คุณกู่ เลิกด่าผมได้แล้ว เมียผมเสียแล้ว
ตอน 3
วังหลีเป็นคนแรกที่ฟื้นตัวขึ้นมา
“ลูกชายฉันเกือบจะมองไม่เห็นแล้ว คุณสนใจแค่แผลเป็นของเขาเหรอ?”
เสียงของเธอแหลมคม หนวนชิงเซี่ยหันกลับมามองเธอ แล้วตบเธอเข้าที่หน้า
“ช่วยเงียบหน่อยได้ไหม?”
เธอหยิบทิชชู่เปียกออกมาเช็ดมือของตัวเองอย่างละเอียด
“ออกจากห้องผ่าตัดได้ก็หมายความว่าเขาไม่เป็นไร คุณกังวลอะไร?”
วังหลีเคยชินกับความอดทนของหนวนชิงเซี่ย ไม่เคยรู้สึกถูกทำร้ายแบบนี้มาก่อน
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร หนวนชิงเซี่ยที่ยืนอยู่ก็ถูกชนอย่างแรงจนกระเด็นออกไป
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านผ่านหัว เธอลืมตาขึ้นอย่างสับสน มองดูคนที่อยู่ตรงหน้า
เป็นผู้หญิงที่เพิ่งกอดกูชิงโจวไว้
ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความโกรธ
“ฉันไม่ยอมให้คุณรังแกครอบครัวของอาโจวในขณะที่เขาหมดสติ!”
หนวนชิงเซี่ยเงยหน้ามองใบหน้าที่ใสซื่อและดื้อรั้นของหญิงสาว อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
“คุณส่งกูชิงโจวมาที่โรงพยาบาลเหรอ? ขอบคุณ ฉันชื่อหนวนชิงเซี่ย”
หญิงสาวยืนอึ้งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น
“คุณไม่รู้สึกโกรธเลยเหรอ?”
หนวนชิงเซี่ยพยายามยืนขึ้น ส่ายหัว “ฉันรู้จักคุณ คุณชื่อไป๋จื่อเว่ย”
ไป๋จื่อเว่ยตกใจ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ “คุณต้องการอะไร? ฉันกับอาโจวเป็นแค่เพื่อนกัน ฉันไม่ใช่คนรักของเขา!”
หนวนชิงเซี่ยพูดขัดขึ้นอย่างอ่อนโยน “ฉันรู้ว่าพวกเธอเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องอธิบาย”
หลังจากแต่งงานมาหลายปี กูชิงโจวมักจะมีผู้หญิงมากมายอยู่รอบตัวเขา
แต่ทุกคนไม่เคยอยู่ได้นานเกินเดือน
แต่คนนี้กลับอยู่ได้เกือบครึ่งปี
หนวนชิงเซี่ยเคยคิดว่าเธอมีอะไรพิเศษ วันนี้ถึงได้รู้
เธอคล้ายกับผู้หญิงคนนั้นมาก
เป็นคนที่คล้ายที่สุดในหลายปีที่ผ่านมา
คิดถึงตรงนี้ หนวนชิงเซี่ยหัวเราะเย็น “น่าเสียดาย ยังมีบางอย่างที่ต่างออกไป ”
ไป๋จื่อเว่ยยืนอึ้ง “คุณพูดอะไรนะ?”
หนวนชิงเซี่ยส่ายหัว “ไม่มีอะไร ชุดของคุณเปื้อนหมดแล้ว คุณกับฉันมีรูปร่างพอๆ กัน ฉันมีชุดใหม่ในรถ ฉันจะให้คนพาคุณไปเปลี่ยน”
“หมอ ช่วยตรวจร่างกายเธออีกครั้ง ตรวจให้ครบทุกอย่าง ถ้ามีปัญหาอะไรบอกฉันด้วย
” “ได้ค่ะ คุณผู้หญิงกู”
หนวนชิงเซี่ยพูดด้วยเสียงนุ่มนวลแต่ยากจะปฏิเสธ “ไปเถอะ รอคุณเปลี่ยนเสร็จ กูชิงโจวก็คงออกมาแล้ว
” “แค่ตรวจสอบการฟื้นฟูของมุมตา ไม่ใช้เวลานานหรอก ”
สายตาของวังหลีที่แปลกอยู่แล้ว ยิ่งแปลกไปกว่าเดิม
เพราะมีผู้หญิงคนไหนจะอ่อนโยนกับคนรักของสามีแบบนี้?
เธออยากจะถามให้รู้เรื่อง แต่เพิ่งจะอ้าปากก็ถูกกูเฟิงลากไป
ทางเดินในไม่ช้าก็ว่างเปล่า
หนวนชิงเซี่ยปลดเปลื้องเปลือกแข็งที่ใส่ไว้เมื่อครู่ นั่งลงบนเก้าอี้
เธอมาที่ห้องผู้ป่วย มองไปยังเตียงที่กูเฉินโจวนอนอยู่
“ทำไมทุกคนต้องจากฉันไปเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ด้วย?”
น้ำตาของหนวนชิงเซี่ยไหลลงมา หยดลงบนมือของกูชิงโจว
เขารู้สึกเหมือนถูกเผา นิ้วมือกระตุก
หนวนชิงเซี่ยกลับมามีสติ รีบเช็ดน้ำตาที่หางตา “คุณตื่นแล้ว?”
กูชิงโจวกะพริบตา สายตาเปลี่ยนจากสับสนเป็นตื่นตระหนกในสองวินาที
เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “เว่ยเว่ยล่ะ? เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
หนวนชิงเซี่ยไม่พูดอะไร มองเขาอย่างเงียบๆ
แน่นอนว่า ไป๋จื่อเว่ยมีความสำคัญในใจเขาไม่เหมือนใคร
จนกระทั่งกูชิงโจวเริ่มเข้าใจ สายตาของเขาแสดงถึงความรู้สึกผิด เธอถึงได้พูดขึ้น
“เธอไม่เป็นไร แค่ตกใจไปหน่อย กลับไปพักผ่อนก่อนแล้ว ”
กูชิงโจวถอนหายใจด้วยความโล่งใจ “ถ้าทุกคนปลอดภัยก็ดีแล้ว”
จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง ?
หนวนชิงเซี่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป เรียกหมอมาให้เขาตรวจ แล้วตัวเองก็หันเข้าไปในห้องน้ำ
เธอทุบตัวเองอย่างแรงในห้องน้ำ หัวใจเต้นอย่างเจ็บปวด
“กูชิงโจว ตอนนี้คุณดูแย่มาก แย่จนไม่เหมือนคนเดิมแล้ว”
แย่จนหนวนชิงเซี่ยไม่สามารถร้องไห้ต่อหน้าหน้านั้นได้อีก
“ถ้าคุณไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม ฉันก็คงอยู่กับคุณต่อไปไม่ได้ ”
เสียงของหญิงสาวเบา แต่มั่นคง
คุณอาจจะชอบ
