รักต้องห้ามของราชาอัลฟ่า แค้นเงียบของฉัน
ตอน 3
เอลาร่า POV:
คืนนั้นคีเลนกลับมาที่ห้องสวีทของเราในสภาพเมาแอ๋ การที่มนุษย์หมาป่าจะเมาเป็นภาพที่หาดูได้ยาก ระบบเผาผลาญของเราเผาผลาญแอลกอฮอล์เร็วเกินไป มันจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่ออยู่ภายใต้ความสับสนวุ่นวายทางอารมณ์อย่างรุนแรงเท่านั้น
หัวใจของฉัน...ไอ้สิ่งที่โง่เง่าและดื้อรั้น...มันเจ็บปวดเพื่อเขา ฉันช่วยเขาถอดเสื้อแจ็คเก็ต ประคองร่างหนักอึ้งของเขาไปยังเตียง
เขาทรุดตัวลงบนที่นอนแล้วดึงฉันลงไปด้วย หมาป่าในตัวเขาใกล้จะปรากฏออกมา เสียงคำรามต่ำๆ ดังอยู่ในอก เขาซบหน้าลงบนเส้นผมของฉัน มือของเขาบีบแน่นราวกับคีมเหล็ก
"เธอกลับมาหาฉันใช่ไหม?" เขาพูดเสียงแหบพร่า เต็มไปด้วยความหวังอย่างสิ้นหวังที่ฉันไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน
ฉันพยายามดึงตัวออก ความหวาดกลัวเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "คีเลน คุณเมาแล้ว"
"เป็นเธอ ไลรา" เขาพึมพำ ลมหายใจร้อนผ่าวรดผิวฉัน จิตใจของเขาสับสนมึนเมาด้วยแอลกอฮอล์และความหลงใหลจนแยกไม่ออกระหว่างคู่แท้กับภาพฝันของเขา "ต้องเป็นเธอเท่านั้น เป็นได้แค่เธอคนเดียว"
นั่นแหละ ความจริงสุดท้ายที่ถูกเอ่ยออกมา ในวินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ว่าทำไมเขาถึงดูสุขุมและควบคุมตัวเองอยู่เสมอ เขากลัวว่าแอลกอฮอล์เพียงหยดเดียวจะทำให้เขาหลุดปาก กลัวว่ากระแสจิตของเขาจะทรยศต่อความลับที่เขาปกป้องไว้อย่างแน่นหนา
ฉันผลักเขาออกไปสุดแรงแล้ววิ่งหนีไปที่ระเบียง หายใจเอาอากาศยามค่ำคืนที่หนาวเย็นเข้าไปเต็มปอด แสงไฟของเมืองพร่ามัวผ่านม่านน้ำตา เมื่อฉันสงบสติอารมณ์ได้และกลับเข้าไปข้างใน เขาก็หายไปแล้ว
ฉันได้ยินเสียงคนคุยกันจากระเบียงที่อยู่ติดกัน ซึ่งเชื่อมต่อกับห้องสวีทที่ไลราพักอยู่ ฉันค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
คีเลนยืนอยู่ที่นั่น เงาร่างของเขาตัดกับแสงจันทร์ ท่าทางของเขาแข็งทื่อด้วยความโกรธเกรี้ยว "ทำไมเธอจะกลับไปยุโรป? เธอเพิ่งมาถึงเองนะ!"
"มันเป็นความผิดพลาด คีเลน" เสียงของไลราเคร่งเครียด "ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้"
"เพราะฉันเหรอ?" เขาถามเสียงสั่นเครือ จากนั้น คำสารภาพที่ฉันได้อ่านในไดอารี่ของเขาก็พรั่งพรูออกมาจากปากของเขาเอง เป็นกระแสความจริงที่ดิบเถื่อนและน่าเกลียด
"ฉันแต่งงานกับหล่อนก็เพราะหล่อนหน้าเหมือนเธอ!" เขาคำราม เสียงนั้นแหบพร่าและแตกสลาย "หล่อนเป็นสายเลือดของเธอ เป็นครอบครัวของเธอ มันเป็นทางเดียวที่ฉันจะมีกลิ่นของเธออยู่ในบ้าน ในชีวิตของฉัน โดยที่ไม่ใช่การทรยศ! เป็นทางเดียวที่ฉันจะแสร้งทำเป็นได้!"
เขาสูดหายใจอย่างหนักหน่วง "ฉันบินไปปารีสแค่เพื่อไปเจอเธอ แค่เพื่อสูดอากาศเดียวกับเธอสักสองสามชั่วโมง นั่นคือเหตุผลที่ฉันตัดกระแสจิตของหล่อน ฉันไม่อยากให้หล่อนได้ยินว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน"
ไลราเงียบไป เธอตกใจจนพูดไม่ออก
"ฉันจะตั้งชื่อลูกของเราว่าไลเรน" เขาประกาศ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างบ้าคลั่ง "ส่วนเอลาร่า...หล่อนจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น หล่อนไม่กล้าทิ้งฉันไปหรอก หล่อนเป็นคู่แท้ของฉัน ฉันเป็นอัลฟ่าของหล่อน หล่อนเป็นของฉัน"
เขาคิดผิด
คู่แท้ของเขาจากไปแล้ว สถานะอัลฟ่าของเขาไม่มีความหมายกับฉันอีกต่อไป
ฉันไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว ฉันเป็นของตัวเอง และฉันกำลังจะจากไป
---
คุณอาจจะชอบ
