สามีของเธอป่วยหนักและกำลังจะเสียชีวิต เธอไปส่งไป๋เยว่กวงไปคลอดลูก
ตอน 3
ระยะสุดท้ายของโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร การกินอาหารทุกคำเป็นการทรมาน หลังจากทนความไม่สบายในกระเพาะไม่ไหว ฉันกินผักสองสามคำแล้ววางชามตะเกียบลงและขึ้นไปชั้นบน
กลับมาที่ห้อง ฉันกินยาแก้ปวดแล้วนอนลง ความเจ็บปวดในกระเพาะที่เหมือนจะถูกบดขยี้ยิ่งรุนแรงขึ้น
ฉันห่อตัวเองเป็นก้อน แล้วค้นหายานอนหลับสองเม็ดจากตู้ข้างเตียง
เมื่อทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ รอให้หลับแล้วจะดีขึ้นเอง
ฉันนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงเป็นเวลานาน ยาแก้ปวดแทบจะไม่มีผลอะไร ความเจ็บปวดที่แผดเผาในกระเพาะยังคงรุนแรง ยานอนหลับทำให้ฉันรู้สึกสับสน
ในขณะที่สติยังคงคลุมเครือ ฉันได้ยินเสียงเซียวเซียวบ่นเสียงบางสือเหนียนจากชั้นล่าง
“พี่สือเหนียน พี่ทำเหมือนพี่ซวงซวงไม่สำคัญเลย เธอดูเหมือนจะไม่สบายจริง ๆ นะ”
เสียงบางสือเหนียนที่ไม่ใส่ใจดังมาจากชั้นล่าง :
“ซวงซวงตอนเด็ก ๆ ทำให้กระเพาะเสียเพราะหิว เธอไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ต้องกังวล”
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ยานอนหลับเริ่มออกฤทธิ์ ตอนที่ฉันเกือบจะหลับไป ที่นอนข้างๆ ยุบลง คงเป็นบางสือเหนียนกลับมา
ฉันอยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น ไม่สามารถลืมตาได้ ความเจ็บปวดในกระเพาะยังคงแผดเผา
หมอบอกว่ามะเร็งได้แพร่กระจายในร่างกายฉันอย่างรุนแรง
บางทีครั้งนี้ที่ฉันหลับตา ฉันอาจจะไม่สามารถตื่นขึ้นได้อีกแล้ว
ในความเจ็บปวดที่เหมือนกระเพาะจะถูกบดขยี้ ฉันเปิดตาด้วยความทรมาน
บ้านเงียบจนวังเวง อาหารที่อุ่นไว้ยังคงอยู่บนโต๊ะอาหาร
ยาที่หมอสั่งให้ฉันกินหมดแล้ว ฉันฝืนร่างกายไปโรงพยาบาลด้วยรถแท็กซี่
ตอนที่ตรวจอาการ หมอถอนหายใจหลายครั้ง :
“ยาตัวใหม่ที่ศาสตราจารย์บางพัฒนาเรื่องมะเร็งกระเพาะ แม้จะรักษาโรคไม่ได้ แต่สามารถลดความเจ็บปวดของผู้ป่วยระยะสุดท้ายได้มาก เขาเป็นสามีเธอ ยังไงเธอก็ปิดไม่ได้นาน”
เมื่อแพทย์ประจำตัวแนะนำ ฉันตัดสินใจไปหาบางสือเหนียนเพื่อเปิดเผยว่าฉันกำลังจะตาย
การทรมานจากมะเร็งกระเพาะระยะสุดท้ายทำให้ฉันเจ็บปวดจนทนไม่ไหว ขณะที่เดินผ่านกระจกบานใหญ่ในทางเดิน ฉันมองตัวเองในกระจก
หน้าซีดขาว แก้มและเบ้าตาลึกลงไป เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ฉันอยากจากไปอย่างสง่างาม
ขณะที่ฉันยังคิดว่าจะบอกบางสือเหนียนอย่างไรดี เสียงเขาที่เป็นห่วงดังมาจากด้านหลัง :
“ซวงซวง มาที่โรงพยาบาลทำไมอีกแล้ว กระเพาะไม่สบายอีกหรือ?”
ความเจ็บปวดแผดเผาในกระเพาะกำลังจะมาถึง ฉันจับแขนบางสือเหนียนไว้แน่น เกือบจะขอร้อง :
“บางสือเหนียน ฉันเป็นมะเร็งกระเพาะระยะสุดท้ายแล้ว เธอช่วย...”
ยังพูดไม่จบ บางสือเหนียนหยุดคิดแล้วหัวเราะออกมา :
“ซวงซวง เธอยิ่งโตยิ่งเหมือนเด็ก ทำไมถึงพูดเล่นเรื่องจริงจังแบบนี้ ”
ฉันพยายามอธิบายต่อ บางสือเหนียนลูบหัวฉันเหมือน哄เด็ก :
“อย่าทำตัวเล่นๆ ไม่ได้บอกว่าเต็มใจยอมรับเซียวเซียวกับลูกในท้องหรือ?”
คุณอาจจะชอบ
