ของขวัญไร้รัก
ตอน 1
วันศุกร์...
“แฟง พี่มีคนอื่น”
“อะไรนะคะพี่โต” สายตาของมุกรวีจ้องมองใบหน้าของโตมรแบบไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเขา
“พี่รักคนอื่น พี่ไม่อยากจะโกหกตัวเองอีกต่อไป พี่จะไม่แต่งงานกับแฟง”
“ทำไมพี่มาพูดเอาตอนนี้ งานแต่งงานของเราทุกอย่างมันถูกจัดเตรียมเอาไว้หมดแล้วนะคะ พี่ทำแบบนี้ไม่ได้”
“ยกเลิกไปเถอะแฟง ไม่มีประโยชน์ถ้าแฟงจะยืนยันที่จะแต่งงานกับพี่ แฟงก็จะได้แค่ตัวพี่ ไม่ได้หัวใจ”
“คนเลว”
เผียะ... ฝ่ามือน้อย ๆ ของมุกรวีฟาดไปที่ใบหน้าของโตมร
“อย่าทำอะไรพี่โตนะแฟง” ภารำไพรีบเข้ามาขวาง
มุกรวีถึงกับอ้าปากค้าง
“เธอเองหรือที่มาแย่งพี่โตไป”
“เราสองคนรักกัน”
มุกรวียิ้มหยันให้กับเพื่อนคนสนิทที่เธอรักและไว้ใจที่สุด ทำให้เธอเสียใจมาก
“และที่ฉันกับพี่โตมาบอกกับเธอ เพราะว่าฉันกำลังท้อง เราสองคนกำลังจะมีลูกกัน”
เหมือนฟ้าถล่ม แผ่นดินทลาย มุกรวีค่อย ๆ ร่วงลงไปนั่งที่พื้น น้ำตาของเธอค่อย ๆ ไหลออกมาอาบสองแก้ม ใบหน้าที่โกรธจัดเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นซีดเผือด ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ในหัวใจมันเจ็บเสียยิ่งกว่าเจ็บ
“พี่กับภาเราจะเดินทางไปเยอรมันวันนี้ เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ พี่ขอโทษนะแฟง”
“ฉันก็ขอโทษด้วย” ทิ้งคำพูดแบบเห็นแก่ตัว
“ไปเถอะค่ะพี่โต เดี๋ยวไม่ทันเช็กอิน”
มุกรวีปากสั่น ไร้คำพูดที่จะเปล่งออกมาจากริมฝีปาก ในคอรู้สึกขมขื่นไปหมด คนรักกับเพื่อนรักหักหลัง พวกเขาทำกับฉันแบบนี้ได้อย่างไร นอกจากเงินเก็บมาทั้งชีวิตจะหายไปพริบตากับการจัดเตรียมงานแต่ง แค่คิดว่าจะไปบอกทุกคนที่ทำงานว่าอย่างไร เธอก็มึนงงสับสนไปหมดแล้ว
ผับดังใจกลางกรุงเทพมหานคร
มุกรวีนั่งดื่มอยู่เคาน์เตอร์ เธอกระดกแก้วเหล้าเพียวลงไปในลำคอแก้วแล้วแก้วเล่า อย่างไม่ยี่หระต่อรสชาติที่ทั้งขมและก็ฝาดของมัน ปรกติเธอไม่เคยแตะต้องของพวกนี้เลย นี่เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่ออกมานั่งก๊งคนเดียว โดยไม่มีเพื่อน
น้ำตาของหญิงสาวค่อย ๆ ไหล ท่ามกลางเสียงผู้คนที่ส่งเสียงเฮฮาโยกย้ายส่ายจังหวะไปกับเสียงเพลง มีเพียงแต่เธอกระมังที่นั่งหงอยเหงา
“น้องพี่ขอฮอตพาราไดซ์หนึ่งที่”
มุกรวีหรี่ตาแล้วหันไปมองเขา “หล่อดี”
“หึ”
“ฉันเลี้ยงเหล้าคุณ คุณจะดื่มกี่แก้วก็ได้ แต่...” เธอฉวยจับมือของเขา พลางดึงชายหนุ่มคนนั้นเข้ามาใกล้ มุกรวีกระซิบที่ข้างใบหูของเขา
“พาฉันขึ้นเตียงทีได้ไหมคืนนี้”
เขายิ้มหวานส่งให้ จากนั้น....
ในห้องพักโรงแรมสุดหรูที่ไม่ไกลจากผับนัก ร่างหนาของเขากำลังสอดแทรกแกนบุรุษเข้าไปในตัวของเธอ
“อื้อ... เจ็บค่ะ เจ็บ คุณขาช่วยเบา ๆ หน่อยได้ไหม”
“คุณยังซิง”
“ค่ะ” เขาทำท่าจะผละออก
“ได้โปรดเถอะ ทำต่อเถอะ ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวในคืนนี้ ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไปนะคะ”
ริมฝีปากหนาทาบทับลงมา ก่อนจะเริ่มจัดการตามแบบฉบับของเขา ทั้งอ่อนโยนและนุ่มนวลเท่าที่เขาจะทำได้ แม้ว่าแกนบุรุษของตัวเองจะถูกช่องทางที่คับแคบบีบอัดจนแทบระเบิด
ทว่า... เมื่อเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็ดูจะเป็นใจ มุกรวีครางครวญแทบจะสิ้นใจกับรสชาติแปลกใหม่ที่ได้รับจากเขา มันมีความเจ็บปนเสียวอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากของเธอได้แต่ครวญครางเพื่อระบายความอึดอัด สองมือกอดรัดร่างหนาของเขาเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป
เสียงสอดประสานของสองอวัยวะ และเสียงกระทบกันของเนื้อหนังมนุษย์ รวมถึงเสียงครางคำรามของเขาที่ดังมาจากในลำคอ ส่วนมุกรวีน้ำตาไหลพราก ๆ กรีดร้องบอกเขาว่าสุขสมไปหลายครั้ง จนในที่สุด เขาก็ไม่อาจกลั้นฝังแท่งมนเข้าไปจนลึกสุด ก่อนจะดึงออก แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นอีกต่อจากนี้
คืนนั้นเป็นคืนที่เขาพึงพอใจที่สุดกับร่างนวลที่น่ารักอ่อนหวาน และยินยอมทำตามเขาทุกท่วงท่า กว่าจะได้หลับนอนเขาก็จัดเต็มให้สมตามคำขอ มุกรวีหลับลงไปในอ้อมแขนของชายแปลกหน้าที่เพิ่งได้เจอกัน
เสียงรถราและเสียงอึกทึกครึกโครมดังลอดเข้ามาในห้อง แม้จะอยู่ถึงชั้นสาม แต่ว่าเสียงมักจะขึ้นสู่ที่สูง ร่างเล็กที่เจ็บไปทั้งเนื้อทั้งตัว แถมมีอาการมึน ๆ เพราะดื่มเข้าไปมาก มุกรวีค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง
เมื่อเปลือกตาเปิดออกเธอก็ทั้งตกใจและงุนงงกับร่างหนาของชายแปลกหน้าที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ หญิงสาวรีบหันไปมองรอบ ๆ
มุกรวีเห็นตัวเองในกระจกที่อยู่เบื้องหน้า ก็ตกใจหนักเข้าไปอีก หน้าอกของเธอเปลือยล่อนจ้อน มุกรวีก้มลงไปมองเขาอีกครั้ง ภาพในหัวเหมือนหนังที่ฉายรีรัน เธอชักชวนเขาดื่มตอนที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ และจากนั้นก็มาจบลงที่นี่
ภาพในจอขณะที่เธอเดินมากับเขามันติด ๆ ดับ ๆ และจนถึงตอนนี้ มุกรวียกมือขึ้นมากอบกุมใบหน้า หัวใจของเธอเต้นแรง นี่เธอได้นอนกับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้จริง ๆ หรือ โอ้... ไม่ ๆ น่าขายหน้าและน่าอายที่สุด
ชื่อของเขายังไม่รู้จัก แล้ว...
เธอค่อย ๆ ลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง ความมึนงงความเมาค้างหายเป็นปลิดทิ้ง
มุกรวีก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าและข้าวของของเธอที่เทกระจายอยู่ที่ข้างเตียง หยิบมันมาสวมใส่แบบลวก ๆ แต่สิ่งหนึ่งที่ยืนยันให้เธอได้มั่นใจว่า เมื่อคืนเธอสุขีสโมสรเล่นเกมรักบนเตียงที่เร่าร้อนและรุนแรงกับผู้ชายคนนี้ คือการเจ็บร้าวไปทั่วสรรพางค์ โดยเฉพาะจุดซ่อนเร้น
ทำไม... มันจะต้องลงเอยแบบนี้ เพราะฉันดื่ม
ช่างเถอะ รีบไปจากที่นี่เถอะ ก่อนที่เขาจะตื่นมา แล้วฉันจะขายหน้าไปมากกว่านี้
มุกรวีออกจากห้อง แล้ววิ่งไปขึ้นลิฟต์ ในลิฟต์เธอมองตัวเองในกระจก และจัดเผ้าจัดผมให้อยู่ในทรงปรกติที่ดีที่สุด ตอนที่ออกจากลิฟต์ก็ใช้ผมปิดบังหน้าตา วิ่งปรู๊ดออกมาโบกแท็กซี่ที่เริ่มวิ่งกันขวักไขว่ บนถนนเริ่มมีแสงสว่างสาดส่อง รถแท็กซี่คันที่ป้ายบอกว่าว่างได้จอดแนบฟุตพาท
คุณอาจจะชอบ
