สี่สิบเก้าเล่ม หนึ่งการชำระบัญชี
ตอน 2
เช้าวันต่อมา ฉันมองอาทิตย์แต่งตัว
เขาเลือกสูทสีกรมท่าตัวที่ฉันเคยบอกว่าทำให้เขาดูน่าเชื่อถือ
เขาผูกเนกไทด้วยความคล่องแคล่ว ภาพสะท้อนในกระจกคือชายหนุ่มที่พร้อมจะเอาชนะใจคนทั้งเมือง
“วันนี้งานหนักหน่อยนะ” เขาพูดพลางดูนาฬิกา “ประชุมคณะกรรมการการเงินทั้งเช้าเลย คงจะเหนื่อยน่าดู”
“แน่นอนค่ะ” ฉันพูดพลางจิบกาแฟ “ทำให้ดีที่สุดนะคะ”
เขาจูบหน้าผากฉัน เป็นการกระทำตามหน้าที่ แล้วคว้ากระเป๋าเอกสาร
“ไม่ต้องรอนะ คงกลับดึก”
ประตูคลิกปิดลงเบื้องหลังเขา
ฉันรอหนึ่งนาทีเต็มก่อนจะสวมหูฟังแล้วเปิดแอปในมือถือ
บลูทูธในรถของเขาเชื่อมต่อ และทันใดนั้น ฉันก็เข้าไปนั่งในตำแหน่งผู้โดยสารข้างๆ เขา
เสียงจอแจของเมืองค่อยๆ จางหายไปขณะที่เขาขับรถ ถูกแทนที่ด้วยสถานีเพลงซอฟต์ร็อกที่เขาฟังเป็นประจำ
แล้วเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
“ว่าไงคะ ที่รัก” เสียงของจุลิตาดังลอดผ่านหูฟังของฉัน มันหวานจนเลี่ยน
“ว่าไงครับ” อาทิตย์ตอบกลับ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากนักการเมืองจริงจังเป็นอะไรที่นุ่มนวลและอ่อนวัยลง “ผมกำลังไปนะ”
“ยัยนั่นยังเชื่ออยู่เหรอ” จุลิตาถาม น้ำเสียงของหล่อนมีความคมกริบ ความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่ทำให้ฉันรำคาญใจ “เรื่อง ‘ผู้สมัครงานยุ่ง’ ทั้งหมดนั่นน่ะ”
“จุ๊ อย่าสิ” เขาพูด น้ำเสียงมีความเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย
“อะไรล่ะ ก็แค่ถาม” หล่อนพูด น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นป้องกันตัว “ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณยังอยู่กับยัยนั่น เธอเย็นชาจะตาย เหมือนหุ่นยนต์ที่ตั้งโปรแกรมมาเพื่อหาเสียง เธอมีชีพจรเต้นบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้”
ฉันรู้สึกโกรธวาบขึ้นมา
ฉันเป็นคนจัดการแคมเปญสามครั้งล่าสุดของเขา ฉันเป็นคนเขียนสุนทรพจน์ที่ทำให้เขาฟังดูฉลาดหลักแหลม ฉันเป็นคนติวเข้มให้เขาตอนโต้วาทีจนทำให้เขาดูอยู่ยงคงกระพัน
ฉันคือสถาปnikผู้อยู่เบื้องหลังผู้ชายที่เขาเสแสร้งเป็น
“พูดแบบนั้นมันไม่ยุติธรรมนะ” อาทิตย์พูด แต่ไม่มีน้ำหนักในคำพูดเลย เป็นแค่การปกป้องตามมารยาท
“ช่างเถอะ” จุลิตาถอนหายใจอย่าง dramatic “รีบๆ มาเถอะ ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้คุณด้วยนะ อะไรบางอย่างที่จะทำให้บ้านใหม่ของเรารู้สึกเป็นของเราจริงๆ”
“เหรอ? อะไรล่ะ”
“เดี๋ยวคุณก็รู้เอง” หล่อนพูด น้ำเสียงลดลงเป็นกระซิบกระซาบ “เกี่ยวกับคุณดาร์ซี่น่ะ ฉันเจอวิธีที่สมบูรณ์แบบที่จะให้เกียรติความทรงจำของเขาแล้ว”
คุณดาร์ซี่? ฉันค้นความทรงจำ
จุลิตามีแมวตัวหนึ่งที่ตายไปเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว หล่อนโพสต์เรื่องนี้ไม่หยุด เป็นการแสดงความโศกเศร้าต่อสาธารณะ
“ดีเลยที่รัก” อาทิตย์พูด “คุณก็รู้ว่าผมสนับสนุนทุกอย่างที่คุณต้องการ”
“ฉันรู้ค่ะ” หล่อนพูดเสียงอ้อน “ฉันกำลังจะไปที่สวนแล้วนะ ไปเตรียมอะไรๆ ก่อน”
สวน
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ
หล่อนคงไม่ได้หมายถึงสวนนั้น สวนชุมชนกิจอนันต์
สวนที่พ่อของฉันทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมาหลังจากแม่ของฉันเสียชีวิต
จุดศูนย์กลางคือมุมอนุสรณ์เล็กๆ ที่มีม้านั่งหินเพียงตัวเดียว อุทิศให้กับแม่ของฉัน อรอนงค์ กิจอนันต์
มันคือสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในโลกสำหรับครอบครัวของฉัน
“เดี๋ยวผมไปเจอที่นั่นในยี่สิบนาทีนะ” อาทิตย์พูด “รักนะ”
“รักมากกว่าค่ะ” หล่อนร้องเพลง
สายถูกตัดไป เพลงซอฟต์ร็อกเข้ามาเติมเต็มความเงียบ
ฉันกระชากหูฟังออก หัวใจเต้นระรัวในอก
นี่มันมากกว่าเรื่องชู้สาว นี่คือการลบหลู่ คือการบุกรุก
มือของฉันรัวอยู่บนคีย์บอร์ด
ฉันดึงเอกสารผังเมือง ข้อบังคับของสมาคมสวนออกมา
สวนเป็นที่ดินสาธารณะ แต่มุมอนุสรณ์ได้รับการสนับสนุนและดูแลโดยมูลนิธิของครอบครัวฉัน
ไม่สามารถเพิ่มเติมอะไรได้หากไม่ได้รับความยินยอมจากเรา
หล่อนกำลังวางแผนจะตั้งป้ายอนุสรณ์ให้แมวที่ตายไปแล้วของหล่อนข้างๆ ม้านั่งของแม่ฉัน
ความโกรธที่บริสุทธิ์และชัดเจนทะลวงผ่านม่านหมอกแห่งความเศร้าของฉัน
นี่คือการกระทำที่ไตร่ตรองมาอย่างดี เป็นวิธีประกาศ உரிமை เป็นการลบแม่ของฉัน และโดยนัยแล้ว คือการลบฉัน
ฉันหยิบมือถือขึ้นมา
ฉันไม่ได้โทรหาอาทิตย์ ฉันไม่ได้โทรหาพ่อ
ฉันเลื่อนรายชื่อผู้ติดต่อ ไปยังชื่อที่ฉันไม่ได้โทรหามาหลายปีแล้ว
เอื้อ วรโชติ
พ่อของอาทิตย์ อดีตวุฒิสมาชิก
ชายผู้โหดเหี้ยมและยึดหลักปฏิบัติมากกว่าที่อาทิตย์จะหวังเป็นได้
เขารับสายในกริ๊งที่สอง
“อัญญา” เขาพูด น้ำเสียงทุ้มต่ำ “มีธุระอะไรถึงโทรมาได้”
“ท่านเอื้อคะ” ฉันพูด น้ำเสียงมั่นคง “หนูต้องการความช่วยเหลือ หนูต้องการแฟ้มข้อมูลเกี่ยวกับจุลิตา พงษ์พิพัฒน์ที่ท่านมี”
มีความเงียบที่ปลายสาย
ฉันรู้ว่าเขามีมันอยู่
หลายปีก่อน ตอนที่อาทิตย์อยากจะแต่งงานกับจุลิตาครั้งแรก ท่านเอื้อเป็นคนหยุดเรื่องนั้นไว้
ท่านไม่เคยบอกว่าทำได้อย่างไร บอกแค่ว่าหล่อน “ไม่เหมาะสม”
อาทิตย์อกหัก เชื่อว่าพ่อของเขาพรากความรักที่แท้จริงของเขาไปอย่างโหดร้าย
“นั่นมันเรื่องลึกนะ” ท่านเอื้อพูดในที่สุด “ทำไมถึงมาขอตอนนี้”
“เพราะหล่อนกลับมาแล้วค่ะ และหล่อนกำลังจะสร้างปัญหาที่จะทำลายแคมเปญของอาทิตย์และทำให้ชื่อเสียงของตระกูลวรโชติต้องมัวหมองอย่างถาวร” ฉันพูด “หนูกำลังเสนอโอกาสให้ท่านช่วยหนูควบคุมสถานการณ์”
ฉันกำลังพูดภาษาของเขา ไม่ใช่ภาษาของความรักหรือการทรยศ แต่เป็นภาษาของอำนาจ ชื่อเสียง และการควบคุมความเสียหาย
เงียบไปอีกครั้ง นานกว่าเดิม
“มันจะไปถึงหน้าประตูบ้านเธอในหนึ่งชั่วโมง” เขาพูด แล้ววางสาย
ฉันมองนาฬิกa ฉันมีเวลาห้าสิบห้านาทีที่จะไปถึงสวน
คุณอาจจะชอบ
