เกมรัก เกมธุรกิจ ฉันจะเอาคืน

พิมพ์ชนก POV:

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง.

ตัวร้อนจี๋.

คอแห้งผาก.

ลมหายใจติดขัด.

ฉันพยายามลุกขึ้นจากเตียง.

แต่ก็ล้มลงไปอีกครั้ง.

รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้ง.

ธวัชชัยเข้ามาในห้อง.

มองมาที่ฉันด้วยความตกใจเล็กน้อย.

"พิมพ์ คุณเป็นอะไรไป? ตัวร้อนจี๋เลย"

เขาสัมผัสหน้าผากฉัน.

"ผมจะโทรหาหมอให้"

น้ำเสียงของเขาดูเป็นห่วง.

แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันเป็นเพียงความห่วงใยจอมปลอม.

เพียงแค่พยักหน้าตอบ.

ไม่นานนัก.

นิชานันท์ก็เดินเข้ามาในห้อง.

ในมือมีผ้าชุบน้ำเย็น.

"พี่วัชคะ นิว่านิเอาผ้าเย็นมาเช็ดตัวให้พี่พิมพ์ก่อนดีกว่าค่ะ"

เธอยื่นผ้าให้ธวัชชัย.

ธวัชชัยรับผ้ามา.

แล้วเดินมาเช็ดตัวให้ฉันอย่างเบามือ.

ฉันมองหน้านิชานันท์.

เธอส่งยิ้มหวานให้ฉัน.

ยิ้มที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง.

ความรู้สึกที่ฉันไม่อยากจะเชื่อ.

"นิกลัวเสียงฟ้าร้องค่ะพี่วัช"

นิชานันท์พูดเสียงออดอ้อน.

"นิขอให้พี่วัชอยู่กับนิก่อนได้ไหมคะ"

ธวัชชัยหันไปมองนิชานันท์.

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเล.

เขาหันกลับมามองหน้าฉัน.

"พิมพ์... คุณอยู่ได้ใช่ไหม?"

ฉันพยักหน้าช้าๆ.

พยายามกลั้นน้ำตาไว้.

"ได้ค่ะ"

ฉันตอบเสียงแผ่ว.

ธวัชชัยเดินออกไปจากห้อง.

ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวในสภาพที่อ่อนแอที่สุด.

ฉันนอนมองเพดาน.

น้ำตาค่อยๆ ไหลรินอาบแก้ม.

ฉันยังคงรักเขาอยู่.

รักมากเกินกว่าจะตัดใจได้.

แม้ว่าเขาจะทำร้ายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า.

ฉันยังคงหวังว่าเขาจะกลับมา.

หวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจ.

หวังว่าเขาจะเลือกฉัน.

ฉันคิดในใจ.

ถ้าหากเขากลับมาหาฉันตอนนี้

ถ้าหากเขาสารภาพผิดกับฉัน

ฉันจะให้อภัยเขา

และยุติงานแต่งงานนี้ซะ

ฉันรอคอยเขา.

รอคอยอยู่นานแสนนาน.

แต่เขาก็ไม่กลับมา.

ฉันตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา.

เปิดดูโซเชียลมีเดียของนิชานันท์.

ภาพแรกที่เห็นทำเอาฉันแทบหยุดหายใจ.

นิชานันท์กำลังนั่งอยู่บนโซฟากับธวัชชัย.

เธอกอดแขนเขาแน่น.

และกำลังป้อนอาหารให้เขา.

ภาพนั้นแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่เกินเลยกว่าคำว่าน้องสาว.

มันชัดเจนเจนว่าพวกเขาคบหากันอย่างลับๆ.

หัวใจของฉันแตกสลาย.

ความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่พังทลายลง.

ฉันรู้แล้วว่าทุกอย่างจบสิ้นลงแล้วจริงๆ.

ธวัชชัยไม่เคยรักฉันเลย.

เขาแค่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ.

เครื่องมือในการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีในสังคม.

ฉันตัดสินใจแล้ว.

ฉันจะไม่ยอมเป็นคนโง่อีกต่อไป.

งานแต่งงานนี้จะต้องถูกยกเลิก.

แต่ฉันจะไม่ใช่วิธีธรรมดาๆ.

ฉันจะทำให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ฉันได้รับ.

ทำให้เขารู้สึกถึงความอับอายที่ฉันต้องทน.

ฉันเช็ดน้ำตา.

ความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตา.

ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉันอีก.

ฉันจะแก้แค้น.

แก้แค้นในแบบของฉัน.

ฉันพยายามลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้ง.

แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง.

อาการไข้ขึ้นสูงจนฉันเริ่มหายใจไม่ออก.

ฉันเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์.

กดโทรออกเบอร์ฉุกเฉิน.

"ช่วยด้วย... ฉัน... ฉันหายใจไม่ออก"

เสียงของฉันแผ่วเบา.

ไม่นานนัก.

หน่วยกู้ภัยก็มาถึง.

พวกเขารีบนำตัวฉันส่งโรงพยาบาล.

หมอบอกว่าฉันติดเชื้อในกระแสเลือด.

อาการค่อนข้างวิกฤต.

หากมาช้ากว่านี้อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต.

ธวัชชัยโทรมาหาฉัน.

"พิมพ์ คุณเป็นยังไงบ้าง? ผมเพิ่งรู้นะเนี่ย"

น้ำเสียงของเขาดูไม่จริงใจ.

ฉันรู้สึกได้ถึงความเย็นชา.

"คุณอยู่กับนิชานันท์ใช่ไหมคะ?"

ฉันถามเสียงแผ่ว.

"ใช่ครับ นิเขาไม่สบาย"

"คุณก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกันนะ"

เขาพูดอย่างขอไปที.

แล้วรีบวางสายไป.

ฉันมองโทรศัพท์ในมือ.

ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง.

ฉันเคยดูแลเขาอย่างดีที่สุด.

ทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขา.

แต่เขากลับตอบแทนฉันด้วยความเย็นชา.

ความเจ็บป่วยของฉันไม่สำคัญเท่ากับอาการป่วยเล็กน้อยของนิชานันท์.

นี่คือความรักที่แท้จริงงั้นหรือ?

ความรักที่เห็นแก่ตัวแบบนี้?

ฉันตัดสินใจแล้ว.

ฉันจะทำลายทุกสิ่งที่เขามี.

ทำลายทุกสิ่งที่เขาสร้างมา.

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง.

กดโทรหาเบอร์โทรศัพท์หนึ่ง.

"สวัสดีค่ะ คุณเอกภพใช่ไหมคะ?"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น.

"ฉันพิมพ์ชนกค่ะ"

"ฉันมีข้อเสนออยากจะคุยกับคุณ"

"เกี่ยวกับหุ้นของเกียรติชัย กรุ๊ป"