วิวาห์ของเขา สุสานลับของเธอ

ขากรรไกรของเลียมเกร็งขึ้นเมื่อได้ยินคำสารภาพของเธอ

ความสงสัยชั่วครู่ของเขาหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่คุ้นเคย

"เก็บกวาดให้เรียบร้อย" เขาพูด พยักพเยิดไปที่เคาน์เตอร์ แล้วหันหลังเดินออกจากครัวไปพร้อมกับซาร่า

มายาหยิบธนบัตรใบละพันขึ้นมา ความใหม่ของมันคือคำดูถูก เธอพับมันอย่างระมัดระวังแล้วใส่ไว้ในกระเป๋า

ต่อมา เสียงจากห้องนอนของเลียมก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน

เสียงหัวเราะ แล้วก็เสียงของซาร่า ครางชื่อเลียม

แล้วก็มีวลีหนึ่งที่บิดคว้านความทรงจำของมายา: "กุหลาบทะเลทรายของพี่"

นั่นคือสิ่งที่เขาเคยเรียกเธอ ในวันคืนที่สดใสในกรุงเทพฯ เมื่อความรักของพวกเขารู้สึกกว้างใหญ่และป่าเถื่อนเหมือนภูมิทัศน์ของเมือง

เขากำลังใช้อดีตของพวกเขา เป็นอาวุธทำร้ายความใกล้ชิดของพวกเขา เพื่อทรมานเธอตอนนี้กับซาร่า

มายาถอยกลับไปที่ห้องเล็กๆ ปลอดเชื้อของเธอที่ปลายอีกด้านของเพนต์เฮาส์ มันให้ความรู้สึกเหมือนห้องคนใช้มากกว่าห้องนอน

เธอนอนบนเตียงแคบๆ จ้องมองเพดาน

เธอจำความฝันของพวกเขาที่จะสร้างชุมชนที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม บ้านที่หายใจไปพร้อมกับเมือง ไม่ใช่ต่อต้านมัน เธอจำส่วนโค้งของหลังคาที่พวกเขาออกแบบด้วยกันได้ เส้นที่เขาเคยบอกว่าสง่างามเหมือนลำคอของเธอ

ในที่สุดน้ำตาก็ไหลออกมา ร้อนและเงียบงัน ซึมลงบนหมอนของเธอ

พอถึงเช้า หมอนก็ชื้น แต่ความตั้งใจของเธอแข็งแกร่งขึ้น เธอจะทน เธอจะหาจังหวะของเธอ แล้วเธอก็จะเป็นอิสระจากเขา อิสระที่จะไล่ล่าอานนท์

เช้าวันรุ่งขึ้น ซาร่า จิรวรรณ ยังคงอยู่ที่นั่น

นี่เป็นเรื่องใหม่ ผู้หญิงคนอื่นไม่เคยค้างคืน

ป้าน้อม แม่บ้านที่ปกติจะปากแข็ง มองมายาด้วยความสงสารขณะที่เธอเสิร์ฟอาหารเช้าให้ซาร่าที่ระเบียง ปฏิบัติกับเธอเหมือนราชินี เลียมนั่งข้างๆ เธอ เอาใจใส่ มือของเขามักจะไปจับมือเธอ

สถานะของมายาในบ้าน ซึ่งคลุมเครืออยู่แล้ว ยิ่งตกต่ำลงไปอีก

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เลียมจัดงานปาร์ตี้หรูหราที่เพนต์เฮาส์

ผิวเผินแล้ว มันเป็นการเฉลิมฉลองข้อตกลงใหม่ของวิริดา สตรัคเจอร์ส แต่จุดสนใจที่แท้จริงคือซาร่า

เลียมดื่มอวยพรให้เธอ ยกย่องความฉลาด ความภักดีของเธอ เขามอบสร้อยข้อมือเพชรเทนนิสให้เธอซึ่งส่องประกายระยิบระยับใต้โคมไฟระย้า

มายาในชุดเดรสสีดำเรียบๆ ที่เลียมสั่งให้เธอใส่ – "เหมือนพนักงาน" – เดินฝ่าฝูงชน เติมแชมเปญ ทนฟังเสียงกระซิบและสายตาสงสาร

"นั่นภรรยาเขานะ รู้ไหม คนที่เขาซ่อนไว้"

"น่าสงสารจัง เขาควงผู้หญิงฝ่ายประชาสัมพันธ์คนนั้นเย้ยต่อหน้าต่อตาเลย"

ความอัปยศอดสูแผดเผา แต่มายายังคงรักษาใบหน้าให้เป็นกลาง

ซาร่าเจอเธอที่ประตูฝรั่งเศสที่นำไปสู่ระเบียง

"เราคุยกันหน่อยได้ไหม มายา?" เสียงของซาร่าอ่อนโยน เกือบจะใจดี

มายาหันกลับมา "ไม่มีอะไรต้องคุยกันหรอก ซาร่า เธอไม่ต้องอธิบายอะไรให้ฉันฟัง"

"แต่ฉันอยากอธิบาย" ซาร่ายืนกราน ดวงตาของเธอค้นหาดวงตาของมายา "ฉันรักเลียมมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่สมัยเรียน เธอมีเขา แล้วเธอก็ทิ้งเขาไป เธอรู้ไหมว่าเขาผ่านอะไรมาบ้างหลังจากเธอจากไป?"

เสียงของซาร่าสั่นเครือ "เขาเหมือนผี เขาแทบไม่กินไม่นอน วิริดากำลังจะล้ม เขากำลังจะพัง"

มายายังคงเงียบ เธอรู้ เธอได้สัมผัสมันจากระยะไกล ไม่มีอำนาจที่จะปลอบโยนเขาโดยตรง

"ฉันอยู่เคียงข้างเขา" ซาร่าพูดต่อ เสียงของเธอแข็งแกร่งขึ้น "ฉันช่วยเขาสร้างขึ้นมาใหม่ ฉันหานักลงทุนคนนั้นที่ช่วยวิริดาไว้"

เงียบไปครู่หนึ่ง

แล้วซาร่าก็เอนตัวเข้ามาใกล้ เสียงของเธอเบาลงเป็นเสียงกระซิบสมรู้ร่วมคิด

"และตอนที่เขาป่วย ป่วยหนักมาก หลังจากเธอจากไป... ตอนที่เขาต้องการการปลูกถ่ายไขกระดูกเพื่อช่วยชีวิต... ฉันคือคนที่เข้ากันได้ ฉันคือคนที่บริจาค เขาไม่รู้ว่าเป็นฉัน เขาคิดว่าเป็นผู้บริจาคที่ไม่ระบุชื่อจากทะเบียน แต่ฉันช่วยชีวิตเขาไว้นะ มายา"

เลือดในกายของมายาเย็นเฉียบ การปลูกถ่ายไขกระดูก? เลียมป่วยหนักขนาดนั้นเลยเหรอ? นี่คืออีกชั้นหนึ่งของความทุกข์ทรมานของเขาที่เธอไม่เคยรู้ เป็นความลับที่ซาร่าใช้เป็นอาวุธ ความทรงจำที่เลือนลางของเธอเกี่ยวกับโรงพยาบาล ความเจ็บปวด มันเกี่ยวข้องกันไหม? หรือซาร่าโกหกเรื่องนี้ด้วย เหมือนกับเรื่องนักลงทุน?

ซาร่าถอยกลับไป ยิ้มเศร้าๆ เล็กน้อยบนริมฝีปาก "ตอนนี้เขาเป็นของฉันแล้ว มายา เขาเป็นหนี้ชีวิตฉัน บริษัทของเขา ทุกอย่าง"

เธอหยุดชั่วครู่ "งานปาร์ตี้นี้ คือการเฉลิมฉลองที่แท้จริงของฉัน วันเกิดฉันสัปดาห์หน้า และฉันต้องการเลียม นั่นคือของขวัญของฉัน ฉันอยากให้เธอยกเขาให้ฉัน ตลอดไป"

มายาจ้องมองซาร่า จ้องมองความหิวกระหายในดวงตาของเธอ

หลังจากนั้นครู่ใหญ่ มายาก็พยักหน้าช้าๆ "ได้เลย ซาร่า เขาเป็นของเธอ"

รอยยิ้มของซาร่ากว้างขึ้น แต่ไม่ถึงดวงตา

"อีกอย่างหนึ่ง" ซาร่าพูด เสียงของเธอแหลมขึ้นทันที "เธอต้องทำให้แน่ใจว่าเขาลืมเธอไปเลย ว่าเขาเกลียดแม้กระทั่งความทรงจำเกี่ยวกับเธอ"

ก่อนที่มายาจะทันได้ตอบสนอง ซาร่าก็ร้องออกมาสั้นๆ แหลมๆ เธอกระแทกกลับไปข้างหลัง กุมแขนตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดที่ดูเหมือนละคร จากนั้น ด้วยการเคลื่อนไหวที่รุนแรงและฉับพลัน ซาร่าก็กระแทกแขนของตัวเองเข้ากับขอบหินอ่อนแหลมของโต๊ะคอนโซลที่อยู่ใกล้ๆ

เสียงดังกร๊อบน่าขนลุกดังก้องในความเงียบงันที่เกิดขึ้นทันที