออย่างออดอ้อน
“เป็นเซอร์ไพรส์”
“ถึงเวลานั้นเธอก็จะรู้เอง”
ฉินเวยไม่เคยคิดเลยว่า เซอร์ไพรส์ครั้งนี้จะปรากฏต่อหน้าเธอในลักษณะเช่นนี้
คือสถานที่ขอแต่งงานที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ด้วยความพิถีพิถัน
ฉินเวยเหมือนคนที่วิญญาณหลุดออกจากร่าง นานกว่าจะลุกขึ้นยืนได้
ขณะนั้นเอง เธอได้ยินเสียงที่ทั้งคุ้นเคยและวุ่นวายดังมาจากด้านนอก
“พวกเธอไม่เป็นไรใช่ไหม พี่เซิ่งยังไม่ออกจากโรงพยาบาลเลยก็ถูกเข็นออกมาแล้ว”
“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ ฉลองไว้ก่อนก็ได้”
“ใช่สิ ฉลองให้เขาฟื้นร่างกาย ฟื้นความจำ แล้วก็กลับมาโสดอีกครั้ง！”
เมื่อทุกคนเห็นฉินเวย เสียงหัวเราะก็หยุดลงทันที
เซิ่งหลินชวนกำลังนั่งอยู่บนรถเข็น โดยมีซูม่ออวี่เป็นคนเข็น
ปลายนิ้วของฉินเวยสั่นไหวเล็กน้อย
เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปข้างหน้า แล้วเอากล่องของขวัญสวยงามนั้นใส่มือของเซิ่งหลินชวน
“ไหน ๆ คุณก็มาแล้ว งั้นของก็คืนเจ้าของเดิมเถอะ”
เซิ่งหลินชวนพยักหน้า ดวงตาเย็นชาราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า
“อืม”
“อ้อ จริงสิ ฉินเวย” เขาพูดเสียงเบา “ต่อไปฉันจะชดเชยให้เธอเอง เพราะงั้น...ลืมมันไปเถอะ”
ฉินเวยยืนนิ่งอยู่กับที่
“ของที่บ้านนั่น เดี๋ยวฉันให้ป้าเก็บกวาดแล้วจัดแยกไว้ให้เธอ—”
“ไม่ต้อง ฉันเก็บเองได้”
ฉินเวยขัดคำพูดของเขาไว้ทันที
“ต่อไปถ้าเจอกันอีก ก็ถือว่า...ไม่รู้จักกัน”
ทันใดนั้น เธอก็ก้มหน้าเดินผ่านเขาไป
ตอนเดินออกจากร้านอาหาร เธอหยิบยาจากกระเป๋าออกมา แล้วกลืนลงไปทั้งเม็ด
คุณอาจจะชอบ
