คำขาดอันโหดร้ายของซีอีโอ สู่การผงาด
ตอน 3
มุมมองของพลอย:
เจด้าก้าวเข้ามาในโรงอาหารของบริษัทราวกับเทพธิดาผู้ชั่วร้ายที่เสด็จลงมายังงานเลี้ยงของเหล่ามนุษย์ เสียงพูดคุยจอแจในช่วงพักกลางวันเงียบลงเมื่อทุกคนหันไปมองเส้นทางการเดินอย่างหยิ่งผยองของหล่อนไปยังแถวอาหารร้อน
หล่อนสำรวจถาดอาหารที่จัดเตรียมไว้อย่างพิถีพิถันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างสุดซึ้ง
"นี่อะไร" หล่อนถามเชฟที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ พลางใช้นิ้วยาวๆ ที่ทาเล็บสีแดงจิ้มไปที่ชิ้นไก่ย่าง "นี่มันออร์แกนิกหรือเปล่า"
เชฟซึ่งเป็นชายร่างใหญ่มีแววตาใจดีและมีชื่อ 'ออสติน' ปักอยู่บนเครื่องแบบ ยังคงความเป็นมืออาชีพ "เป็นวัตถุดิบจากท้องถิ่นครับคุณผู้หญิง สดมากครับ"
เจด้าแค่นเสียงเยาะเย้ย หล่อนหยิบกระปุกเล็กๆ ที่ประดับด้วยอัญมณีออกมาจากกระเป๋าแอร์เมสราคาแพงลิบลิ่วของหล่อน "ไม่ล่ะ ขอบคุณ ฉันเอาของฉันมาเอง"
หล่อนเปิดกระปุกออก เผยให้เห็นไข่ปลาสีดำเป็นประกายจำนวนเล็กน้อย คาเวียร์
"ฉันคงกิน...ของแบบนั้นไม่ได้หรอก" หล่อนพูดพลางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจไปยังอาหารที่เตรียมไว้สำหรับพนักงานหลายร้อยคน "แต่ฉันกำลังใจดี ฉันจะแบ่งให้"
ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร หล่อนก็ทำท่าจะเทคาเวียร์ทั้งกระปุกลงในชามสลัดพาสต้าขนาดใหญ่บนไลน์บุฟเฟ่ต์
"คุณผู้หญิงครับ หยุดก่อน!" ออสตินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ เขาวางมือที่มั่นคงลงบนชามสลัดเพื่อป้องกันไว้ เสียงของเขาสงบแต่มั่นคงดั่งหินผา "คุณทำแบบนั้นไม่ได้ครับ"
"ว่าไงนะ" เสียงของเจด้าแหลมขึ้น
"เป็นนโยบายของบริษัทครับ กฎระเบียบด้านสุขภาพและความปลอดภัย" ออสตินกล่าวอย่างชัดเจน "เราไม่อนุญาตให้นำอาหารจากภายนอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาหารที่อาจก่อให้เกิดอาการแพ้ มาปะปนกับอาหารที่ให้บริการทั่วไป เราอาจมีพนักงานที่แพ้อาหารทะเลอย่างรุนแรง มันเป็นความรับผิดชอบที่ใหญ่หลวงมากครับ"
เขาพูดถูก มันเป็นกฎข้อแรกในการให้บริการอาหาร กฎที่ฉันช่วยเขียนลงในคู่มือการปฏิบัติงานของบริษัท
เจด้ามองเขาราวกับว่าเขาเป็นแมลงที่หล่อนกำลังจะบดขยี้ "คุณรู้ไหมว่านี่มันราคาเท่าไหร่" หล่อนเยาะเย้ย พลางเขย่ากระปุกคาเวียร์ "ของว่างเล็กๆ น้อยๆ นี้น่ะ มีค่ามากกว่าเงินเดือนทั้งสัปดาห์ของคุณอีกนะ ฉันกำลังจะปรับปรุงสลัดห่วยๆ ของคุณให้ดีขึ้นต่างหาก"
"คุณผู้หญิงครับ ผมคงต้องขอให้คุณถอยห่างจากไลน์อาหารครับ" ออสตินพูด น้ำเสียงไม่เปลี่ยนแปลง เขาคือเสาหลักแห่งความสงบและความเป็นมืออาชีพที่ยืนหยัดต่อสู้กับพายุแห่งความเอาแต่ใจของหล่อน
"คุณไม่มีสิทธิ์มาขออะไรฉันทั้งนั้น" หล่อนตวาด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ถูกปฏิเสธ
แทนที่จะถอย หล่อนกลับทำสิ่งที่บ้าบิ่นอย่างไม่น่าเชื่อจนฉันแทบหยุดหายใจ หล่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรด่วน วินาทีต่อมา ใบหน้าของครามก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
ฉากหลังนั้นชัดเจนมาก มันคือห้องประชุมใหญ่ ห้องที่มีวิวพาโนรามาของกรุงเทพฯ เขากำลังอยู่ระหว่างการนำเสนอแผนงาน การนำเสนอต่อ "เอเพ็กซ์ เวนเจอร์ส" ซึ่งอาจจะช่วยให้เรามีเงินทุนสำหรับอีกห้าปีข้างหน้า
"ครามคะ ที่รัก" เจด้าครวญคราง น้ำเสียงของหล่อนเปลี่ยนเป็นเสียงของเด็กน้อยที่ถูกทำร้ายในทันที "พวกเขาใจร้ายกับเจด้ามากเลยค่ะ"
สีหน้าของครามซึ่งตอนแรกดูจริงจังและมุ่งมั่น อ่อนลงเป็นความกังวลอย่างตามใจ "เจด้าเหรอ เป็นอะไรไป ผมกำลังยุ่งอยู่นะ"
"เจด้ารู้ค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ" หล่อนพูดพลางหันมุมโทรศัพท์เพื่อให้เขาเห็นเชฟผู้สงบนิ่งและความไม่สบายใจทั่วไปในโรงอาหาร "แต่พนักงานของคุณ...พวกเขากำลังรุมเจด้าค่ะ ผู้ชายคนนี้" หล่อนชี้โทรศัพท์ไปที่ออสติน "เขาไม่ยอมให้เจด้ากินข้าวกลางวัน เขากำลังตะคอกใส่เจด้า"
ออสตินไม่ได้ขึ้นเสียงเลยแม้แต่ครั้งเดียว
"อะไรนะ" ครามขมวดคิ้ว "ส่งโทรศัพท์ให้เขา"
ริมฝีปากของเจด้าบิดเป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะขณะที่หล่อนยื่นโทรศัพท์ให้ออสติน "ซีอีโอต้องการคุยกับคุณ"
ออสตินรับโทรศัพท์ไป ใบหน้าเรียบเฉย ฉันได้ยินเสียงของคราม ไม่ได้อบอุ่นและตามใจอีกต่อไป แต่เย็นชาและเฉียบขาด
"คุณคิดว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่" เสียงของครามดังลอดออกมาจากลำโพงเล็กๆ "ปล่อยให้เธอทำอะไรก็ได้ที่เธอต้องการ คุณเข้าใจผมไหม"
กรามของออสตินเกร็งขึ้น "ท่านครับ ด้วยความเคารพ มันเป็นการละเมิดกฎอนามัยครับ มันเป็นความเสี่ยงด้านความปลอดภัยที่ร้ายแรง"
"ผมไม่สนเรื่องกฎอนามัย!" เสียงของครามดังขึ้น เจือด้วยความหงุดหงิด "ผมสนแค่ว่าเจด้าต้องมีความสุข ตอนนี้ไปขอโทษเธอซะ แล้วให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ ชัดเจนไหม"
ทั้งโรงอาหารเงียบกริบ เฝ้าดูการประหารชีวิตในที่สาธารณะนี้ พนักงานยืนนิ่งแข็งทื่อ ถาดอาหารอยู่ในมือ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัวและความไม่เชื่อ
โทรศัพท์ถูกส่งกลับไปให้เจด้า หล่อนแทบจะตัวสั่นด้วยความดีใจ
"เห็นไหมล่ะ" หล่อนกระซิบกับออสติน
จากนั้น หล่อนก็หันกล้องโทรศัพท์ไปรอบๆ กวาดไปทั่วใบหน้าของพนักงานที่ยืนดูอย่างเงียบๆ และสุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ฉัน ฉันตามหล่อนลงมา มือยังคงปวดแสบปวดร้อน อยากจะเห็นว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร
"ครามคะ พวกเขากำลังจ้องเจด้ากันใหญ่เลย! พวกเขาเข้าข้างผู้ชายคนนั้นกันหมด!" หล่อนร้องไห้ มีเสียงสะอื้นปลอมๆ ติดอยู่ในลำคอ "เหมือนกับว่าพวกเขาเกลียดเจด้ากันหมดเลย ผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ล็อบบี้ก็อยู่ที่นี่ด้วย คนที่ทำตัวเองโดนน้ำร้อนลวกน่ะค่ะ เจด้าว่าเธอต้องเป็นหัวโจกแน่ๆ!"
ใบหน้าของครามที่ฉายอยู่บนหน้าจอเล็กๆ แข็งกร้าวขึ้น เขาไม่ได้แค่รำคาญอีกต่อไปแล้ว เขาโกรธจัด โกรธที่เรื่องนี้มารบกวนช่วงเวลาสำคัญของเขา โกรธที่อำนาจของเขาถูกตั้งคำถาม โกรธฉันที่ไปอยู่ที่นั่น
หน้าจอกะพริบ เจด้าจงใจเอียงโทรศัพท์ เผยให้เห็นชายในชุดสูทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับครามที่โต๊ะประชุม พวกนักลงทุน เขากำลังทำให้พนักงานของตัวเองต้องอับอาย ถ่ายทอดสดต่อหน้าคนที่กุมอนาคตของบริษัทไว้ในมือ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเอาใจผู้หญิงพาลที่ชอบบงการคนอื่น
การทรยศครั้งนี้เหมือนถูกชกเข้าที่ท้องอย่างจังจนหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่เรื่องกาแฟหกหรือคาเวียร์อีกต่อไปแล้ว แต่มันเกี่ยวกับข้อบกพร่องพื้นฐานในความเป็นผู้นำของเขา จุดบอดที่กว้างใหญ่จนอาจจะกลืนกินบริษัทของเราทั้งบริษัท
"พอได้แล้ว" เสียงของครามเย็นเฉียบ เขาพูดกับคนทั้งโรงอาหารผ่านลำโพงโทรศัพท์ "พวกคุณทุกคนจะต้องขอโทษคุณเจด้า เดี๋ยวนี้ พวกคุณจะเข้าแถวแล้วบอกเธอว่าขอโทษที่ทำให้เธอไม่พอใจ"
เขามองตรงมาที่กล้อง สายตาของเขาพบกับสายตาของฉัน "เธอ นักพัฒนาซอฟต์แวร์จูเนียร์ เธอเริ่มก่อน ขอโทษคุณเจด้า เดี๋ยวนี้"
โลกดูเหมือนจะหมุนช้าลง เสียงฮัมเบาๆ ของตู้เย็น เสียงส้อมที่ตกกระทบพื้นจากที่ไกลๆ เสียงเลือดที่สูบฉีดในหูของฉัน เขากำลังสั่งให้ฉัน ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทของเขา คู่หมั้นของเขา ให้มาอัปยศตัวเองต่อหน้าสาธารณชนเพื่อผู้หญิงคนนี้ เขาเลือกหล่อน ในตอนนี้ มากกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง มากกว่าศักดิ์ศรีของพนักงานของเรา มากกว่าความซื่อตรงของบริษัทของเรา มากกว่าฉัน
สัญญาได้ถูกทำลายลงแล้ว ความฝันของบริษัทที่เราควรจะสร้างขึ้นมาด้วยกันแตกสลายเป็นล้านๆ ชิ้น
ฉันก้าวไปข้างหน้า เข้าไปอยู่กลางมุมมองของกล้องโทรศัพท์ ฉันชูมือที่แดงและถูกน้ำร้อนลวกขึ้น ผิวหนังเริ่มพองแล้ว ความเจ็บปวดเป็นเพียงความรู้สึกตุบๆ ที่อยู่ห่างไกลเมื่อเทียบกับบาดแผลที่เปิดกว้างในอกของฉัน
น้ำเสียงของฉันเมื่อพูดออกมา เยือกเย็นจนน่ากลัว
"คราม" ฉันพูด สายตาจับจ้องไปที่ภาพดิจิทัลของเขา "คุณแน่ใจเหรอคะ แน่ใจจริงๆ เหรอว่านั่นคือคำสั่งที่คุณต้องการจะสั่งฉัน"
คุณอาจจะชอบ
