ฝากรักภรรยาขัดดอก

ตอนที่ 2

ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้ทุกคน

“เราฝากลูกสาวด้วยนะ”

วีระหันไปพูดกับเพื่อนด้วยใบหน้าที่แสนจะเศร้า แววตาของเขามีแต่ความรู้สึกผิดที่วันนี้สุดท้ายแล้วเขากลายเป็นพ่อที่กำลังจะขายลูกสาวกินเพื่อปลดหนี้

“ไม่ต้องกลัวครับ ผมจะดูแลให้เป็นอย่างดีในเมื่อ ปลายฟ้าเขายินดีที่จะมาเป็นเมียขัดดอก ผมก็จะใช้ให้คุ้มกับเงินต้นที่คุณพ่อต้องเสียไป”

อาทิตย์ทำหน้าที่ตอบแทนบิดาเขาต้องการให้วีระรู้ว่านับจากนี้ไปชีวิตของลูกสาวจะไม่มีทางได้มีความสุขในเมื่อ เขาให้โอกาสปลายฟ้าตัดสินใจที่จะไม่ทำตามข้อตกลงที่พ่อของเขาเสนอแล้วแต่เธอก็ยังยืนยันที่จะให้มีวันนี้

“ไม่ต้องไปสนใจคำพูดของลูกชายเราหรอก ปลายฟ้าคือ ลูกสาวของเราอีกคน เราจะดูแลให้เป็นอย่างดีสิ่งที่นายควรจะกลับไปทำคือดูแลกิจการของนายให้มันยืนได้ด้วยตัวเองและวันที่นายกลับมายืนได้อย่างภูมิใจอีกครั้งวันนั้นจะเป็นวันที่เรามีความสุขที่สุด”

อาทิตย์มองสบตาคนเป็นพ่อด้วยความไม่พอใจในเมื่อครอบครัวของปลายฟ้าคือลูกหนี้ที่ไม่มีแม้กระทั่งปัญญาจะหาเงินต้นมาใช้ทำไมพ่อของเขาจึงต้องพูดให้กำลังใจทำเหมือนกลับว่าเป็นเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน แววตาของธนาที่มองไปยังผู้ชายสูงอายุที่ใบหน้าเหี่ยวย่นมันมีแต่ความหวังดีสร้างความแปลกใจให้กับลูกชายเป็นอย่างมาก

“อาทิตย์พาน้องขึ้นไปเก็บของบนห้องนอนได้แล้ว”

ธนาหันมาสั่งลูกชายเพราะเวลานี้เขาต้องการคุยกับวีระเป็นการส่วนตัวเพราะเรื่องบางเรื่องเขาเองก็ไม่กล้าหาญพอที่จะให้ครอบครัวได้รู้ความจริง

“คุณจะทำอะไร”

อาทิตย์หันมาถามว่าที่เมียขัดดอกของเขาเมื่อเห็น หญิงสาววางหมอนกอดใบเล็กของเธอบนเตียงนอนด้วยท่าทางแสดงความไม่พอใจ

“ฉันติดหมอนกอดนี้มากก็เลยพกมาด้วยค่ะ”

“แล้วใครบอกว่าผมจะให้คุณนอนบนเตียง”

อาทิตย์ไม่ใช่แค่เพียงพูดแต่เขาเดินมาคว้าหมอนกอดใบเล็กเหวี่ยงไปที่โซฟาที่อยู่มุมห้องเพื่อเป็นคำตอบให้หญิงสาวรู้ว่าเขาจะให้เธอนอนที่ไหน

ปลายฟ้าถึงแม้จะรู้สึกเจ็บช้ำกับการกระทำของอีกฝ่ายที่ตอกย้ำให้รู้ว่าเธอไม่มีคุณค่าราคาใดๆแต่ก็เลือกที่จะฝืนยิ้มทำเหมือนกับสิ่งที่เขากำลังแสดงมันไม่สามารถทำอะไรหัวใจเธอได้เลย

“คุณจะไม่พูดอะไรสักคำเลยใช่ไหม”

อาทิตย์เดินมาจับมือหญิงสาวที่กำลังเดินลากกระเป๋าไปยังโซฟาที่เขาเลือกให้เป็นที่นอนของเธอคืนนี้ด้วยความแปลกใจที่อีกฝ่ายไม่คิดจะต่อรองเรื่องที่เขาไม่ให้นอนร่วมเตียง

“ฉันไม่มีอะไรจะพูดแต่ถ้าคุณมีก็พูดมาเลยค่ะ”

ปลายฟ้าหันมาสบตาชายหนุ่มที่จับแขนของเธอแน่นจนคล้ายกับกำลังจะบีบแขนน้อยให้แหลกคามือถึงแม้จะรู้สึกเจ็บแต่เวลานี้สำหรับหญิงสาวมันไม่มีอะไรเจ็บเท่ากับการถูกดูหมิ่น เหยียดหยามเกียรติแบบนี้อีกแล้ว

“ถึงคุณพ่อจะอยากให้คุณมาอยู่ที่นี่ในฐานะเมียของผมแต่จำไว้ว่าคุณก็เป็นเพียงแค่ผู้อาศัยในบ้านไม่มีสิทธิ์จะรู้สึกอะไรกับผมทั้งนั้น ห้ามถามว่าจะไปไหนห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวหรือแม้แต่จะมาหึงหวงถ้าผมจะอยู่กับผู้หญิงคนอื่น กรุณาอย่าล้ำเส้นข้อตกลงของเราด้วย”

คนพูดทำท่าทางจริงจังใส่อารมณ์กับทุกคำที่เปล่งวาจาออกมาแต่มันช่างแสนตรงข้ามกับคนฟังเพราะตอนนี้ปลายฟ้ากำลังยิ้มอย่างคนมีความสุขที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังกลัวเธอจะแสดงความเป็นเจ้าของเขาเกินกว่าข้อตกลง

“ฉันจะเป็นห่วงหรือหวงคุณเพื่ออะไรคะในเมื่อเราสองคนก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยฉันแค่รอเวลา 2 ปีที่จะได้ไปจากที่นี่ ฉันคิดแค่ว่าทนไปอย่างน้อยก็ได้อยู่บ้านดีๆใช้ชีวิตแบบคนรวยและฉันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณ เราต่างแค่ทำตามหน้าที่กันเท่านั้น”