ผู้หญิงของมาเฟีย Season 2 ตอน มาเฟียพิสูจน์รัก
ตอน 2
รถยนต์กันกระสุนของมาเฟียหนุ่ม แล่นมายังที่ปลอดภัย หลังจากแยกกันตีคู่ต่อสู้ ทั้งอนรรฆและอัลโตนิโอก็นัดหมายเพื่อนเจอกันอีกครั้งที่จุดนัดพบที่ห่างออกไปจากถนนสายหลักใจกลางลาสเวกัส ไม่นานอนรรฆก็มาสมทบ หากภายในรถของมาเฟียหนุ่มสัญชาติอิตาเลี่ยนนั้นมาสาวน้อยร่างบางนอนหมดสติอยู่โดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่
“เธออาจสลบไปตอนเจอระเบิดน่ะครับ” บอดีการ์ดหนุ่มคนสนิทรายงาน เขาพยายามลอบสังเกตท่าทีของบอสหนุ่มเจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธ พบว่าอัลโตนิโอมองร่างบางด้วยสายตาที่แปลกไป จริงอยู่ว่าในโลกของมาเฟีย ทุกคนรู้จักอัลโตนิโอเป็นอย่างดีว่าเขาเป็นเจ้าของความเย็นชา โหดในบางครั้ง บ้าระห่ำในคราวจำเป็น และสำหรับสาวๆ แล้ว เขายินดีที่จะคลุกวงในร่วมสนุกกับพวกเธอ ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า สาวๆ เหล่านั้นต้องไม่นิยมเรื่องการผูกมัด และเขาไม่มีทางคั่วใครซ้ำเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด หญิงสาวผู้โชคดีจะกลายเป็นซิลเดอร์เรลลาบนเตียงเขา มีความสุขอย่างหฤหรรษ์ภายใต้การปรนเปรอที่สมบูรณ์แบบ หากแต่ในวันรุ่งขึ้นเขาอาจไม่แม้แต่ปรายตามองเธออีกเลย หรือไม่ก็มองเจ้าหล่อนด้วยสายตาเหมือนว่าเรื่องเร่าร้อนในค่ำคืนที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้น สายตาที่อัลโตนิโอมองผู้หญิงพวกนั้น จึงไม่ต่างอะไรกับสิ่งมีชีวิตที่มีผลประโยชน์ต่างตอบแทนในเรื่องเดียวกันบนเตียงเท่านั้น
เกมจบ ต่างคนต่างแยกย้าย...
ไม่มีความสัมพันธ์... ไม่มีการเริ่มต้นหรือสิ้นสุด ไร้ซึ่งการสานต่อ รวมทั้งไม่มีข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น วาจาสิทธิ์จากริมฝีปากร้อนแรงของเขาถือเป็นกติกาและศักดิ์สิทธิ์อย่างดียิ่งสำหรับสาวๆ ที่ปรารถนาที่จะอยู่ใต้ร่างแกร่งสง่างามสมบูรณ์แบบอันเร่าร้อนของเขา... บนเตียงเขา
มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เขาและผู้หญิงที่ถูกเลือกตัดสินใจใช้เวลาเร่าร้อนร่วมกันบนเตียงกว้าง นั่นคือ ความพอใจ
หากแต่ กับแม่หนูน้อยเอเชียลเกิร์ลที่เพิ่งรอดจากการเป็นเหยื่อค้ามนุษย์กลับมีอิทธิพลอย่างมากมาย... มากพอที่จะเปลี่ยนประกายในแววตาที่เคยเย็นชากร้าวแกร่งของเขา ให้ดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด สัญญาณทางกายนี้ ทำให้คาร์มิลเลี่ยนเลขานุการหนุ่มคนสนิทของนักค้าอาวุธนามก้อง อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เพราะหากสิ่งที่เขากังวลมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้น นั่นหมายความว่า การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นเช่นเดียวกัน
“นายตรวจสอบดูด้วยนะว่าเธอปลอดภัย ไม่ได้รับบาดเจ็บ” อัลโตนิโอสั่งบอดีการ์ดหนุ่มคนสนิท น้ำเสียงห้าวลึกฟังดูทรงพลัง และเซ็กซี่น่าลุ่มหลง ธรรมชาติของมนุษย์ เพียงแค่เสียง ไม่น่าจะกระตุ้นเร้าความปรารถนาภายในของเพศตรงข้ามได้ หากกฎข้อนี้ได้รับการยกเว้นสำหรับผู้ชายที่ชื่ออัลโตนิโอ มาโอริโอ
“ครับ” คาร์มิลเลี่ยนรับคำ เขาเป็นทั้งเลขานุการและบอดี้การ์ดมากฝีมือในเวลาเดียวกัน เมื่อรับบัญชาแล้วชายหนุ่มก็เข้าไปดูร่างบอบบางที่ไร้สติ พบว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ หากนอนนิ่งแน่วหายใจอย่างรวยริน สม่ำเสมอ หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันราวตกอยู่ในฝันร้าย
พ่อค้าอาวุธหนุ่มสั่งการจบก็ย้ายมานั่งจุดบุหรี่ขึ้นสูบเพื่อฆ่าเวลาอย่างช้าๆ ควันสีหม่นเจือในชั้นบรรยากาศที่ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้เงียบสงัดไร้ดาวเดือน มีเพียงเมฆดำคล้อยเคลื่อนตามการเดินทางของสายลมเอื่อยยามดึกสงัด ไม่นานจากนั้นการรอคอยใครบางคนก็สิ้นสุดลง
“มาก็ดีละ ตกลงใครจะรับผิดชอบ?” อัลโตนิโอว่า พลางพยักพเยิดมองไปยังร่างน้อย
“อยู่กับใคร คนนั้นก็รับไปสิ!” อนรรฆตอบกลับน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไม่รู้ร้อนรู้หนาว จริงอยู่เขาทนเห็นสาวน้อยร่างบางที่มองผ่านๆ มีมุมคล้ายข้าวหอมอย่างกับฝาแฝด แต่หากจะให้พาเจ้าหล่อนกลับบ้านไปดูแลเลี้ยงดู เห็นทีจะไม่เหมาะนัก เขาคิดว่าเพื่อนเขารับหน้าที่นี้เหมาะแล้ว เพราะอัลโตนิโอก็ไม่มีครอบครัว โสดสนิท ทำอะไรน่าจะสะดวกกว่าเขา
“เฮ้ย! แล้วใครกันตัดสินใจให้ช่วยหล่อนน่ะ” เจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธโต้กลับเสียงเข้ม เจือแววหงุดหงิดเอาแต่ใจ นิสัยประจำตัวซึ่งข้อนี้อนรรฆรู้เป็นอย่างดี
“เพื่อมนุษยธรรม” อนรรฆพูดขึ้น หน้าตาไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิดเดียว ขืนเขาพาผู้หญิงเข้าบ้าน ข้าวหอมเป็นต้องแพ่นกบาลเขาเท่านั้นเอง เป็นมาเฟียอย่าริอ่านทำเรื่องนอกลู่นอกทางให้เมียไม่สบายใจ ที่ทำตัวดีไม่ได้กลัวเมียแต่เกรงใจเท่านั้นเอง ตั้งแต่แต่งงานมีครอบครัวกับข้าวหอม ก็ดูเหมือนจักรวาลของอนรรฆก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาที่เคยกร้าวแกร่ง หากยามนี้เขาเรียนรู้ว่า เป็นมาเฟียก็อ่อนโยนได้เหมือนกัน หากแต่เพียงคนเดียวที่สัมผัสถึงความอ่อนโยนจากเขาได้ เห็นทีว่าโลกใบนี้จะมีเพียงคนเดียว นั่นคือผู้หญิงของเขา...
ผู้หญิงของมาเฟีย มักจะได้เห็นมุมพิเศษที่โลกไม่อาจได้เห็น
“อย่าบอกนะ เพราะหล่อนเป็นเอเชียนเกิร์ลเหมือนผู้หญิงของนาย เลยทนดูดายไม่ได้ที่จะช่วยน่ะ” อัลโตนิโอมิวายพูดแขวะ เพราะหลังจากมาเฟียหนุ่มเพื่อนรักแต่งงานมีครอบครัวแล้วดูเหมือนว่าอนรรฆจะเปลี่ยนไปมาก ดูเป็นแฟมิลี่แมนผิดวิสัย แม้จะคงความโหด ดิบ เถื่อน เหมือนเดิมแต่เขาก็สัมผัสได้ว่า สายตามาเฟียหนุ่มดูอ่อนโยนทุกครั้งที่พูดถึงลูกและเมีย นั่นทำให้อัลโตนิโอสัมผัสได้ว่า ความรัก มันสามารถเปลี่ยนมาเฟียได้จริงๆ โดยเฉพาะมาเฟียหนุ่มโหดอย่างอนรรฆ เปรมดิ์ฤทธา ทายาทมาเฟียตระกูลดังสายเลือดเอเชีย
“ตอนแรกก็คิดงั้นล่ะ เพียงแวบแรกที่เห็นก็คิดว่าน่าจะเป็นคนไทย แต่เมื่อฉันมองสบแววตาของเธอ ช่างดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเกินกว่าจะตกเป็นสินค้าทาสให้พวกกักขฬะนั่นประมูลไปย่ำยี” อนรรฆเอ่ย เขายอมรับว่า นาทีแรกที่มองเห็นหญิงสาวอยู่ท่ามกลางการประมูล เขากลับนึกถึงข้าวหอมขึ้นมาเสียเฉยๆ แล้วก็อยากจะช่วยให้หญิงสาวรอดพ้นจากสถานการณ์นั้น โดยไม่ทันได้คิดว่าช่วยออกมาแล้ว ใครจะเป็นคนดูแลเธออีก เพราะการช่วงชิงเธอมา เท่ากับว่าเขาสร้างศัตรูเพิ่ม และแม่สาวน้อยคนนี้คงไม่มีชีวิตได้อย่างปกติได้อีกต่อไป
“ซะงั้น นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้มีผู้หญิงมาเป็นตัวถ่วง” มาเฟียพ่อค้าอาวุธปฏิเสธเสียงแข็ง จู่ๆ ก็จะมีเด็กในอุปการะ จะบ้าไปแล้ว
“นายก็รับเลี้ยงเธอแบบไหนก็ได้นี่ เอาไปเป็นคนใช้ แม่บ้าน หรืออะไรก็ได้” อนรรฆแนะให้อย่างมีอารมณ์ขัน หากอีกฝ่ายกลับไม่ขำด้วย เขามองว่านั่นเป็นภาระอันใหญ่หลวงมากกว่า
“อะไรก็ได้ของนาย มันหมายความว่าไงกันแน่ พูดให้มันเคลียร์ๆ สิอรรค” สบถน้ำเสียงสะบัดอย่างขุ่นๆ ก่อนขว้างก้นบุหรี่ลงพื้นก่อนขยี้ประกายไฟด้วยปลายเท้าย้ำๆ กระทั่งมันจมลงดินพร้อมๆ กับการจางหายไปของควันสีเทาอ่อน
ก็แล้วแต่นายสิ... ผู้หญิงทั้งคน เป็นได้ตั้งหลายอย่าง” อนรรฆยักไหล่แนะอย่างซนๆ แถมทำหน้าตายใส่ เขารู้ดีว่าเจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธไม่มีหัวใจไว้เพื่อรัก หากก็ไม่ได้ปฏิเสธฉากรักวาบหวาม แต่เขากลับยินดีที่จะส่งสาวน้อยร่างบางให้อยู่ในความดูแลของมาเฟียแบดบอยอย่างอัลโตนิโอเสียได้ เขามองปราดเดียวก็สัมผัสได้ว่า สาวน้อยนางนี้อาจจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตทั้งชีวิตของพ่อค้าอาวุธอย่างอัลโตนิโอ ชนิดที่เจ้าตัวเองก็อาจจะไม่ทันตั้งรับก็ได้
พลังผู้หญิง มักทำให้โลกของผู้ชายยากตั้งรับเสมอ ถ้าเธอทำเราตกลงไปในหลุมรักของพวกหล่อน... โดยไม่ตั้งใจ
“ฉันเคยนิยมเรื่องแบบนี้รึไง” โต้ทันควันพลางใช้ลิ้นดุนกระพุงแก้มอย่างมิวายหงุดหงิดมาเฟียหนุ่มอีกฝ่ายที่นับว่าเป็นเพื่อนสนิทในโลกธุรกิจสีเทาที่ต่างก็ไว้วางใจกันและเคยร่วมหัวจมท้ายนับครั้งไม่ถ้วน
“นายเป็นมาเฟียแบดบอยสูตรสำเร็จ ความจริงข้อนั้นฉันรู้ดี แต่นายคงไม่ยัดเยียดให้คนมีลูกมีเมียแล้วอย่างฉันต้องรับอุปการะผู้หญิงแปลกหน้าจากไหนไม่รู้หรอกนะ... ใช่มั้ย?” อนรรฆสรุปเป็นคำถาม ความจริงไม่ต้องการฟังคำตอบ เพราะเขามีบทสรุปส่วนตัวในใจแล้ว และใครก็เปลี่ยนความคิดเขาไม่ได้
“อะไรวะ ยุให้ช่วยหล่อนออกมาแล้วก็ทิ้งขว้างซะงั้น” อัลโตนิโอโต้อย่างหงุดหงิด จังหวะเดียวกันกับทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ก่อนขยี้ด้วยปลายเท้าแรงๆ เหมือนใช้เจ้าก้นบุหรี่นั่นเป็นที่ระบายอารมณ์ ทำไมจู่ๆ เขาต้องมารับผิดชอบเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยเล่า
“ไม่มีใครเหมาะจะดูแลเธอได้เท่านายแล้วล่ะ” ดูเหมือนว่าอนรรฆจะมั่นอกมั่นใจเสียเต็มที่ แต่ถึงจะไม่เหมาะ เขาก็คงรับอุปการะเด็กสาวคนนี้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด เพื่อความสบายใจของข้าวหอม
“ดูแลงั้นเรอะ?” อัลโตนิโอคิ้วขมวดมุ่น เกิดมาเขาเคยดูแลใครที่ไหน มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา จำเป็นต้องทรีทใครด้วยงั้นเรอะ
“เอาน่า... เจ้าพ่อใหญ่แห่งวงการค้าอาวุธอย่างนาย เลี้ยงดูอุปการะเด็กผู้หญิงสักคน ขนหน้าแข้งดกๆ ของนายคงไม่ร่วงหรอก” อนรรฆสรุป ยกข้อมือมองนาฬิกา ก่อนตัดบทเอ่ยคำลาอย่างไม่ใยดี
“ชีวิตคนทั้งคนนะ ไม่ใช่กระต่าย” เจ้าพ่อค้าอาวุธโต้กลับอย่างนึกฉุน สายตาที่มองจ้องอนรรฆ คิดวนเวียนอยู่อย่างเดียว คืออยากตั้นหน้าเพื่อนคนนี้มาก หาเรื่องให้เขาแล้วมั้ยล่ะ
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเจ้าหล่อนเป็นกระต่ายสักหน่อย เอาไว้เธอฟื้นขึ้นมา นายก็สัมภาษณ์เธอซะ แล้วก็ส่งตัวเจ้าหล่อนกลับบ้าน ฉันบอกรึยัง ว่าจะให้นายเลี้ยงดูเธอไปตลอดชีวิต” อนรรฆหยุดจ้องตาเพื่อน “หรือนายคิด... นายคงไม่คิดจะเลี้ยงหล่อนไปตลอดทั้งชีวิตหรอกนะ ใช่มั๊ย” อนรรฆย้ำ อัลโตนิโอทำหน้าไม่ถูก มันก็จริง เธออาจจะถูกใครลักพาตัวมาแล้วเอามาปล่อยขายไม่ต่างจากทาส หล่อนตกเป็นเหยื่อวงการค้ามนุษย์ ป่านนี้พ่อแม่คงตามตัวให้วุ่น เขาลืมนึกไปได้อย่างไร โชคดีที่อนรรฆพูดเตือนสติ ไม่งั้นเขาคงกระอักกระอ่วนใจน่าดู นึกว่าต้องเลี้ยงเธอไปตลอดชีวิตเสียแล้ว
“งั้นแยกย้ายกันตรงนี้ โชคดีนะนีโอ” ดูเหมือนปัดความรับผิดชอบแล้วชิ่งหนีอย่างไรอย่างนั้น อนรรฆนี่ บทจะทำหน้าตาเฉยก็ทำได้ดีไม่เบาเลยนะ งานนี้อัลโตนิโอได้แต่เคืองเพื่อนอยู่ในใจ หากก็ทำอะไรมันไม่ได้
“เฮ้ยเดี๋ยวสิ” อัลโตนิโอท้วงเพื่อน จู่ๆ จะทิ้งกันไปง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน
“ไม่ละ ต้องรีบกลับไปหาเมียสาว... บาย” ทันทีที่ร่ำลาจบอนรรฆก็ก้าวขึ้นรถก่อนที่จะบึ่งออกไป ทิ้งไว้เพียงอัลโตนิโอและสมุน พร้อมสาวน้อยร่างบางที่ตอนนี้เธอนอนซบกับไหล่กว้างของเขา ขณะรถยนต์ส่วนตัวแล่นแหวกว่ายไปท่ามกลางความมืดมนแห่งรัตติกาล
“นี่ฉันต้องดูแลเธอจริงๆ เหรอยัยตัวเล็ก?” อัลโตนิโอเปรยเบาแผ่ว สายตาคมเข้มของเจ้าพ่อแห่งวงการค้าอาวุธสัญชาติอิตาเลี่ยนมองจ้องใบหน้างามหวาน ไร้เดียงสาแม้จะอยู่ในสภาพมอมแมมจนกลบเกลื่อนรัศมีความงดงามน่ารักสมวัยของเจ้าหล่อนไปบ้าง หากเจ้าพ่อหนุ่มก็ตาถึงมากเกินกว่าจะมีสิ่งรบกวนมาปิดบังประกายความงามของหญิงสาวในปกครองในแบบไม่ตั้งใจของเขาไปได้...
คุณอาจจะชอบ
