ภรรยาที่พวกเขาบดขยี้
ตอน 2
ภาคินจ้องมองเธอ แววตาสับสนฉายชัด "เกมอะไร อลินา?"
ก่อนที่เขาจะแสดงละครต่อ เสียงของแก้วใสก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น "ภาคินคะ ที่รัก มานี่หน่อยได้ไหมคะ? นิ้วฉันยังปวดตุบๆ อยู่เลย"
โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ภาคินหันหลังและเดินจากไป ทิ้งอลินาไว้บนพื้น
สองสามวันต่อมาคือการยกระดับความรุนแรง ภาคินและอาร์ตี้เอาใจใส่แก้วใสอย่างไม่ลดละ เป็นการแสดงที่โหดร้ายและต่อเนื่องสำหรับผู้ชมเพียงคนเดียว แต่ผู้ชมของพวกเขาไม่ได้ดูอีกต่อไปแล้ว อลินาชาชินกับมันไปแล้ว ความเจ็บปวดที่พวกเขาต้องการเห็นอย่างยิ่งยวดได้หายไป ถูกแทนที่ด้วยความสงบเยือกเย็น
จุดสุดยอดของความพยายามของพวกเขาคือปาร์ตี้วันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีของแก้วใส ภาคินจัดงานอย่างหรูหราที่คฤหาสน์ เชิญแขกผู้มีหน้ามีตาในเมืองมาร่วมงานนับร้อยคน
เสียงกระซิบกระซาบดังไปทั่ว
"ดูเขาสิ เขาหลงเธอหัวปักหัวปำ"
"เธอเป็นแค่ผู้บริหาร แต่เขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนราชินี"
"ฉันไม่เคยเห็นเขาปฏิบัติต่อคุณอลินาแบบนี้เลย ไม่เคยเลยสักครั้ง"
อลินาได้ยินทั้งหมด เธอนั่งอยู่ในมุมสงบ จิบแชมเปญ รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนริมฝีปาก มันช่างน่าขัน พวกเขากำลังพยายามอย่างหนักเพื่อพิสูจน์ความรักของเธอผ่านความหึงหวง แต่ทั้งหมดที่พวกเขาทำคือการฆ่ามันให้เร็วขึ้น ความรักของพวกเขา ถ้าจะเรียกมันว่าอย่างนั้นได้ มันคืออาวุธ และเธอเบื่อที่จะเป็นเป้าหมายของมันแล้ว
แก้วใสเป็นศูนย์กลางของความสนใจ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าขณะที่ภาคินและอาร์ตี้ขนาบข้างเธอ ภาคินมอบรถสปอร์ตคันใหม่ให้เธอ กุญแจห้อยอยู่บนพวงกุญแจประดับเพชร อาร์ตี้มอบสร้อยคอที่ออกแบบมาเป็นพิเศษให้เธอ
ขณะที่พวกเขากำลังเฉลิมฉลอง สายตาของพวกเขาก็คอยชำเลืองไปยังมุมของอลินา ค้นหาปฏิกิริยาที่จะยืนยันความพยายามของพวกเขา
แต่พวกเขากลับไม่พบอะไรเลย อลินานั่งเงียบๆ สีหน้าของเธอนิ่งสงบราวกับทะเลสาบที่เยือกแข็ง
กรามของภาคินเกร็งขึ้น รอยยิ้มของอาร์ตี้จางลง ความล้มเหลวในการยั่วยุเธอทำให้ชัยชนะของพวกเขาขมขื่น
แก้วใส ซึ่งรู้สึกว่าความสนใจของพวกเขาลดลง ตัดสินใจที่จะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เธอเดินกรีดกรายมาหาอลินา
"เป็นไงล่ะ อลินา? ไม่อวยพรวันเกิดให้ฉันหน่อยเหรอ? ของขวัญของฉันอยู่ไหน?"
"ฉันไม่มีให้เธอ" อลินาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ใบหน้าของแก้วใสเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งอย่างเสแสร้ง "โอ้ สงสัยคุณคงยังไม่ดีใจที่ฉันอยู่ที่นี่" สายตาของเธอกวาดมองอลินา แล้วไปหยุดอยู่ที่ล็อกเก็ตทองคำเรียบๆ รอบคอของเธอ มันเป็นของชิ้นสุดท้ายที่แม่ของอลินาให้เธอก่อนตาย
"สวยดีนี่" แก้วใสพูด น้ำเสียงเจือไปด้วยความโลภ "ฉันจะถือว่านั่นเป็นของขวัญของฉันแล้วกัน"
มือของอลินาเอื้อมไปจับล็อกเก็ตโดยสัญชาตญาณ "ไม่"
"อย่าเห็นแก่ตัวสิ อลินา" แก้วใสครวญคราง หันไปหาภาคินที่เดินตามเธอมา "ภาคินคะ เธอไม่ยอมให้ของขวัญฉัน"
ใบหน้าของภาคินเย็นชาราวกับหน้ากาก "อลินา ให้เธอไป"
"มันเป็นของแม่ฉัน" อลินาพูด เสียงสั่นเป็นครั้งแรกในคืนนั้น "มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันมีเหลืออยู่จากท่าน"
อาร์ตี้เข้ามาร่วมวง ใบหน้าเล็กๆ ของเขาสะท้อนความโหดร้ายของผู้เป็นพ่อ "มันก็แค่เศษเหล็กน่าหม่ามี้ อย่าขี้เหนียวสิ แก้วใสชอบมันนะ"
"มันไม่ใช่แค่เศษเหล็ก!" เสียงของอลินาดังลั่น "มันหาอะไรมาแทนไม่ได้!"
ความอดทนของภาคินขาดสะบั้น เขาเอื้อมมือไปกระชากจี้ออกจากคอเธอ โซ่ขูดผิวของเธอ ทิ้งรอยแดงไว้เป็นทาง
"ฉันจะซื้อให้เธอเป็นร้อยๆ อัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก
"คุณทำไม่ได้!" อลินาร้องไห้ ความสงบเยือกเย็นของเธอแตกสลายในที่สุด "คุณแทนที่ท่านไม่ได้!"
ชั่วขณะหนึ่ง ภาคินลังเล นิ้วของเขาที่ถือล็อกเก็ตอยู่สั่นเล็กน้อย แต่ช่วงเวลานั้นก็ผ่านไป ความต้องการที่จะพิสูจน์ประเด็นของเขา เพื่อที่จะได้เห็นเธอแตกสลาย มันแข็งแกร่งกว่า
เขาหันไปยื่นจี้ให้กับแก้วใสที่กำลังยิ้มอย่างมีชัย "นี่ไง สาวน้อยวันเกิด"
อาร์ตี้ปรบมือ "เห็นไหมหม่ามี้ พ่อรักแก้วใสมากกว่า"
อลินาจ้องมองพวกเขา หัวใจของเธอแตกสลาย นี่ไม่ใช่เกมอีกต่อไปแล้ว นี่คือความโหดร้ายที่บริสุทธิ์และไร้การปรุงแต่ง
"มีความสุขแล้วใช่ไหม?" เธอกระซิบ "นี่คือสิ่งที่พวกคุณต้องการใช่ไหม?"
แก้วใสที่กำลังชื่นชมล็อกเก็ต "บังเอิญ" ทำมันหลุดจากนิ้ว มันกระทบพื้นหินอ่อนเสียงดังแกร๊ง
"อุ๊ย" เธอพูดพร้อมกับแสร้งทำเป็นตกใจ ก่อนที่จะจงใจกระทืบส้นสูงของเธอลงไปบนนั้น ทองคำเนื้ออ่อนยุบตัวลงพร้อมกับเสียงที่น่าขยะแขยง รูปถ่ายเล็กๆ ของแม่ของอลินาข้างในฉีกขาด
เวลาหยุดนิ่ง อลินาจ้องมองเศษซากของความเชื่อมโยงสุดท้ายที่เธอมีกับแม่ เสียงสะอื้นที่ถูกกดไว้หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ เธอทรุดตัวลงคุกเข่า พยายามอย่างบ้าคลั่งที่จะรวบรวมซากปรักหักพัง ขอบแหลมคมบาดเข้าไปในฝ่ามือของเธอ
"คุณคิดจะทำอะไร?" ภาคินคว้าแขนเธอ ดึงเธอขึ้น "มันก็แค่สร้อยเส้นเดียว เลิกสร้างเรื่องได้แล้ว"
เธอผลักแก้วใสออกไป "เธอทำอย่างนั้นโดยตั้งใจ"
เศษโลหะที่แตกหักในมือของเธอบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือ เลือดไหลซิบ ความเจ็บปวดทางกายเป็นเพียงเสียงสะท้อนที่แผ่วเบาของความทรมานในจิตใจของเธอ
ภาคินรั้งเธอไว้ กำแน่นราวกับคีมเหล็ก "ขอโทษแก้วใส เดี๋ยวนี้"
คุณอาจจะชอบ
