รักชั่วนิรันดร์

หลิงเฉินขมวดคิ้ว แล้วมองไปยังเด็กสาวที่หน้าตาสะสวย ที่จู่ ๆ ก็โผล่มาตรงหน้าเขา ตอนแรกเขาคิดว่าเธอเป็นนักร้อง หรือนางแบบโนเนม ที่ต้องการเข้ามาเกาะแกะเขา

แต่เขากลับดูคุ้นหน้าคุ้นตาเธอมาก

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด หย่าเสวียนก็ต้อนเขาพิงไปที่ประตู แล้วเขย่งเท้าขึ้นจูบเขา

ร่างสูงของชายคนนี้ บดบังร่างของหย่าเสวียนจนมิด ในสายตาผู้พบเห็น ดูเหมือนว่าชายคนนี้กำลังบังคับให้หย่าเสวียนจูบเขา แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม

หลิงเฉินโกรธจัด ไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้มาก่อน

ขณะเขากำลังจะผลักหย่าเสวียนออก เธอก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออก แล้วเอามือลูบไล้ไปที่แผ่นอกของเขา

เธอชะงักไปชั่วครู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงกล้ามอกที่กระชับได้รูปของชายหนุ่ม ‘อู้ว กล้ามแน่นจัง！’ เธอคิดในใจ

พวกอันธพาลที่ไล่ตามหย่าเสวียนมา พากันกลับไปเมื่อเห็นฉากล่อแหลมเช่นนี้ พวกเขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่นัวเนียอยู่กับผู้ชายตรงนั้นคือเป้าหมายของพวกเขา

ดูเหมือนว่าการจูบอย่างเดียวจะยังไม่พอ หย่าเสวียนเบียดร่างเข้าไปในอ้อมแขนของหลิงเฉินอีก ทันทีที่เห็นว่าพวกอันธพาลกลับไปแล้ว เธอก็ผลักชายคนนั้นออก และยิ้มแหย ๆ “อุ๊ย ขอโทษนะคะ คือฉันเข้าใจผิด คิดว่าคุณเป็นคนที่ฉันรู้จักน่ะค่ะ”

หลิงเฉินเช็ดลิปสติกออกจากริมฝีปากของเขาอย่างขยะแขยง เขาได้กลิ่นไวน์แดงทั้งจากลมหายใจของผู้หญิงคนนี้ และจากปากของเขาเอง เขาจึงเดาได้ว่าเธอต้องดื่มมา

แล้วหย่าเสวียนก็เงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น กระทั่งเธอเห็นหน้าเขา

ดวงตาสีเข้มของเขา คิ้วที่หนาโฉบเฉี่ยว จมูกที่โด่งเป็นสัน ประจวบกับริมฝีปากสวยได้รูป ทำให้เขาดูหล่อสมาร์ท

ทว่าดวงตาของเขาตอนนี้มันกลับเย็นยะเยือก ความโกรธกำลังแผ่กระจายไปทั่วทุกอนูผิวของเขา

เมื่อรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่พอใจ หย่าเสวียนก็ยิ้มให้เขา และกล่าวขอโทษต่อสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วเธอก็พูดขึ้นว่า “ฉันจะให้เงินคุณหมื่นหนึ่ง ถือเป็นค่าตอบแทนละกัน！”

ในสายตาของเธอ เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมา หมื่นหนึ่งถือว่าคุ้มมาก

เธอรีบเปิดกระเป๋า และหยิบเงินออกมา ทว่าเธอกลับมีเงินเพียงสองร้อยเหรียญ และเศษสตางค์อีกเล็กน้อยเท่านั้น เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระแอมและพูดว่า “เอ่อ... ฉันขอลดได้ไหม？”

“ขอลด？” หลิงเฉินทวนคำของเธออย่างโกรธจัด ยิ่งมองเธอนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาเคยเจอเธอมาก่อน

ไม่ต้องฉลาดนัก ก็พอจะรู้ว่าชายตรงหน้ากำลังโกรธจัด เขาดูราวกับอยากจะจับเธอโยนลงทะเลไปเป็นอาหารของปลาฉลามซะยังไงอย่างงั้น ถ้าท่าทางของเขามันสามารถฆ่าคนได้ เธอคงตายไปแล้ว

ทันใดนั้นหย่าเสวียนก็นึกอะไรออก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพูดว่า “ฉันรู้แล้ว！ ฉันจะโอนเงินให้คุณทางมือถือล่ะกัน”

เธอคลิกที่หน้าจอ แต่มันไม่ติด เธอรู้สึกจมดิ่งลงไปอีกเมื่อเห็นโทรศัพท์ของตัวเองดับสนิท

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างอาย ๆ และยิ้มให้ชายคนนั้นอย่างเคอะเขิน “ดูเหมือนว่าโทรศัพท์ของฉันจะเสีย…”

ขณะนั้น หลิงเฉินโกรธจนเดือดพล่าน เขารู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของเขา เพียงเสี้ยววินาทีที่เขามัวแต่หัวเสีย หย่าเสวียนก็ยัดเงินที่เหลืออยู่ของเธอใส่มือเขาแล้ววิ่งหนีไป

หลิงเฉินตกตะลึง เขาจ้องมองเงินในมืออย่างงุนงง แล้วหันไปมองหย่าเสวียนที่กำลังวิ่งหนีไป

ไห่เฉิง คูเปอร์ ผู้ช่วยของหลิงเฉิน เพิ่งมาถึงหลังจากเอารถไปจอด เขาตรงไปที่บาร์ และเห็นหลิงเฉินยืนทำหน้าขรึมอยู่ ไห่เฉิงกลืนน้ำลายลงคอ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาเจ้านายของเขา

เมื่อเห็นหลิงเฉินกำเศษเงินไว้ในมือแน่น พร้อมเปล่งรังสีอำมหิตในตัวเขาออกมา ไห่เฉิงก็ถามขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า “นายครับ นายจะไปซื้ออะไรเหรอครับ？”

หลิงเฉินชำเลืองมองผู้ช่วยของเขาอย่างไม่พอใจ พลางโยนเงินลงบนพื้น ก่อนจะพูดขึ้นว่า “จับผู้หญิงคนนั้นไว้！” หลังพูดจบ เขาก็กัดฟันแน่น

“ครับนาย！” ไห่เฉิงรู้สึกงุนงง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ปฏิบัติตามคำสั่งของหลิงเฉิน

ขณะเดียวกัน หย่าเสวียนก็ออกมาจากบาร์ได้อย่างปลอดภัย ต่อมาไม่นาน เธอก็ไปรวมกลุ่มกับเพื่อนร่วมชั้นของเธอ

ใบหน้าของเธอยังคงแดงก่ำ ขณะนั่งอยู่ในรถของ ห้วยหมิง แฮมป์ตัน สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ เป็นเรื่องบ้าที่สุดที่เธอเคยทำมาในชีวิต

‘โธ่ เอ้ย！ ฉันให้จูบแรกกับคนแปลกหน้าเหรอเนี่ย！ แบบนี้ถือว่านอกใจไหมอ่ะ？ ฉันเพิ่งนอกใจสามีในนามของฉันใช่ไหม？’

ลึก ๆ แล้ว หย่าเสวียนก็คิดว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เธอเซ็นหนังสือหย่าไปแล้ว

ทันใดนั้น เสี่ยวเคอ การ์เซีย ก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ และอุทานว่า “นี่！”

“เกิดไรขึ้น？ อันธพาลพวกนั้นยังตามพวกเรามาเหรอ？” หว่านหยิง ลอว์เรนซ์ ถามอย่างร้อนรน เธอตกใจกลัวจนแทบจะกระโดดออกจากที่นั่งเมื่อได้ยินเสี่ยวเคออุทาน เธอยังอกสั่นขวัญหาย ลุกลี้ลุกลนมองกระจกหลังตลอดเวลา เพื่อดูว่ามีใครตามมาไหม

เสี่ยวเคอโน้มตัวเข้าไปใกล้หย่าเสวียน ซึ่งยังตกอยู่ในภวังค์ แล้วจับไหล่ของเธอเขย่าเพื่อปลุกเธอออกจากภวังค์ “หย่าเสวียน เธอรู้ไหมว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร？”

ทันใดนั้นหย่าเสวียนก็ได้สติ เธอรู้ดีว่าเสี่ยวเคอเป็นคนที่ชอบตื่นตูม เธอจึงไม่ถือสา เพราะเธอชินกับท่าทีของเพื่อนแล้ว “ใครกันล่ะ？” เธอถามกลับอย่างงุนงง

“ผู้ชายคนนั้นคือชายในฝันของสาว ๆ เขาเป็นประธานบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ ในเมืองเยว่！ คุณ โฮว่หลิงเฉิน！”

“อ่อ... ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเขาเลย” หย่าเสวียนหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม

“โฮว่หลิงเฉิน！” เสี่ยวเคอเน้นเสียง เพื่อให้เพื่อนตื่นเต้นเช่นเดียวกับเธอ หลิงเฉิน เป็นคนมีชื่เสียง ที่เธอไม่มีทางจะได้ใกล้ชิดกับเขาได้

ทันทีที่ได้ยินชื่อผู้ชายคนนั้นชัด ๆ อีกครั้ง หย่าเสวียน ก็พ่นน้ำออกมา เสี่ยวเคอโดนน้ำพ่นใส่หน้าเต็ม ๆ แล้วเธอก็หันไปจ้องหย่าเสวียน ที่กำลังตื่นตกใจ อย่างไม่รู้สาเหตุแน่ชัด

“อะไรนะ？ เธอกำลังจะบอกว่าขี้เมานั่นคือ โฮว่หลิงเฉิน อย่างนั้นเหรอ？ ！” หย่าเสวียนถาม ขณะที่ดวงตาของเธอเบิกกว้างอย่างตกใจ