คืนสวาทเมียบำเรอ

กฤตพลเพิ่งกลับมาถึงบ้านพอดี เขาเห็นหล่อนยืนอยู่หน้าประตูรั้ว พอลงจากรถไปถาม หล่อนก็เข้าไปสวมกอดเขาราวสาวร่านสวาท

หญิงสาวไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เมื่อคืนนี้หล่อนถึงอยากถูกเขากอด อยากโดนสัมผัส อยากเป็นของเขาจนต้องแสดงท่าทางออกมาอย่างชัดแจ้ง

จริงอยู่ที่กฤตพลเป็นผู้ชายคนแรกที่หล่อนหลงรัก แต่ก็เป็นได้แค่รักอยู่ห่างๆ เพราะเขาไม่เคยแยแสหล่อนสักนิด ไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำ ในเมื่อหล่อนเป็นเพียงลูกสาวของพนักงานระดับล่างคนหนึ่งที่ไม่น่าสนใจ

หล่อนเองก็ไม่เคยหวังว่าเขาจะมารัก ขอแค่หล่อนได้ปลื้มเขาอยู่ไกลๆ เท่านี้ก็พอแล้ว แต่เหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ทุกอย่างบานปลาย หล่อนกลายเป็นสาวใจง่ายที่ยอมทอดกายให้เขาเชยชมไปฟรีๆ แถมยังบอกว่ารักเขาอีก

ไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไงกับหล่อน...จะใจอ่อน รู้สึกผูกพัน หรือรู้สึกผิดบ้างหรือเปล่า

วีรยากวาดตามองรอบห้องแต่ก็ปราศจากคนที่หล่อนกำลังนึกถึง แต่รอยอุ่นๆบนเตียงข้างๆก็เป็นสิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเขาคงเพิ่งลุกจากที่นอนไป

หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง แต่ยังไม่ทันจะวาดขาลงจากเตียง บานประตูก็เปิดออก ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้ามา

วีรยาชะงัก ซึ่งเขาก็หยุดยืนนิ่ง... ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมหลบ และเพียงเสี้ยววินาทีสั้นๆ ชายหนุ่มก็เปิดปากพ่นคำพูดร้ายกาจออกมา

“ตื่นแล้วเหรอ ท่าทางเมื่อคืนผมจะจัดหนักไปหน่อย คุณถึงนอนสลบไสล เช้ามา...ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ว่าไง เช้านี้อยากได้อีกสักรอบมั้ย”

แก้มใสๆเริ่มมีสีแดงระบายไปทั่ว ขณะที่ปากอิ่มขบเม้มอย่างขุ่นเคือง

“ไม่อยาก”

“เหรอ ?” กฤตพลเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะสืบเท้าเข้ามาใกล้ๆแล้วก้มลงมองคนที่นั่งอยู่บนเตียง...เห็นแววตาหวาดหวั่นระคนน้อยใจของหล่อนแล้ว ชายหนุ่มก็ยิ้มหยัน พลางไล่ปลายนิ้วไปตามแนวแก้มนุ่มแล้วมาจบลงที่เรียวปากอิ่ม “แมวน้อยยั่วสวาทคนเดิมหายไปไหนแล้วล่ะ ตอนนี้ถึงกลายเป็นแม่เสือได้ แต่ผมชอบคุณอย่างเมื่อคืนนี้มากกว่านะ ร้อนแรง ยั่วยวน”

ฟังเขาพูดจบประโยค หญิงสาวก็ฉุนหนักขึ้นไปอีก ฟันซี่เล็กๆจึงงับนิ้วเขาเต็มแรงอย่างหมั่นไส้

งั่บ !

“โอ๊ย !” กฤตพลอุทานลั่น รีบดึงปลายนิ้วออก เห็นชัดเจนว่ามีรอยฟันปรากฏอยู่อย่างโดดเด่น

“เก่งจริงนะแม่คุณ” มือหนาบีบแก้มนุ่มไว้แน่น ดวงตาคู่คมเป็นประกายกร้าว วูบหนึ่งที่อยากจูบปากเล็กๆนั่นอีกสักครั้ง แต่ก็ต้องสลัดความคิดประหลาดนั้นออกไป

นักรักเช่นเขา...พิศวาสผู้หญิง1คนต่อ1คืนเท่านั้น เมื่อฟ้าสาง ทุกอย่างก็จบ จะไม่มีการผูกมัดและเริ่มต้นคบหากันอย่างจริงจังแน่ๆ

แม้ว่าส่วนลึกจะพอใจความหอมหวานที่วีรยาปรนเปรอให้เมื่อคืนนี้ไม่น้อยเลยก็ตาม

แต่ก็อย่างว่าแหละ ผู้หญิงหน้าซื่อๆมักเล่ห์เหลี่ยมจัด หล่อนเองก็คงไม่ต่างจากสาวคนอื่นๆที่หวังจะใช้เรือนร่างหาเงินด้วยการจับเขาเข้าพิธีวิวาห์

อย่าหวังเลยว่าคนอย่างเขาจะตกหลุมตื้นๆแบบนี้ สมองของเขาคอยย้ำเตือนเสมอว่า ผู้หญิงท่าทางไร้เดียงสานี่แหละ อันตรายที่สุด !

“อ๋อยอั๋นอะ (ปล่อยฉันนะ)” หญิงสาวพูดเสียงอู้อี้ พยายามดึงมือเขาออกจากแก้ม แต่ยิ่งดิ้นรน เขาก็ยิ่งบีบแน่นจนแก้มสองข้างชาหนึบ

“เอ้า ดิ้นเข้า ดิ้นเยอะๆ อย่าคิดว่าผมจะเห็นใจผู้หญิงนะ ผู้หญิงอย่างคุณน่ะ...อันตรายที่สุด ร้อยทั้งร้อยก็หวังสบายเลยคิดจะจับผู้ชายรวยๆ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ พลางปล่อยมือออกจากหล่อนแล้วก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ตกตามข้างเตียง

“เสื้อผ้าของคุณ รีบใส่แล้วออกไปจากบ้านผมซะ บ้านผมไม่ใช่ที่ที่จะให้ผู้หญิงชั่วคราวคนไหนเข้ามาอยู่ได้นานๆ” พูดพลางโยนผ้าใส่หน้าหล่อน ก่อนหันหลังไปหยิบกระเป๋าเงินบนโต๊ะ

วีรยากัดปากล่างจนเลือดซึม หล่อนมองเขาอย่างขุ่นเคือง แต่ก็รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว พอสวมชุดเสร็จ เขาก็หันกลับมาพร้อมธนบัตรสีเทาในมือ5ใบ

“หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกนะ” เขาพูดห้วนๆ ซึ่งหล่อนก็เชิดหน้าขึ้นสูง

“ค่ะ ฉันก็ไม่อยากเจอคุณเหมือนกัน”

ตาคู่คมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ก่อนจะยิ้มหยัน รีบดักคอว่า “บอกก่อนนะว่าผมไม่ใช่สุภาพบุรุษ ในเมื่อคุณเป็นฝ่ายเข้าหาผมเองเมื่อคืนนี้ ผมก็จะไม่รับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น อย่าคิดว่าความบริสุทธิ์ของคุณจะมัดหัวใจผมได้”

หญิงสาวกลืนก้อนอะไรบางอย่างแข็งๆลงคอ กระบอกตาร้อนผ่าว อยากปล่อยโฮออกมาดังๆ แต่กระนั้นหล่อนก็ยังคงฝืนทำเข้มแข็ง ทั้งๆที่ภายในใจกำลังร่ำไห้

รักนี้ไม่สมหวัง ซ้ำยังโดนเขาดูถูกจนแทบไม่เหลือค่า

แต่ไม่เป็นไร...หล่อนจะต้องอยู่ต่อไปให้ได้ ต่อให้ไม่มีเขา หล่อนก็ไม่ตาย

เพราะให้กำลังใจตัวเองแบบนี้ วีรยาจึงกระพริบตาถี่ๆไล่หยาดน้ำแห่งความอ่อนแอที่เอ่อคลอหน่วยตาเมื่อครู่นี้ให้กลับคืนสู่อก เพียงพริบตาเดียว...แววตาเศร้าๆก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างเมื่อตอบเขาไปว่า

“ฉันเองก็ไม่ใช่กุลสตรีที่แค่เสียตัวให้ผู้ชายแล้วจะเรียกร้องทวงความรับผิดชอบ ถือเสียว่าเมื่อคืนวินๆกันไปนะคะ คุณมีความสุข ฉันก็มีความสุข เท่านั้นจบ ไม่มีอะไรต้องสานต่อในเมื่อเราต่างก็พอใจกันทั้งสองฝ่าย”

“ก็ดีที่คุณไม่คิดจะเรียกร้องอะไร เชิญ...” ชายหนุ่มผายมือไปทางประตู ซึ่งหล่อนก็เชิดหน้าเดินออกไปด้วยมาดนางพญา โดยมีร่างสูงตามไปติดๆ แต่พอถึงหน้าประตูรั้ว เขาก็ยื่นเงินให้