รักอันบ้าระห่ำของเขา ชีวิตที่พังทลายของเธอ
ตอน 2
เอลินออกจากเพนต์เฮาส์โดยไม่หันกลับไปมอง
ชีวิตที่เธอเคยอยู่ที่นั่นกลายเป็นเพียงภาพหลอน และเธอไม่รู้สึกผูกพันกับมันเลย
การจากไปของเธอสะอาดหมดจด ราวกับการผ่าตัด
เธอได้สั่งให้สา เพื่อนร่วมงานของเธอ ดำเนินการลาออกของเธอตามปกติแล้ว
"ทำตามขั้นตอนไปเลยสา เขาอนุมัติแล้ว"
ธาวินที่มัวเมาอยู่กับการกลับมาของเคนซี่ ไม่ได้ย่างเท้าเข้าออฟฟิศเลยเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์
เขาเป็นเหมือนคนที่ถูกสิงสู่ โลกของเขาหดเล็กลงเหลือเพียงจุดเดียว: ผู้หญิงที่เขาเทิดทูนมานานกว่าทศวรรษ
ในขณะเดียวกัน เอลินก็เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและมีประสิทธิภาพ
เธอใช้เวลาทั้งวันที่หน่วยงานราชการและสถานกงสุล จัดการชีวิตใหม่อย่างเป็นระบบ
พาสปอร์ตเล่มใหม่ วีซ่า ตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวไปยังประเทศที่ไม่มีใครรู้จักชื่อเธอ
เธอถอนเงินออกจากบัญชีธนาคารทั้งหมด เหลือไว้เพียงเงินที่ตระกูลอัศวโภคินให้มาเพื่อดูแลแม่ของเธอ ซึ่งเธอไม่เคยแตะต้องเลย
มันคือเงินบาป และเธอไม่ต้องการมัน
เธอเก็บของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้นจากอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่ตระกูลอัศวโภคินเช่าไว้ให้เธอ สถานที่ที่เธอไม่ค่อยได้ใช้แต่เก็บไว้เป็นสัญลักษณ์ของชีวิตที่เป็นของเธอในทางเทคนิค
เสื้อผ้า หนังสือ รูปถ่ายของแม่
ทุกสิ่งทุกอย่าง ของขวัญทุกชิ้นที่ธาวินเคยให้เธอ เธอทิ้งไว้ข้างหลัง
มันเป็นของเล่นจากผู้คุมของเธอ และเธอไม่รู้สึกอาลัยอาวรณ์
ขณะที่เธอกำลังปิดเทปกล่องสุดท้าย โทรศัพท์เครื่องใหม่ของเธอก็สั่น
เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
ฉันรู้ว่าแกเป็นใคร ตอนนี้เขาเป็นของฉันแล้ว อยู่ห่างๆ เขาซะ อีตัวรับจ้าง
ความรู้สึกเย็นเยียบก่อตัวขึ้นในท้องของเอลิน
เธอรู้ทันทีว่ามาจากใคร
โทรศัพท์ดังขึ้นแทบจะทันที
เป็นธาวิน
"เอลิน! ลงมาข้างล่างสิ ฉันอยู่ข้างนอก"
เสียงของเขาสดใส ไม่รู้เรื่องรู้ราว
เขาฟังดูมีความสุข
เธอเดินไปที่หน้าต่างและมองลงไป
รถสปอร์ตสีดำเงาของเขาจอดอยู่ที่ขอบทาง
เขากำลังพิงรถ เป็นภาพของความมั่งคั่งและอภิสิทธิ์อย่างสบายๆ
ชั่วขณะหนึ่ง เธอเห็นเด็กชายอายุสิบสามที่เธอพบครั้งแรก หลงทาง โกรธเกรี้ยว และต้องการความช่วยเหลืออย่างยิ่ง
ภาพนั้นจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยชายผู้ใช้เธอมานานสิบสองปี
เธอลงไปข้างล่าง
เขาไม่ได้พาเธอไปร้านอาหารโปรดหรือสวนสาธารณะที่เงียบสงบ
เขาขับรถไปที่ร้านเครื่องประดับระดับไฮเอนด์ แบบที่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและเชือกกำมะหยี่
"ฉันต้องการให้เธอช่วย" เขาพูด ดวงตาของเขาเป็นประกาย "เธอมีรสนิยมดี ช่วยฉันเลือกอะไรให้เคนซี่หน่อย"
คำขอนั้นช่างไร้หัวใจอย่างน่าทึ่งจนเอลินรู้สึกได้เพียงความชาด้านที่ห่างไกลและเป็นกลาง
เขากำลังขอให้เมียน้อยที่คบกันมานานช่วยเลือกของขวัญให้ผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะแต่งงานด้วย
"แน่นอน" เธอพูด เสียงของเธอเรียบสนิท
ข้างใน เขาเหมือนเด็กในร้านขนม
เขาชี้ไปที่สร้อยคอเพชร สร้อยข้อมือไพลิน ต่างหูมรกต
ป้ายราคามีเลขศูนย์มากกว่าที่เธอจะนับได้
"เธอว่าไง? เธอชอบสีเขียวใช่ไหม? เธอจำได้นี่"
เอลินรู้สึกสงสารเขาอย่างประหลาดและห่างเหิน
เขากำลังซื้อความรัก เช่นเดียวกับที่ครอบครัวของเขาซื้อเธอ
"สร้อยคอคลาสสิกกว่า" เธอแนะนำ น้ำเสียงเป็นมืออาชีพ "มันดูดีตลอดกาล"
เขายิ้มกว้าง รับคำแนะนำของเธอโดยไม่ลังเล
ขณะที่พนักงานขายกำลังห่อของขวัญ ธาวินหันมาหาเธอ สีหน้าจริงจัง
"ตอนนี้เราคบกันอย่างเป็นทางการแล้ว" เขาพูด เสียงของเขาเบาและเป็นความลับ "เคนซี่กับฉัน"
"ฉันดีใจด้วยนะธาวิน"
"เธอสมบูรณ์แบบ เอลิน บริสุทธิ์มาก ไม่เหมือน...ผู้หญิงคนอื่น" เขาพรั่งพรู คำพูดของเขาเป็นกระแสความคิด "เธอผ่านอะไรมาเยอะ ครอบครัวเธอเสียเงิน เธอต้องทำงานส่งตัวเองเรียน... เธอไร้เดียงสามาก"
เอลินนึกถึงข้อความที่กำลังเผาไหม้ในกระเป๋าของเธอ
อีตัวรับจ้าง
บริสุทธิ์และไร้เดียงสาไม่ใช่คำที่เธอจะใช้อธิบายผู้เขียนคำเหล่านั้น
เธอรู้จักผู้หญิงประเภทเคนซี่ดี
ผู้หญิงประเภทที่สวมรอยยิ้มหวานๆ เหมือนอาวุธ
"ธาวิน" เธอเริ่มพูด ความเคยชินเก่าๆ บังคับให้เธอเตือนเขา "คนเราไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นเสมอไปนะ"
รอยยิ้มของเขาหายไป
ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งกร้าว
"เธอจะพูดอะไร?"
"เปล่า แค่ระวังตัวหน่อย"
"อย่ามาพูดไม่ดีเกี่ยวกับเธอนะ" เขาขู่ฟ่อ เสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบที่น่ากลัว อากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความโกรธที่เกิดขึ้นกะทันหันของเขา "เธอไม่มีสิทธิ์"
แรงกดดันที่คุ้นเคยจากความเป็นเจ้าของของเขาเข้ามาครอบงำเธอ เป็นน้ำหนักที่เธอแบกรับมานานหลายปี
เธอเป็นสมบัติของเขา และเธอเพิ่งจะพูดนอกเรื่อง
เธอมองลง "ขอโทษนะ เธอพูดถูก"
ความตึงเครียดสลายไปทันที
เขาพอใจแล้ว
เขากลับมาควบคุมได้อีกครั้ง
"ฉันต้องการให้เธอทำอะไรให้อีกอย่าง" เขาพูด น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติ "เคนซี่พูดว่าอยากได้กล่องดนตรีวินเทจ แบบที่ทำในสวิตเซอร์แลนด์ในศตวรรษที่ 19 หาให้ฉันหน่อยนะ เอาอันที่ดีที่สุด เงินไม่ใช่ปัญหา"
"แน่นอน" เธอพูด เสียงของเธอเป็นโทนเดียว "เธอชอบเพลงอะไรเป็นพิเศษไหม?"
เขามองเธอด้วยสีหน้าแปลกๆ "เธอไม่หึงเลยเหรอ?"
ฉันไม่เคยรักเธอเลย เอลินคิด
ฉันเกลียดทุกวินาทีของเรื่องนี้
ฉันนับวันรอที่จะได้เป็นอิสระจากเธอ
เธอบังคับยิ้มเล็กน้อยอย่างเหนื่อยล้า "ฉันแค่อยากให้เธอมีความสุข ธาวิน"
โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เสียงแหลมและตื่นตระหนก
เขารับสาย ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
"เคนซี่? เป็นอะไรไป? ช้าๆ ก่อน"
เอลินได้ยินเสียงที่ตื่นตระหนกและเจือสะอื้นจากปลายสาย
"ฉันกลัว! พวกเขาจับตัวฉัน... ฉันอยู่บนดาดฟ้า... ฉันไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน!"
ใบหน้าของธาวินซีดเผือด "อย่าเพิ่งวางสายนะ ฉันกำลังตามรอยเธออยู่ ฉันกำลังไป"
เขากระชากเกียร์รถ หักพวงมาลัยอย่างแรงจนเอลินถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับประตูฝั่งผู้โดยสาร
ศีรษะของเธอกระแทกกับหน้าต่างดัง 'แคร็ก'
ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นหลังดวงตา และเธอรู้สึกถึงบางอย่างที่อุ่นและเปียกไหลลงมาตามขมับ
ธาวินไม่ทันสังเกต
ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ GPS บนแผงหน้าปัดรถ ข้อมือของเขาขาวซีดบนพวงมาลัย
เขาเป็นเหมือนคนที่ถูกสิงสู่ ความจริงเพียงอย่างเดียวของเขาคือเสียงที่หวาดกลัวในโทรศัพท์
เขาขับรถฝ่าเมืองไปอย่างรวดเร็ว เป็นภาพเบลอของสัญญาณไฟจราจรและเสียงแตรที่ดังลั่น
รถหยุดกะทันหันในลานจอดรถของโรงแรมหรู
เขากระโดดออกจากรถ วิ่งไปทางลิฟต์ ก่อนที่เอลินจะทันได้ปลดเข็มขัดนิรภัยด้วยซ้ำ
"รออยู่ที่นี่!" เขาตะโกน แต่เธอก็ตามไปแล้ว ศีรษะของเธอเต้นตุบๆ
พวกเขาวิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้า
ชายคนหนึ่ง ร่างกำยำและดูเป็นนักเลง กำลังจับเคนซี่ที่หวาดกลัวอยู่ใกล้ขอบดาดฟ้า
แต่มีบางอย่างผิดปกติ
ใบหน้าของชายคนนั้นคุ้นเคย
เขาเป็นลูกชายของผู้รับเหมาที่พ่อของเธอเคยทำให้ล้มละลายเมื่อหลายปีก่อน ชายผู้โทษตระกูลเอวานส์และโดยนัยคือตระกูลอัศวโภคิน สำหรับความพินาศของครอบครัวเขา
ธาวินเห็นเขาและหยุดนิ่ง ความสับสนปรากฏบนใบหน้าของเขา
จากนั้น รอยยิ้มที่ช้าและเย็นชาก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา
เขาเข้าใจแล้ว
นี่ไม่ใช่การลักพาตัวแบบสุ่ม
มันเป็นข้อความ
และเขารู้วิธีจัดการกับมัน
เขาก้าวไปข้างหน้า เสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก
"แกต้องการเงินเหรอ? แค่นี้เองเหรอ? น่าสมเพช"
จากนั้นเขาก็ทำบางอย่างที่ทำให้เลือดในกายของเอลินเย็นเยียบ
เขาโอบแขนรอบเอวของเธอ ดึงเธอเข้ามาแนบชิด
"แกอยากทำร้ายฉันเหรอ?" ธาวินพูด เสียงดังพอให้ชายคนนั้นได้ยิน เขาชี้ไปที่เอลิน "นี่คือแฟนของฉัน ผู้หญิงที่ฉันรัก"
เขาโน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากของเขาเฉียดหูเธอ เสียงของเขาเป็นเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยพิษสงซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน
"เล่นตามน้ำไป เดินออกไปกับฉัน เดี๋ยวนี้"
เขาเริ่มถอยหลัง ดึงเธอไปด้วย ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ผู้โจมตี
เอลินเห็นการคำนวณในแววตาของเขา
เขากำลังสร้างสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจ
เขากำลังเสนอเป้าหมาย
เขากำลังจะสังเวยเธอ
เขากำลังจะแลกชีวิตของเธอกับชีวิตของเคนซี่ โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
คุณอาจจะชอบ
