คืนแต่งงานของฉัน สามีที่เย็นชาของฉันจู่ๆ ก็จูบฉันอย่างแรง

ฟางถีเงยหน้าขึ้นมอง

ฟางซิ่งนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างชั้นสามมองลงมาที่เธอด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยอย่างร้ายกาจ “ใครเป็นพ่อของลูกในท้องเธอ? อย่าบอกนะว่าเป็นมู่เฉิง เขาบอกฉันแล้วว่าเธอเป็นคนจืดชืดน่าเบื่อ เขาไม่มีแม้แต่ความสนใจที่จะยุ่งเกี่ยวกับเธอเลย!”

ฟางถีหันหน้าไปทางอื่น “ไม่เกี่ยวกับเธอ!”

“เธอคงไม่ได้ไปขายตัวมาหรอกใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นจะมีเงินมากมายได้ยังไง ? บอกฉันหน่อยสิ คนที่นอนกับเธอเป็นชายกลางคนที่ดูไม่น่าพิศวงหรือชายแก่ที่ดูไม่น่าคบหาหรือเปล่า?”

ฟางถีมองเย็นชา “นั่นคงทำให้เธอผิดหวัง! เขาเก่งกว่ามู่เฉิงเป็นร้อยเท่า มู่เฉิงในสายตาเขาเป็นแค่หมาตัวหนึ่ง ต้องก้มตัวคำนับเมื่อเจอเขา!”

ฟางซิ่งหัวเราะลั่นราวกับฟังเรื่องไร้สาระ “ฟางถี เธอคงไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”

ฟางถีไม่อยากโต้เถียงกับเธอต่อไป

วันนั้นถ้าไม่เห็นมู่เฉิงก้มโค้งประจบหยานจือไหวที่โรงแรม คงไม่เกิดความคิดที่อยากจะเป็น “ป้าสะใภ้” ของมู่เฉิงและฟางซิ่ง เลยตามเข้าไปในห้องของหยานจือไหว!

ความจริงพิสูจน์ได้ว่าความหุนหันพลันแล่นคือปีศาจ!

คืนนั้นเธอถูกหยานจือไหวทำจนกระดูกแทบจะหลุด ไม่กล้าฝันอะไรอีก พอรุ่งเช้าก็หนีออกจากห้องแทบไม่ทัน

“เดี๋ยวก่อน!”เห็นฟางถีจะเดินไป

ฟางซิ่งเรียกหยุดเธออีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจ “เธอลืมของไว้ชิ้นหนึ่ง”

ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งของเธอจับแมวสีขาวที่มีหางหงิกเหวี่ยงลงมาจากชั้นสาม!

ใบหน้าของฟางถีเปลี่ยนสี “เสี่ยวหมี่!”

เธอปล่อยกระเป๋าเดินทาง รีบวิ่งเข้าไปอุ้มแมวสีขาวที่อยู่บนพื้น

“เมี๊ยว~”

เสี่ยวหมี่ร้องเบาๆ ดวงตาสีฟ้าดูว่างเปล่า ทั้งตัวดูอ่อนแอ

ฟางถีไม่รู้ว่ามันบาดเจ็บตรงไหน ทั้งสงสารและกังวล

เธอกอดแมวแน่น มองดูผู้หญิงที่หัวเราะเยาะอยู่ชั้นบนด้วยความโกรธเคือง กัดฟัน “เฉิน เจา ตี้!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางซิ่งหายไปทันที

เธอทำหน้าเคร่งขรึม แสดงอารมณ์บิดเบี้ยวราวกับจะกินคน “เธอพูดว่าอะไร? พูดอีกทีสิ!”

“เฉิน เจา ตี้!”

“อ๊าาา! ฉันจะฆ่าเธอ!”

ฟางซิ่งอารมณ์พังทลายทันที

ตอนเด็กเธอถูกลักพาตัวไป ตกอยู่ในมือเกษตรกรครอบครัวหนึ่ง พวกเขาเชื่อคำพูดของหมอดูว่าการรับฟางซิ่งมาเลี้ยงจะทำให้มีลูกชาย

จึงตั้งชื่อเธอว่า เจา ตี้

ชื่อและอดีตเหล่านี้เป็นความอับอายที่ฟางซิ่งไม่อยากจดจำ กลับมาที่บ้านฟางแล้วไม่เคยให้ใครพูดถึง

ตอนที่คิดว่าจะลืมได้แล้ว—

นังคนนี้ นังที่แย่งที่ของเธอไปถึงสิบเจ็ดปี กล้าพูดถึงชื่อนี้อีกครั้ง!

เส้นประสาทที่อ่อนไหวที่สุดของเธอถูกกระตุ้น ทำให้เธอบ้าคลั่งอีกครั้ง จับสิ่งของรอบตัวขว้างใส่ฟางถี!

“นังแพศยา! นางที่แย่งที่ของฉัน! ไปตายซะ ไปตายซะ!”

“เธอควรจะเป็นเฉินเจาตี้ต่างหาก! นังปลอมแปลงที่มีพันธุกรรมต่ำต้อย แย่งที่ของฉัน ขโมยชีวิตของฉัน เธอควรจะคลานอยู่ในชนบทที่ห่างไกลเป็นเจาตี้! ขโมยไร้ยางอาย ไปตายซะ!”

เสียงสิ่งของแตกกระจายดังอยู่บนพื้น

ฟางถีมองฟางซิ่งที่กำลังบ้าคลั่งอยู่ชั้นบนอย่างเยือกเย็น

ตอนแรกที่เห็นฟางซิ่งเป็นแบบนี้ เธอยังรู้สึกผิดและกังวล

แม้จะไม่ใช่ความตั้งใจของเธอ แต่ในขณะที่เธอมีชีวิตที่ดี ฟางซิ่งกลับไม่โชคดีนัก

แต่หลังจากฟางซิ่งด่าว่าเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ตบหน้าเธอ ฉีกเสื้อผ้าทั้งหมดของเธอ ตัดกระเป๋าและรองเท้าทั้งหมดของเธอ เผางานออกแบบทั้งหมดของเธอ แอบเข้าห้องตอนกลางคืนราดน้ำเย็นใส่เธอ น้ำลายใส่แก้วน้ำของเธอ เตะเธอตอนลงบันได ใส่ยาพิษในอาหารแมวของเธอ. ..

ครั้งแล้วครั้งเล่า ความรู้สึกผิดและความเห็นใจของเธอหมดสิ้นไป!

ฟางถีอุ้มแมวด้วยมือข้างหนึ่ง ลากกระเป๋าเดินทางด้วยอีกข้าง เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ

“ซิ่งซิ่ง เป็นอะไร? เป็นอะไรไป ?”

หรงหยุนได้ยินเสียงดังจึงวิ่งขึ้นไปชั้นบน เห็นฟางซิ่งที่มีอาการคล้ายคนบ้า จึงรีบเข้าไปกอดเธอ “ซิ่งซิ่ง นี่แม่เอง แม่อยู่ที่นี่ ไม่ต้องกลัว! อย่ากลัวนะ!”

ฟางซิ่งพิงอยู่ในอ้อมกอดของหรงหยุน ร่างกายทั้งตัวเกร็ง “แม่ ฉันจะฆ่าเธอ ฉันจะฆ่านังแพศยานั่น!”

“ดี ดี ฆ่าเธอ แม่จะช่วยจัดการเธอเอง!”

หรงหยุนลูบผมเธอด้วยความรัก แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

หลังจากปลอบฟางซิ่งแล้ว หรงหยุนหยิบโทรศัพท์เดินกลับห้องของตัวเอง โทรหาสามีของเธอ

“หรงหยุน มีอะไรหรือ?”

หรงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฟางเจิ้น ฉันไล่นังแพศยานั่นออกจากบ้านแล้ว คุณหาจังหวะจัดการเธอซะ”

ฟางเจิ้นลังเลเล็กน้อย “ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ? หรือคุณจะรอให้เธอรู้ความจริง รู้ว่าแม่แท้ๆ ของเธอถูกคุณเผลอฆ่าตาย รู้ว่าบ้านฟางทั้งหมดนี้เป็นของเธอ แล้วกลับมาแย่งบริษัทและทรัพย์สินกับคุณ?”

“แต่... เธอก็เป็นลูกของพี่ชายคุณ”

“ฟางเจิ้น! ยี่สิบปีที่แล้วถ้าคุณไม่ใจอ่อน ไม่ปล่อยให้นังแพศยานั่นรอดชีวิต เราก็ไม่ต้องมีปัญหาใหญ่ขนาดนี้! อย่าพูดว่าเธอเป็นลูกของพี่ชายคุณ คิดถึงลูกสาวของคุณก่อนเถอะ! คิดถึงชีวิตของซิ่งซิ่งในยี่สิบปีที่ผ่านมาสิ! ตอนนี้คุณยังสงสารนังแพศยานั่น คุณเห็นใจซิ่งซิ่งบ้างไหม?” หรงหยุนตะโกนด้วยความโกรธ

เธอแค่คิดถึงยี่สิบปีที่แล้วที่ฟางเจิ้นไม่กล้าฆ่าฟางที ทำให้เธอต้องหลงทางไปที่สถานสงเคราะห์ และสามปีต่อมาก็ถูกเธอรับเลี้ยงกลับมาเป็นลูกสาวแท้ๆ นานถึงสิบเจ็ดปี ก็แทบจะคลั่ง!

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงเหมือนซิ่งซิ่ง เพราะแท้จริงแล้วเป็นลูกของบ้านฟาง!

ฟางเจิ้นเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมเข้าใจแล้ว จะจัดการดูแลให้”

เมื่อก่อนฟางทียังอยู่ในบ้านฟาง กลัวจะทิ้งร่องรอยอะไรไว้ ก็ไม่กล้าลงมือ

ตอนนี้เธอออกไปแล้ว มันง่ายมาก

ในเมื่อโลกนี้ ทุกวันมีคนตายเพราะอุบัติเหตุไม่ใช่น้อย!