ฉันจะไม่มีวันพบผู้ชายที่ฉันรักมาหลายปี

วอนชิงถูกลากเข้าไปในสวนอย่างรวดเร็ว เข่าของเธอถูกเตะจนเธอล้มลงคุกเข่า

ฝนตกหนักจนวอนชิงลืมตาไม่ขึ้น ชุดบางของเธอเปียกชุ่มจนหนาวสั่น ริมฝีปากซีดเซียว หน้าเหมือนคนที่หมดสิ้นความหวัง

ในความเลือนลาง เธอเห็นไฟเปิดในห้องแต่งงานของลู่จิ่นเหยี่ยบนชั้นสอง สายฟ้าและเสียงฟ้าร้องนอกหน้าต่าง

แต่ภายในบ้านก็เต็มไปด้วยความร้อนแรง

เงาสองคนทับซ้อนกันมาที่หน้าต่าง เริ่มเคลื่อนไหวผ่านผ้าม่าน มือของซางฉินหยาหยิบบางสิ่งไว้แนบกับหน้าต่าง เหมือนเธอจงใจยั่วเย้า

เมื่อเห็นภาพนั้น วอนชิงหัวใจตกลงไปในหุบเหว

ราวกับได้ยินเสียงหายใจของสองคนนั้น เขาแกล้งทำเป็นขาเจ็บ หลอกให้วอนชิงไปหาผู้เชี่ยวชาญให้ แต่กลับอยู่ในห้องแต่งงานกับพี่สะใภ้ของเขา

มันน่าขันที่ช่วงนั้น วอนชิงยังเปลี่ยนชุดนอนบ่อยๆ เพื่อช่วยลู่จิ่นเหยี่ยฟื้นฟูความแข็งแรง แต่เขากลับผลักเธอออกด้วยหน้าตาเย็นชา

เธอก้มหน้าลง น้ำตาไหลลงมาพร้อมกับฝนที่ตก เธอมีอารมณ์ความรู้สึก

แต่ไม่ใช่กับวอนชิง

หลังจากนั้นไม่นาน การเคลื่อนไหวบนชั้นสองหยุดลง แล้วไฟก็ดับ

“จิ่นเหยี่ยรักฉันมากแค่ไหน เห็นหรือยัง?” ซางฉินหยาสวมชุดนอนลงมา รอยจูบเต็มคอ เธอพิงประตูพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

ทันใดนั้น วอนชิงเบิกตากว้าง ซางฉินหยาใส่ชุดนอนผ้าไหมที่ครอบครัวของวอนชิงเตรียมไว้!

น้ำฝนเย็นเยือกแทงใจวอนชิง ความรู้สึกหายใจไม่ออกเกิดขึ้นเมื่อเธอถูกผู้หญิงคนนั้นจับคอ

“วอนชิง อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่อง ฉันเห็นเธอมาที่ประตูเพื่อส่งยาแล้ว

” เสียงฟ้าร้องก้องกังวาน ส่องหน้าบิดเบี้ยวของเธอเหมือนผีร้าย

“ในเมื่อเธอเห็นแล้ว งั้นฉันจะบอกเธอ” “เธอไม่รู้ตำแหน่งของตัวเองหรอ? เธอเป็นแค่เรื่องตลกในสายตาจิ่นเหยี่ย!” “ฉันกับจิ่นเหยี่ยอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก

พึ่งพากันในบ้านนี้ เขานอนหลับได้อย่างสบายใจเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของฉัน เขาเรียนแข่งรถเพื่อช่วยฉันในกรณีฉุกเฉิน

แม้แต่ตอนที่เขามีไข้สูง ก็เรียกชื่อฉัน เธอคิดว่าเธอคู่ควรกับฉันไหม?”

วอนชิงก้มตาลง รู้สึกว่าตัวเองน่าขันมาก

ลู่จิ่นเหยี่ยสลบไปตอนที่เธอดูแลเขา ในช่วงที่เขามีไข้สูง เขาเรียกชื่อ “ฉินฉิน...” วอนชิงคิดว่าเขาเรียกเธอ และหัวเราะดีใจอยู่หลายวัน

เมื่อเห็นเธอเสียใจ ซางฉินหยากอดอก มองเธอด้วยสายตาได้ใจ “วอนชิง เธอนี่ไม่รู้จักอาย

จิ่นเหยี่ยเคยบอกฉันว่ามีคนไล่ตามเขาไม่ยอมปล่อย

” “สรุปแล้ว ฉันแค่ต้องการสอนบทเรียนให้เธอ วันนี้เป็นการเตือนใจ!” เหงื่อเย็นเต็มหน้าผากของวอนชิง ร่างกายเธออ่อนแออยู่แล้ว

ตอนนี้ฟังคำพูดของซางฉินหยา ความเจ็บปวดลึกเหมือนโดนแทงซ้ำๆ เธอจับชายกระโปรงแน่น พยายามขึ้นยืนด้วยความคลื่นไส้

เมื่อเห็นดังนั้น ซางฉินหยาตื่นเต้นพุ่งเข้ามา ตบเธอด้วยมือ “เธอนี่ไม่รู้จักอาย

กล้าจะเดินไปไหน?”

วอนชิงขมวดคิ้วมองเธอ

แต่ในความเลือนลางเห็นเงาคนสี่ห้าคน เสียงในหูดังขึ้น หน้ามืด “ไม่รู้จักอาย ทำตัวเป็นอะไร? ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะไม่คุกเข่า?”

เธอกดไหล่วอนชิงลง ใบหน้าบิดเบี้ยว “คุกเข่าให้ฉัน ไม่รู้จักอาย!”

ทันใดนั้น เสียงดังจากประตู “พวกเธอกำลังทำอะไร!” นั่นคือลู่จิ่นเหยี่ย

คนที่วอนชิงฝังในใจ วอนชิงไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ล้มลงหมดสติ

ก่อนหมดสติ เธอเห็นลู่จิ่นเหยี่ยวิ่งมาด้วยความบ้าคลั่ง ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความกังวล

แม้แต่การทำเป็นขาเจ็บ เขาก็ลืมไปแล้ว