คู่หมั้นหมอมาเฟีย
ตอน 2
หลายวันต่อมา ---
ครืนนน ครืนนน
ระหว่างที่หวานเดินลงบันไดมาเธอกำลังจะลงมาทานข้าวเช้าเพื่อจะไปทำงานแต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาซะก่อน เธอจึงหยุดเดินและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายข้าง เธอถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ " เฮ้ออ!! " อย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะกดรับสายผู้เป็นพ่อในขณะเดียวกันก็เดินลงมาที่โต๊ะรับประทานอาหาร
" ค่ะ "
(กว่าจะรับสายฉันนะยัยหวาน) ทันทีที่ลูกสาวรับสายชิตจึงเอ่ยถามเสียงแข็งอย่างหงุดหงิด
" แล้วพ่อมีอะไรล่ะคะ ถ้าจะคุยเรื่องแต่งงานหวานยังไม่พร้อม) หวานคุยกับผู้เป็นพ่อพร้อมกับหย่อนสะโพกนั่งลงเก้าอี้โต๊ะอาหารจากนั้นแม่บ้านก็ยกข้าวต้มปลามาเสิร์ฟให้เธอ
(ยังบอกว่าไม่พร้อมอีกแกขอเวลาฉันหนึ่งปีแล้วนี่แกก็ได้เป็นนักเขียนอะไรของแกแล้วก็ควรทำตามสัญญาที่ตัวเองเอ่ยไว้ซะ!!)
" แต่..... "
(ไม่มีแต่พรุ่งนี้ฉันกับแม่แกจะกลับบ้านแล้วจะคุยเรื่องแต่งงานของแกต่อแค่นี้) ผู้เป็นพ่อพูดทิ้งท้ายประโยคแค่นั้นก่อนจะกดวางสายทันที ทำให้หวานที่ได้ยินอย่างนั้นเธอถึงกับขมวดคิ้วยุ่งด้วยความหนักใจ
" อย่าคิดมากเลยนะคะ คุณหวานของป้า "
" ไม่ให้คิดไม่ได้หรอกค่ะ ป้าอิ่มหวานไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก "
" ป้ารู้ค่ะ แต่คุณหวานสัญญากับคุณท่านเองนะคะว่าครบหนึ่งปีแล้วจะแต่งงาน "
" นั่นสิค่ะ "
" อาจจะเป็นโชคชะตาก็ได้นะคะ "
" คงเป็นโชคซะตาที่เลวร้ายสำหรับหวานแล้วล่ะค่ะ " หวานกล่าวอย่างติดตลกแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้า แต่เธอก็คลี่ยิ้มให้ป้าอิ่มบาง ๆ ก่อนจะทานอาหารเช้าต่อ
สำนักพิมพ์ you and me
รถยนต์หรูสีครีมของหวานขับเคลื่อนเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถของสำนักพิมพ์ เธอเปิดประตูก้าวขาลงจากรถแล้วเดินเข้ามาบริษัททันทีก่อนจะเอ่ยทักทายเหล่าพนักงานอย่างอ่อนน้อม
" สวัสดีค่ะพี่ ๆ " แต่ละคนก็เอ่ยตอบรับอย่างเป็นมิตร " สวัสดีจ๊ะน้องหวาน "
" หวาน ๆ ๆ " ระหว่างที่เธอกำลังจะก้าวขาเข้าลิฟต์ เสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นสุดรั้งเธอให้หันหลังกับไปมอง
" หวัดดีมิ้ม "
" หวัดดี ทานข้าวเช้ามายัง? " เธอเอ่ยถามเพื่อนสาวก่อนจะเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับหวานแล้วจึงยื่นแก้วกาแฟร้อนที่ถือมาอีกแก้วให้
" ขอบคุณนะสำหรับกาแฟ หวานทานมาแล้วล่ะ มิ้มล่ะ? " หวานยื่นมือรับพร้อมกับเอ่ยขอบคุณก่อนจะเอ่ยถามเธอในประโยคต่อมา
" ยังเลยไม่ทัน ตื่นสายวันนี้ "
" อือ หิวไหม? "
" ไม่นะ กาแฟแก้วเดียวอยู่ถึงเที่ยง "
" อือ "
" แล้วเรื่องไอ้คิงล่ะหวานจะเอาเรื่องไหม? "
" คงไม่อ่ะ นายนั่นคืนต้นฉบับให้เราแล้ว แล้วก็ยกเลิกทุกอย่างที่เกี่ยวกับนิยายของเรา " หวานบอกกับเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พร้อมกับเดินออกมาจากลิฟต์และเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองก่อนจะจัดของต่าง ๆ ที่ไม่เป็นระเบียบรอบพื้นโต๊ะ
" แน่ใจนะว่าไม่เอาเรื่อง? " มิ้มถามย้ำอีกครั้งอย่างเป็นห่วงเพื่อให้เธอได้ไตร่ตรองให้แน่ใจ
" อือ เราไม่ยากให้เรื่องมันใหญ่โตถ้าเขายอมจบแค่นี้เราก็โอเค "
" จ้ะ เพื่อนสาวใจดี " มิ้มลากเสียงยาวอย่างนึกหมั่นใส่กับคำพูดของเพื่อนสาวอย่างหยอกล้อ หวานได้แต่คลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมกับส่ายหัวไปมาให้เพื่อนสาวอย่างนึกขำกับสีหน้าทะเล้นของเธอ
" สวัสดีครับสาว ๆ "
" สวัสดีค่ะพี่กราฟ "
" มาเช้านะเนี่ยเราสองคน "
" แน่นอนค่ะ " มิ้มตอบรับอย่างภูมิใจหวานเธอเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ให้รุ่นพี่แค่นั้น
" ทานข้าวเช้ามาหรือยังครับหวาน? "
" ทานแล้วค่ะพี่กราฟ ล่ะคะ? "
" ทานแล้วเหมือนกันครับ "
" พี่กราฟไม่เห็นถามมิ้มเลย? " มิ้มแกล้งเอ่ยถามรุ่นพี่อย่างน้อยใจพร้อมกับใบหน้ามุ้ย
" แล้ว น้องมิ้มล่ะครับทานหรือยัง? "
" ไม่ค่ะ ถามประชดหรือเปล่าเนี่ย? "
" ไปใหญ่แล้วยัยบ้อง "
" มิ้มไม่ใช่ยัยบ้องซะหน่อย " มิ้มตอบกลับรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงเง้างอน หวานได้แต่ยิ้มบาง ๆ ให้กับการหยอกล้อของทั้งสอง
" สวัสดีจ้ะ ทุกคน "
" สวัสดีค่ะพี่แพรว / ครับ "
" หวานมาหาพี่หน่อย "
" ค่ะ " หวานตอบรับแค่นั้นเธอก็เดินเข้าไปหาหัวหน้าเธอทันที
" มีอะไรหรือเปล่าคะพี่แพรว? "
" พี่มีงานใหม่ให้เรา "
" ค่ะ "
" พี่อยากได้นิยายเกี่ยวกับความรักของหมอ พี่จะให้หวานเข้าไปหาข้อมูลในโรงพยาบาลเพื่อเอาข้อมูลจริงมาแต่งเนื้อเรื่องจะได้ดูสมจริง "
" ค่ะ โรงพยาบาลอะไรคะ? "
" โรงพยาบาลเค จ้ะ "
" โรงพยาบาลเค เหรอคะ?!!" หวานโพล่งขึ้นอย่างตกใจเมื่อชื่อโรงพยาบาลที่เธอจะเข้าไปหาข้อมูลนั้นเป็นโรงพยาบาลของธันคนที่เธอเกียจขี้หน้า
" มีอะไรหรือเปล่าหวานตกใจอะไรขนาดนั้น? "
" อ๋อ ๆ เปล่าค่ะ "
" เริ่มเข้าไปหาข้อมูลอาทิตย์หน้าเลยนะพี่ให้เวลาสองเดือนในการศึกษาข้อมูลไม่ต้องกังวลนะคนที่จะคอยให้ข้อมูล ต่าง ๆ เขาเป็นเพื่อนพี่เอง"
" คงไม่ใช่ไอ้หน้านิ่งหรอกนะ " หวานพึมพำเบา ๆ อย่างไม่อยากให้เป็นคนที่เธอไม่อยากเจอ
" ว่าอะไรนะหวาน? "
" อ๋อเปล่าค่ะ "
" โอเคใช่ไหมเรื่องงาน "
" ค่ะ "
" จ้ะ กลับไปทำงานเถอะ "
" ค่ะ " หวานตอบแค่นั้นเธอก็เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานทันทีพร้อมกับครุ่นคิดเรื่องเข้าไปศึกษาข้อมูลในโรงพยาบาลของชายหนุ่มคนที่ไม่ว่าจะเจอกันที่ไหนมักจะเข้าหน้ากันไม่ติด
คุณอาจจะชอบ
