ก็เด็กมันร้าย

“อร๊าย” หญิงร่างบางชนเข้ากับคนตัวโตที่สูงราวเกือบสองเมตรเข้าอย่างจัง แฟ้มเอกสารร่วงกราวจากมือเล็กเกลื่อนเต็มพื้นตรงหน้าลิฟต์ ปารียาก้มหน้าก้มตาเก็บเอกสารเพราะต้องเอาไปให้เลขาของท่านรองประธานตรวจ โดยไม่ได้มองคนที่เธอเดินชนเพราะมัวแต่มองการแต่งกายของตัวเอง

“โอย..ซุ่มซามจังปารียาเอ๊ย” ปารียาบ่นงึมงำกับตัวเองมือก็เก็บเอกสารไม่หยุด

“คุณเป็นอะไรมากมั้ยครับ” เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยถามพร้อมยื่นเอกสารให้กับหญิงสาว ปารียายืนขึ้นช้อนตามองคนที่ยืนจ้องเธออยู่ก่อนแล้วถึงกับอึ้ง ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาของหนุ่มลูกครึ่งดวงตาสีนิลที่อาจจะทำให้สาวๆ ยอมสยบต่อเขาได้ ทั้งสองจ้องตากันอยู่เกือบนาที ก่อนที่ปารียาจะหลบสายตาคมกริบคู่นั้น

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” ปารียาพูดตะกุกตะกักก่อนจะรับเอกสารและยิ้มแหยๆ ให้กับคนตรงหน้าก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์โดยเร็ว ปารียายังตัวสั่นไม่หาย เธอคุ้นๆ ว่าเคยเห็นผู้ชายคนนี้จากที่ไหนมาก่อนแต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

‘ช่างเถอะ คิดไปก็ปวดหัว’

“คุณชลิตาคะ ฉันเอาเอกสารมาให้ท่านรองค่ะ” ปารียาพูดพร้อมกับยิ้มบางให้กับเลขาสาว

“อ๋อ คุณปารียาวางไว้บนโต๊ะเลยค่ะ พอดีท่านรองพึ่งออกไปพบลูกค้าเมื่อสักครู่นี่เองค่ะ” ปารียาพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก้าวเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายแล้ววางเอกสารไว้บนโต๊ะที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบก่อนจะหมุนร่างกลับลงไปทำงานตามเดิม

ก่อนหน้านี้ปารียาทำหน้าที่ตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายคลังสินค้าอยู่สองปีพอผู้จัดการคนเก่าลาออกเธอจึงได้รับการโปรโมทเป็นผู้จัดการฝ่ายแทน รวมปีนี้ก็เกือบสามปีแล้วที่เธอทำงานให้กับบริษัท AKP แห่งนี้

“พี่แบมท่านรองเป็นไงบ้างอะ หล่อมั้ย” นุชจรีเอ่ยถามหัวหน้าด้วยความตื่นเต้น

“ยังไม่เจอหน้าเลยจ้ะ เขาออกไปข้างนอกก่อน” ปารียาตอบเสียงเรียบ ใบหน้าไม่แสดงความยินดียินร้ายใดๆ

“โธ่…เสียดายจังอยากรู้จังว่าเจ้านายเราจะหล่อแค่ไหน ขนาดพี่สาวยังสวยขนาดนั้นแสดงว่าน้องชายก็ต้องหล่อไม่แพ้กันกัน” นุชจรีนั่งยิ้มเพ้ออยู่คนเดียว

“ให้มันน้อยๆ หน่อยยัยนุช จะเกินหน้าเกินตาไปละ ยังไงท่านรองก็ไม่ตกมาถึงท้องเธอหรอกย่ะ” แวววิไลซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายบัญชีและการเงินพูดดักคอจนนุชจรีหุบยิ้มแบบเคืองๆ

“พี่แววอะชอบขัดตลอด” นุชจรีทำหน้ากระเง้ากระงอดจนแวววิไลอดขำไม่ได้

“ไป๊สาวๆ ทานข้าวได้แล้ว เที่ยงแล้วเนี่ยไม่หิวกันรึไงพี่เนศรออยู่ชั้นล่างละ”

“เที่ยงแล้วเหรอคะ” ปารียาเอ่ยถามก่อนจะเก็บข้าวของบนโต๊ะทำงานของตัวเอง

“เที่ยงแล้ว หรือว่าแบมมีนัดกับคุณพล” แวววิไลถามถึงแฟนหนุ่มของปารียา

“ไม่หรอกค่ะ วันนี้เขาออกไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอกน่ะค่ะ” ปารียาสบตากับนุชจรีก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินออกไปพร้อมกัน ปกติแล้วพักหลังๆ มานี้พาทิศก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างสำหรับเธอสักเท่าไหร่ ชอบทำตัวห่างเหินจนเธอเองก็อดสงสัยไม่ได้

‘พี่แบมอย่าหาว่าหนูอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะคะ พอดีหนูเห็นแฟนพี่ไปเดินห้างกับผู้หญิงคนนึงค่ะ’

นั่นคือสิ่งที่นุชจรีเคยบอกเธอในเย็นวันหนึ่งก่อนที่จะเลิกงานเมื่อเดือนที่แล้ว ซึ่งปารียาเองก็แอบสงสัยในตัวแฟนหนุ่มมาสักพักแล้วเหมือนกัน พักหลังๆ มานี้ปารียาโทรหาก็ไม่ค่อยรับสาย ถึงรับก็คุยกันไม่กี่คำ ไลน์ไปก็ไม่ค่อยอ่านกว่าจะตอบก็ข้ามวัน พาทิศเองทำงานในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายจึงไม่ค่อยได้อยู่ออฟฟิศเท่าไหร่ส่วนมากจะต้องออกไปพบลูกค้ากับน้องๆ ในทีม ถึงปารียาจะคลางแคลงใจแต่ก็ไม่ได้ปักใจเชื่อว่าพาทิศจะมีคนใหม่จริงๆ