ไอ้เสือของผม

ปีโป้ หนุ่มน้อยกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ถูกเลี้ยงมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า จับพลัดจับผลูมาอยู่ในความดูแลของผมตั้งแต่อายุได้สิบสองปี ขณะที่ผมเองมีอายุเพียงยี่สิบสองปีเท่านั้น ด้วยความผูกพันระหว่างเราสองคนได้เปลี่ยนความรักในรูปแบบพี่น้องกลายมาเป็นคนรักในวัยสามสิบสองปีของผมอย่างไม่น่าเป็นไปได้

หยดน้ำตาไหลนองหน้าผมตลอดเวลา ขณะที่ฝ่ามือทั้งสองข้างของผมยังคงกุมศรีษะ จิกผมตัวเองแน่นก่นด่าตัวเองไม่หยุดระหว่างที่นั่งอยู่เก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความกระวนกระวายภายในใจเพื่อรอฟังผลการรักษาของคนที่ผมรัก…

เมื่อครึ่งปีก่อน ณ คฤหาสน์สุดหรูของมาเฟียชื่อดัง

“พี่นะ คุณแม็กกลับมาหรือยังครับ”

ผมค่อยๆ เดินมาที่ประตูห้องนอนบานใหญ่เพื่อถามหาใครคนหนึ่งด้วยสภาพอิดโรยราวกับกำลังจะหมดแรงล้มกองลงอยู่ตรงนั้น

“นายน้อยไหวไหมครับ นายใหญ่กลับมาได้สักพักนึงแล้วครับ ผมเพิ่งบอกป้านวลว่าคอยดูแลนายน้อย ว่าอย่าเพิ่งให้นายน้อยออกมานี่ครับ อาการนายน้อยยังไม่ดีขึ้นเลยนะครับ”

ผู้ตอบคำถามรีบเดินมาประคองตัวผมได้ทันท่วงทีในขณะที่ผมกำลังจะล้มพิงขอบประตูห้องนอน พี่นะลูกน้องคนสนิทของคนที่ผมรักก็ออกเสียงปรามผมด้วยความเป็นห่วง

“ปล่อยผม ผมจะไปหาคุณแม็กนะพี่นะ..”

“เอิ่ม.. ผมว่านายน้อยกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะครับ ให้ร่างกายแข็งแรงกว่านี้ก่อนค่อยไปหานายใหญ่ก็ได้ครับ เชื่อผมเถอะนะครับ”

ลูกน้องคนสนิทของเจ้าของคฤหาสน์ร้องห้ามผมเชิงร้อนรนแฝงไปด้วยสิ่งผิดสังเกต

“ทำไมพี่ต้องห้ามผม หรือว่าคุณแม็คพาใครมาที่บ้านอีกแล้วใช่ไหม”

แม่บ้านคันดังกล่าวและตัวเขาไม่ได้ยินคำถามนี้ถึงกับหน้าถอดสี มีท่าทางเลิ่กลั่กอย่างสงสัย

“เอ่ออ!...”

ไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้อธิบายอะไร ผมพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายวิ่งตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของคนที่กำลังถูกพูดถึงทันที

“นายน้อยอย่าไปครับ!”

เสียงร้องห้ามของคนทั้งสองดังลั่นบ้านหลังใหญ่จนเป็นเหตุให้ทุกคนต่างตกใจแล้ววิ่งมายังจุดเกิดเหตุบริเวณหน้าห้องนอนนายใหญ่ของพวกเขา

ประตูห้องนอนบานใหญ่ถูกผลักเข้าไปด้วยสองมือผมอย่างแรง

ปั้ง!

ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะปรากฏขึ้นต่อสายตาทุกคนที่อยู่หน้าประตูห้อง ททันทีที่ผมเห็นภาพด้านหน้าเพียงไม่ถึงแปดเมตร ผมรู้สึกหน้าชาเหมือนมีใครเอาไม้หน้าสามฟาดที่หน้าของผมอย่างแรง มันทำอะไรไม่ถูกบอกไม่ได้ว่าตอนนี้มันรู้สึกยังไง แต่เพียงเสี้ยววินาทีผมเริ่มกำหมัดแน่น นัยน์ตาทั้งสองข้างแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับมีน้ำใสๆ ไหลรินย้อยเป็นทางอาบแก้มขาวนวลไม่หยุด มันเป็นภาพที่ใครคนหนึ่งกำลังนั่งคร่อมบดขยี้ขึ้นลงอย่างย่ามใจบนร่างกำยำของผู้ชายคนที่บอกว่ารักผมสุดหัวใจโดยไร้ซึ่งสิ่งปกคลุมร่างกายทั้งคู่ในลักษณะหันหลัง

ทันทีที่เสียงประตูดังขึ้นก็ส่งผลให้ชายคนรักและไอ้ชู้หน้าละอ่อน ต่างผละออกจากกันพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างอันเปลือยเปล่าให้แก่กันอย่างรวดเร็วพร้อมกับที่คนรักของผมตวาดไล่

“ปีโป้แกเข้ามาทำไม ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!”

ไม่มีการตอบรับจากผมแม้แต่น้อยเพราะตอนนี้โสดประสาทการรับรู้ของผมมันได้ตายไปแล้ว ทันใดนั้นเองสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อผมวิ่งกระโจนขึ้นไปบนเตียงขนาดคิงไซด์ที่มีชายสองคนเพิ่งเล่นหนังสดกันอย่างมีความสุขอยู่ต่อหน้าไปเมื่อสักครู่นี้ โดยตรงเข้าไปหาไอ้หน้าละอ่อนพร้อมกับฟาดฝ่ามือใส่หน้าของมันเต็มแรง

เพี๊ยะ!!

เสียงฟาดฝ่ามือกระทบแก้มชายชู้หน้าละอ่อนดังลั่นจนมันหน้าสั่นตามแรงตบ

“โอ๊ย! ปอนด์เจ็บจังเลยครับพี่แม็ก เขาเป็นใครทำไมถึงทำกับปอนด์แบบนี้ล่ะครับ!”

เสียงออดอ้อนของคนเจ็บร้องโอดครวญพลางใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างกอดก่ายคนตัวใหญ่ด้วยท่าทางออเซาะ

“กูก็เป็นเมียผู้ชายคนที่มึงนอนกกด้วยเมื่อกี้ไง”

ผมตวาดพร้อมกับชี้หน้าบอกเหตุผลที่ทำกับมันแบบนั้น

แต่ภาพที่ทุกคนเห็นเมื่อสักครู่ตอนที่ประตูเปิดเข้าไปจนเกิดเสียงดังลั่น ไอ้หน้าละอ่อนหันมายิ้มมุมปากมาทางผม ขณะที่มันกำลังลุกออกจากเจ้าแก่นกายของคนมักมากด้วยความสะใจ มันเป็นสีหน้าที่ยั่วยวนความตายมากหากตอนนั้นผมมีอาวุธในมือมันคงตายคาเตียงไปแล้ว พูดแล้วรู้สึกเจ็บใจอย่างบอกไม่ถูก

“แกทำอะไรของแกรู้ตัวบ้างไหม”

ไม่ต้องกลัวนะครับเดี๋ยวพี่ปกป้องปอนด์เอง

“ครับพี่แม็ก ปอนด์กลัวจังเลยครับ”

ไอ้เด็กหน้าใสส่งสัยตาเย้ยหยันใส่ผมไม่หยุด ยิ่งทำให้ผมโมโหมากขึ้นเป็นทวีคูณ

“มึงอยากโดนอีกใช่ไหม มึงออกห่างจากผัวกูเดี๋ยวนี้!”

ผมไม่พูดเปล่าพร้อมเตรียมท่าจะกระโจนใส่มันอีกรอบ แต่…

ตุ้บ!!

“เอื้อ! คุณแม็ก”

“มึงนั่นแหละต้องออกไปจากห้องของกู ก่อนที่กูจะกระทืบมึงซ้ำ..” ผมถูกมือใหญ่ผลักอย่างแรงจนกระเด็นตกลงจากเตียง ส่งผลให้หลังผมกระแทกกับพื้นห้องนอนอย่างแรงไร้สิ่งรองรับ ก่อนที่คุณแม็กจะหันไปคุยกับไอ้เด็กหน้าใสที่ยังคงทำหน้าตาออเซาะข้างๆ อย่างเป็นห่วง

“ค่อยๆ ลุกนะครับน้องปอนด์เดี๋ยวพี่พาไปโรงพยาบาลทำแผลนะครับ”

ซึ่งชายคนที่ผมรักและชายชู้ต่างประคับประคองช่วยกันใส่เสื้อผ้าให้กันแล้วเดินออกจากห้องนอนไป ไม่วายที่ไอ้หน้าใสจะใช้เท้าเตะซ้ำที่หลังของผมโดยไม่มีใครทันสังเกตเห็น