เมื่อรักกลายเป็นเถ้าถ่าน

พี่เจตคิดว่าการที่แพรหายตัวไปจากบาร์เงียบๆ เป็นแผนการอะไรบางอย่าง

เขาคิดว่าเธอฉลาด กำลังเล่นตัวหลังจากที่ได้ยินเขาพูด

เขาไม่เข้าใจเลย ไม่เลยสักนิด

เขาจินตนาการไม่ออกถึงความเจ็บปวดลึกๆ ของเธอ

เขารู้สึกหงุดหงิดมากกว่าที่เธอเกือบจะทำลายบรรยากาศดีๆ ก่อนการแสดงของเขากับโคลอี้

"เห็นมั้ย? โคตรโรคจิตเลย" เขาพึมพำกับเพื่อนร่วมวงหลังจากที่เธอไปแล้ว

"ดีนะที่โคลอี้มีแผนนั้น" มาร์ค มือเบสของวงพูดขึ้น เขามักจะเห็นด้วยกับพี่เจตเสมอ

"เออ หมั้น มีลูก จัดเต็มไปเลย นั่นแหละจะส่งยัยนั่นให้วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปเลย" พี่เจตพูด พยายามทำเสียงให้มั่นใจเพื่อโคลอี้ที่ตอนนี้กำลังมองเขาด้วยสายตาเลิกคิ้ว

โคลอี้ยิ้มมุมปากอย่างเย็นชาและเจ้าเล่ห์ "มันเป็น PR ที่ดีนะที่รัก ร็อกสตาร์พบรักแท้ ลงหลักปักฐาน ค่ายเพลงชอบเรื่องแบบนี้จะตาย"

พี่บีมมาหาฉันในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา หลังจบโชว์เคสของพวกเขา

ฉันขดตัวอยู่ในห้องพักที่หอพัก ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและตัวสั่น แม้ว่าเครื่องทำความร้อนจะเปิดอยู่ก็ตาม

"แพร" เขาเริ่มพูด เสียงลังเล "พี่เจตบอกว่าแพรไปที่บาร์"

ฉันไม่มองหน้าเขา

"เขาเป็นคนเฮงซวยนะแพร สิ่งที่เขาพูด สิ่งที่เขาวางแผน... มันเลวร้ายมาก"

"แต่พี่ก็ไม่ได้ห้ามเขา" ฉันกระซิบ เสียงแหบแห้ง

"พี่พยายามคุยกับเขาก่อนหน้านี้แล้ว ตอนที่เขาพูดถึงไอเดีย 'ไล่แพรให้กระเจิง' กับโคลอี้ครั้งแรก แต่เขาไม่ฟังเลย"

เขาสางผมที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้ว "เขาโดนโคลอี้เป่าหูจนหูหนวกตาบอดไปหมดแล้ว ชีอยากเข้าวงการนี้มาก และเจต... เจตคิดว่าชีคือตั๋วของเขา และอาจจะมากกว่านั้น"

ฉันนึกถึงพี่เจตในบูธ สายตาที่เขามองโคลอี้ เป็นสายตาที่ฉันไม่เคยเห็นเขามองใครมาก่อน

สายตาที่ฉันฝันมาตลอดว่าเขาจะมองฉัน

"เขาคบกับชีจริงๆ ใช่มั้ย?" ฉันถาม ต้องการได้ยินมัน เพื่อให้มันเป็นความจริง

พี่บีมพยักหน้าช้าๆ "ใช่แพร เขาคบกันจริงจังมาสักพักแล้ว"

คำพูดนั้นเหมือนหมัดอีกหมัดที่ชกเข้าที่ท้อง

เขาพยายามจะพูดอะไรต่ออีก เกี่ยวกับว่าพี่เจตเป็นคนโง่ เกี่ยวกับว่าฉันสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้

แต่แล้วโคลอี้ก็โทรเข้ามือถือพี่เจต เสียงของเธอดังพอที่จะได้ยินจากอีกฝั่งของห้องที่พี่บีมวางมันไว้

พี่เจต ซึ่งดูเหมือนจะมากับพี่บีมแต่ยืนรออยู่หน้าประตูห้องฉัน รับสายทันที

"ฮัลโหลที่รัก ใช่ โชว์เคสเยี่ยมมาก... ใช่ พี่กำลังเช็กอะไรบางอย่างอยู่... ไม่ๆ เกือบเสร็จแล้ว"

น้ำเสียงของเขา ช่างแตกต่างจากน้ำเสียงที่เขาใช้กับฉัน แม้แต่ตอนที่เขาใจดี

เขาโผล่หัวเข้ามา "โอเคมั้ยแพร?" เขาไม่ได้มองฉันจริงๆ ความสนใจของเขาไปอยู่ที่โคลอี้ครึ่งหนึ่งแล้ว

ฉันได้แต่มองเขา

"โอเค งั้น... บีม โคลอี้อยากไปฉลองต่อ มึงจะไปด้วยมั้ย?"

เขาไปก่อนที่พี่บีมจะทันได้ตอบ

พี่บีมถอนหายใจ "เห็นมั้ย? เขาหลงชีจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว พี่พยายามบอกเขาแล้วว่าแพรไม่ใช่แฟนคลับโรคจิต แต่เป็นคนที่ห่วงใยเขาจริงๆ แต่เพื่อนๆ ของเขา มาร์คกับลี ก็เอาแต่ยุ 'ชีก็แค่เด็กนะเจต โคลอี้สิผู้ใหญ่แล้ว'"

มันชัดเจน ฉันคือตัวเกะกะ คือเรื่องที่ต้องจัดการให้จบๆ ไป

วันต่อมา ฉันเดินไปที่สำนักงานนักศึกษาต่างชาติ

มือฉันนิ่งขณะที่กรอกใบสมัครโครงการแลกเปลี่ยนที่ฟลอเรนซ์

ทุนการศึกษาที่ฉันได้รับเมื่อต้นปี ทุนที่ฉันเกือบจะปฏิเสธไปเพราะมันหมายถึงการต้องอยู่ห่างจากพี่เจตมากยิ่งขึ้น

ตอนนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นทางหนี

ฟลอเรนซ์ เมืองใหม่ ชีวิตใหม่

ให้ไกลจากเชียงใหม่และเจต ฮาร์ดิงที่สุดเท่าที่จะทำได้

ไม่กี่วันต่อมาเป็นวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีของพี่บีม

มีปาร์ตี้ที่คอนโดหรูของเพื่อนคนหนึ่งในย่านสาทร

ฉันไม่อยากไปเลย ความคิดที่จะต้องเจอพี่เจต ต้องเจอพวกเขา ทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้

แต่พี่บีมอ้อนวอน "นะแพร มันวันเกิดพี่นะ ไปแป๊บเดียวก็ได้"

ฉันเลยไป พยายามปั้นหน้ากล้าหาญ กางเกงยีนส์ขาดๆ กับเสื้อยืดวงดนตรีที่ฉันใส่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นชุดคอสตูม

คอนโดแออัด เสียงดัง เต็มไปด้วยผู้คนที่พยายามทำตัวเด่นเกินจริง

แล้วฉันก็เห็นพวกเขา

พี่เจต กับโคลอี้ เดเวนพอร์ตที่ควงแขนเขาอยู่

เธอสวย ในแบบที่เฉี่ยวคมและดูดีมีระดับ ผมเป๊ะ เสื้อผ้าเป๊ะ รอยยิ้มที่ไม่ค่อยจะไปถึงดวงตา

พวกเขามุ่งตรงมาที่ฉัน ท้องไส้ฉันบิดเกร็ง

"แพร!" พี่เจตพูด เสียงสดใสเกินจริง "ดีใจจังที่มาได้ มีคนอยากให้รู้จัก"

เขาผายมือไปทางโคลอี้ "นี่โคลอี้ เดเวนพอร์ต คู่หมั้นพี่เอง"

คู่หมั้น คำๆ นี้กระทบใจฉันแรงกว่าที่คิด แม้ว่าจะรู้ว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของบทละครก็ตาม

โคลอี้ยื่นมือที่ทาเล็บอย่างสวยงามออกมา มือของเธอจับแน่นและเย็นเฉียบ

"พี่เจตเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังหมดแล้วล่ะจ้ะ" เธอพูด น้ำเสียงเจือความดูถูก

"น่ารักดีนะที่เคยแอบชอบเขา แต่ตอนนี้เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรากำลังคิดจะมีลูกกันเร็วๆ นี้ด้วย"

เธอตบหน้าท้องแบนราบของตัวเองอย่างมีความหมาย

"เดี๋ยวเธอก็คงเจอคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันเองแหละ ฉันมั่นใจ"